@I:
Gedachten om er een einde aan te maken zijn zeer veel voorkomend na abrupt stoppen van seroxat (en stoppen vanaf 10 mg is een keiharde cold turkey!).
Maar ik wil je met klem vragen om dit niet te doen! Bedenk heel goed: wat je nu voelt is de drug, of liever de afwezigheid ervan terwijl je zenuwstelsel het nog “nodig” heeft omdat na jarenlang gebruik (je zegt overigens neit hoelang je het gebruikt hebt) de receptoren op de zenuwcellen erop aaangepast zijn.
Dit geeft de meest bizarre en gruwelijke fyzieke en mentale klachten die mensen inderdaad tot totale wanhoop kunnen drijven.
Na 1 week “clean” kun je nog makkelijk terug DUS mijn dringende advies is: herstarten op 10 mg en minstens 3 weken aanhouiden of je weer stabiel wordt. Zo niet, terug naar 20 mg.
En als je stabiel bent: heeeeeeeel langzaam afbouwen, liefst met de druppels/suspensievorm.
Ga asjeblieft niet je leven geven aan deze walgelijke drug, dan heeft de fabrikant en het zieke systeem gewonnen!
Heel veel sterkte en schroom niet om nog eens te posten of mij te mailen, mijn adres staat ergens in deze thread (adressen worden meestal verwijderd maar soms kijken ze eroverheen).

@Richard: goed gedaan! Inderdaad, onder de 10 of zdlfs 5 mg kan het heel zwaar worden. Aarzel niet om evt. terug te gaan naar bv. 5 mg en dan nog langzamer omlaag te gaan. En alat je niet misleiden door “artsen” die zeggen dat deze lage dosis geen effect meer heeft, dat heeft het wel!
Probeer stappen van maximaal 10% aan te houden en stop niet onder 0.5 (een halve) milligran!

ik ben het helemaal met klaas eens, volg zijn
advies op!!!
ik ben zelf ook weleens op dit punt geweest…
maar laat je er niet onder krijgen!!
het is zo’n zware weg, maar met het juiste afbouwsysteem kun je het redden.
nog niet makkelijk maar wel veel beter.
kom ik weer aan, maar lees toch pagina 41 nog
eens door…daar heeft klaas een stukje
neergezet, wat je een beetje inzicht geeft in
deze bizarre situatie.
ik had voor jou een loveend stukje gezet
over een huisarts die wel het juiste afbouwen
had voorgeschreven….maar helaas er zijn er
toch weer van die sukkels die denken dat ze het
weten.
sterkte ermee, en als je het op deze manier
gaat proberen, dan red je het!!!

Reageren

Goed van jullie Klaas en Saskia dat jullie je blijven inzetten om afbouwens/stoppers op het juiste spoor te krijgen. Mensen blijven maar slecht geinformeerd worden door “artsen” en volgen bizarre afbouwschema’s die een regelrechte “ticket to hell” zijn. Ik heb in 9 maanden afgebouwd en zelfs dat bleek achteraf nog véél te snel. Dus wie nog moet beginnen met afbouwen: lees deze thread goed door en vooral: neem je tijd en trek er minimaal 1 jaar, maar liefst 2 jaar (!!!), voor uit!

Reageren

hoi klaas,

laatst had ik nog geinformeerd, over wat de beste
manier was om af te bouwen, en natuurlijk
weet ik dat.
maar ik durfde bijna op dat moment niet
zelf de verantwoording te nemen, omdat die vrouw
er zo slecht aan toe was…
later dacht ik het is ook wel van de zotte,
ik zit hier jammer genoeg al zo lang op deze site.
en weet natuurlijk wel van de juiste
afbouwmethode…
maar het was dichtbij en zo ernstig, dat ik even
zoiets had jamaar ik moet haar wel goed
adviseren (soms is het een kwestie van leven
of dood) maar heb het toen weer op de manier
gedaan, zoals ik het altijd doe…en meer kun
je ook niet…
ik ben er inmiddels achter dat het goed is!
wilde je dit nog wel even vertellen, want het
kwam me een beetje suf over… groeten saskia

Reageren

Hallo,

Reeds 2 maand van de paroxetine af. Ik heb het 1 jaar geslikt (40 mg/dag) en heb redelijk traag afgebouwd. Lichamelijk heb ik weinig gemerkt van het stoppen.. Psyisch ging het heel wat minder, ik was echt wel depressief. Nu nog steeds waarschijnlijk…

Wat ik wel opmerk is dat er tussen het depressief zijn wel soms wel goed kan gaan. Dit duurt dan één of 2 weken. Daarna herval ik gewoon. Zonder echte reden zeg maar…. Ik begin mij een beetje zorgen te maken dat ik mss bipolair ben… Of is het normaal dat het kan schommelen?

Dank

Reageren

Hoi K,

Ik ben zó blij dat jij dit beschrijft, die depressieve momenten en dan weer een paar weken waarin je je normaal voelt. Ik ben twee jaar “AD-vrij” en heb dit du ook. Klaas noemde het geloof ik “waves”. En nee, je bent niet bipolair, ik vrees dat dit ook de naweeen zijn van het medicijngebruik. Voor ik aan deze middelen begon heb ik deze verschijnselen nl. nooit gehad, ik kreeg deze middelen voor hyperventilatie o.a. en was niet depressief.
1 troost voor jou: de goede momenten duren bij mij steeds langer, nu soms zelfs weken aan een stuk. Maar akelig is het wel, want áls ik me depressief voel, is het ook behoorlijk heftig! Pas een griepje gehad en dat was al genoeg voor een paar hele sombere dagen. Het heeft ook niks te maken met oorzaken van buitenaf, het zit echt “in mijn hoofd” op die momenten.
Het schijnt er dus ook bij te horen, al baal ik wel dat het bij mij langer duurt, maar ik heb dan ook 10 jaar lang AD gebruikt.
De hele chemische fabriek in je hersenen is een tijd lang kunstmatig beinvloed door deze medicijnen, dus misschien ook niet gek dat het lang duurt voor je weer in balans bent en alles weer normaal functioneert. Achteraf gezien heb ik ook te snel afgebouwd (9 maanden), waardoor deze psychische verschijnselen misschien langer duren bij mij.
Maar om je vraag te beantwoorden: ja, het is heel normaal dat het kan schommelen, dit was bij mij al zo vanaf de 1e week nadat ik gestopt was.

Sterkte met alles,
Lette

Reageren

N.a.v. het bericht van K heb ik nog even gegoogled, wat een herkenning nog steeds voor mij, zelfs 2 jaar nadat ik gestopt ben! Het volledige herstel van het zenuwstelsel kan wel 4 jaar duren, schrijft een bepaalde site. En de waves (het diepe dal, dit kan zowel psychisch als lichamelijk of allebei zijn) gevolgd door de “windows” (de goede momenten die ik steeds vaker ervaar) worden precies beschreven. Nu begrijp ik dus dat, hoewel het goed met mij gaat, ik er toch nog steeds middenin zit….. Ik mag hier geen links plaatsen geloof ik, maar google maar eens op “stoppen antidepressiva” en gebruik ook het woord “waves”.

Reageren

Bedankt Lette, ‘goed’ dat het herkenbaar is. Toch ben ik nog niet volledig overtuigd. De eerste periode dat ik mij écht goed voelde (6 maand geleden, nog tijdens het afbouwen) was ik volgens mij toch wel in wat men een ‘manische’ toestand noemt. Of het scheelde toch niet veel. Ik was écht overenthousiast, was zo blij, ik dacht dat ik eindelijk ervan af was, en ik voelde mij zoooo sterk en vol zelfvertrouwen dat ik met iedereen ging praten en ik rammelde af en had zo veel te vertellen plots. Ook was het moeilijk om in slaap te geraken omdat ik zo enthousiast in mijn bed lag dat ik bijna lag te dansen. Ik wou ook vanalles ondernemen. Langst de andere kant kan dit ook komen omdat ik dacht dat ik eindelijk van mijn depressieve gevoelens af was en dat ik eindelijk een normaal leven kon beginnen (na een jaar depressief zijn, daarvoor was alles oké). Dus dat ik zelf zorgde voor die gevoelens, wat wel normaal is achter een jaar ziek te zijn geweest. Bon, ik was dus een totaal anders mens en voelde mij zo sterk.

Dit ging weer over na een week, en ik hervalde redelijk snel.. Sindsdien heb ik mij niet meer goed gevoelt en heb ik weer diepe dalen gezien. Vorige maand ging het opnieuw een stuk beter, en dat bleef toch wel 2 weken hangen. Het was niet meer zo overdreven dat ik mij goed voelde (ik lette erop om niet in overdrive te gaan, als die vorige keer, want ik wist dat het snel kon keren). Maar ik was weer sociaal, begon weer mensen te sms’en, was een stuk vrolijker. Sinds 2 weken heb ik weer last van depressieve gevoelens. Dus ik twijfel nog steeds een beetje of dit van de medicijnen is… Zijn er nog mensen die dit herkennen? Argumenten en antwoorden worden heel erg geapprecieerd trouwens! Nogmaals dank Lette en sorry dat ik nog steeds twijfel 😛

Reageren

Geen probleem hoor K en ik snap dat je twijfelt als je dit soort dingen, ook die euforie, ervaart. Natuurlijk kan er bij jou ook nog iets anders spelen, maar ik herken toch ook weer veel in jouw laatste verhaal. Mijn stemming was voor het antidepressivagebruik veel gelijkmatiger als erna. Als je stopt met deze middelen komt je eigen gevoel ook weer terug en is de balans in je gemoedstoestand vaak volledig zoek, je stemming kan dan alle kanten opgaan en alles wat je ervaart, ook de positieve gevoelens, zijn een stuk sterker ineens. Je bent hoe dan ook niet in je normale doen en omdat je zenuwstelsel zo’n opdonder heeft gekregen, kan dat nog wel een tijdje aanhouden. Ik hoop voor jou op nog meer ervaringsverhalen en reacties, ben zelf ook benieuwd of meer mensen dit herkennen.

Reageren

als = dan;)

Reageren

Ik las dat er vrouwen zijn die niet stoppen met AD op advies van de dokter als ze depri EN zwanger zijn………
Maar lees onderstaande tekst maar eens dan, en laat het ook aan je dokter lezen, kijken wat ie dan zegt!

Antidepressiva veroorzaken autisme

dinsdag, 06 maart 2012 18:49 geplaatst in:

Gezondheid

Uit onderzoek van het Erasmus MC in Rotterdam blijkt dat zwangere vrouwen die SSRI’s gebruiken een grotere kans hebben op baby’s met een verstoorde hersenontwikkeling. Hun kinderen ontwikkelen ook vaker autisme.

Dat meldt de Volkskrant op basis van onderzoek naar 8.000 zwangere vrouwen door biomedisch wetenschapper Hanan El Marroun van de afdeling kinder- en jeugdpsychiatrie.

De bevindingen zijn inmiddels gepubliceerd in de Archives of General Psychiatry. Arts en epidemioloog Henning Tiemeier onderzocht driekwart van de gegevens van de kinderen die nu vijf jaar oud zijn en concludeert dat kinderen die in de baarmoeder zijn blootgesteld aan SSRI’s vaker autisme ontwikkelen.

Schade

Ook blijkt dat kinderen van zwangere vrouwen die SSRI’s, het meest voorgeschreven soort antidepressivum, slikken worden geboren met een kleinere hoofdomvang.

Oude antidepressiva bleken veel schade aan het hart en de bloedvaten te veroorzaken bij volwassenen en mensen raakten eraan verslaafd. Artsen schrijven SSRI’s, een afkorting voor selectieve serotonine-heropnameremmer, voor omdat ze denken dat ze veilig zijn.

Niet psychisch ziek

Het gepubliceerde onderzoek is onderdeel van Generation R, een grootschalig onderzoeksprogramma naar de ontwikkeling en gezondheid van 10.000 Rotterdamse kinderen.

Tijdens het onderzoek werd gekeken naar 8.000 vrouwen waarvan 99 zwangere vrouwen SSRI’s slikten. De helft van de zwangere vrouwen die SSRI’s gebruikt blijkt niet psychisch ziek te zijn, zo toont onderzoek aan.

Bron: Volkskrant.nl

Reageren

Rosoli,
Herken je verhaal en heb nu ook een week “cold turkey’ achter de rug (heb het 2 jaar geslikt).

Voel me geestelijk prima (geen depressieve gedachten o.i.d.) maar wel last van misselijkheid, de bekende ‘stroomstootjes’, slaperigheid overdag en af en toe slecht slapen snachts. Hoe is het jou vergaan? ik schrik zo van al die reacties terwijl ik echt het idee heb dat dit ook goed kan gaan… hoor graag van je

Reageren

@E, Cold turkey is een zeer slecht idee bij seroxat, al gaat het de eerste weken goed, het kan ook dat de klap pas na weken of maanden komt en je niet meer kan ontsnappen aan een jarenlange ontwenningshel.
Het KAN goed gaan maar dat is volledig onvoorspelbaar. Kies de veilige weg en dat is zeer langzaam afbouwen met de 10% reductieregel zoals beschreven door o.a. dokter David Healy en dr. Peter Breggin.

Reageren

Zo’n 7 jaar geleden (op mijn 16e) kreeg ik na 2 gesprekken, zonder goed diagnostisch proces en zonder verdere therapie Prozac voorgeschreven. Tenminste, dit was de bedoeling maar mijn toenmalige psych verwarde de stofnaam op het recept. Ik kreeg dus paroxetine, ofwel Seroxat voorgeschreven. Dit was vlak na verontrustend nieuws m.b.t dit middel over suicidaal gedrag en een gebrek aan effectiviteit bij jongeren. Het zou ook niet meer onder de 18 voorgeschreven moeten worden (zie Centraal Bureau Geneesmiddelen, FDA, enz).

Het medicijn deed eigenlijk vrij weinig behalve dat het mijn libido sterk verlaagde. Na een aantal maanden heb ik het spul in 3 weken voorzichtig geprobeerd af te bouwen. Ik kreeg dus ook de welbekende stroomstootjes, evenals een soort breakbeats (keiharde afgekapte geluiden die rechtstreeks uit mijn hoofd lijken te komen). Ik heb nu, 7 jaar later, als moe ben nog steeds wel eens last van beide verschijnselen.

Ik maak me wel zorgen over de onderliggende pathologie die deze symptomen veroorzaakt. Ik ben van origine “hoogbegaafd” (CITO 550; 99,9+ percentiel; etc) maar heb wel veel moeite om op een doelgericht manier iets te doen. Ik sluit niet uit dat er een verband bestaat tussen mijn Seroxat geschiedenis en mijn huidige concentratieproblemen.

Seroxat = niet doen. Probeer op zijn minsts eerst Citalopram oid.

Reageren

Tja, ik kan alleen maar zeggen dat je de tijd moet nemen om af te bouwen. Heb zelf wat rondgesurfd door verschillende sites. En heb er een uitgehaald wat ik het beste bij mij vond passen. Het schema circuleert rond en is het volgende: 5-10% van de dosis afbouwen in 4-6 weken. Om toch het zelfbeschikkingsrecht in de hand te houden heb ik gekozen voor 10% van mijn start dosis per 6 weken te verminderen. Ik had 20 mgr en ga nu dus elke 6 weken met 2 mgr omlaag. Zit nu op 14 mgr en ga zo op het gemakje verder. Zal niet zeggen dat het altijd even gemakkelijk gaat. De eerste week ben ik korter van stof. Kan ik sjaggerijniger reageren en is mijn lichaam wat onrustig. Maar ik weet ondertussen dat dat zit in het afbouwen. heb alles wel overlegd met mijn psychiater en mijn psycholoog waar ik cognitieve therapie bij volg. Ik bouw af tot 10 mgr en ga dan volgend jaar februari weer verder.Ga een verre reis maken en heb er geen zin in evt op die reis een terug val te krijgen. Heb mijzelf voor genomen om de laatste 4 mgr per 4 weken 1 mgr te verlagen en evt het laatste stapje in 2 fases van een halve milligram te doen.Maar dat is voor latere zorg. Liever rustig aan afbouwen en waarom zou ik gisteren al afgebouwd moeten zijn. Ik wil eigenlijk hiermee een positief verhaal wegzetten. Lees veel ervaringen met een negatief karakter en te weinig positieve. Ik heb het stuur in handen niet het medicijn.

Reageren