Mijn vriend heeft onlangs te horen gekregen dat hij een agressieve snelgroeiende vorm van kanker heeft die al is uitgezaaid door z’n hele longen. Het enige wat de artsen nog kunnen doen is een wekelijkse chemokuur geven. Genezing is niet meer mogelijk en er is meer dan 50% kans dat de chemokuur helemaal niet zal aanslaan. Als het wel aanslaat dan wint hij er waarschijnlijk enkele maanden mee. Terwijl chemo natuurlijk wel ernstige bijwerkingen kan hebben.

Natuurlijk kunnen jullie niet voor hem beslissen of hij de chemokuur zou moeten starten of niet. Ik ben wel erg benieuwd hoe mensen in dezelfde situatie zo’n afweging hebben gemaakt. Wat waren voor jullie belangrijke punten? En hoe kijk je er zelf (of als familie/vriend) nu op terug?

Dat is een heel moeilijke vraag. Dat zal voor iedereen een heel persoonlijke beslissing zijn. In mijn kennissenkring heeft zich een gelijke situatie voorgedaan. Zij (vrouw van 40) koos toen voor de chemo. Op haar sterfbed gaf ze aan, dat ze die keuze nooit meer zou maken. Ze had natuurlijk klachten van de longkanker, maar kreeg daar verschrikkelijke bijwerkingen bij van de chemokuur. 2 maanden lang en 2 maanden langer geleefd. Maar dan ook nog doodziek van de kuur. De overige klachten waren hetzelfde gebleven. Geen echte winst dus, maar extra ziek erbij…dus eigenlijk 2 maanden langer lijden.  Zo gaf ze dat zelf ook aan.

Maar zoals ik al schreef: het is toch heel persoonlijk…Hoe staat je vriend er zelf in?

Reageren

Hij twijfelt en verandert regelmatig van mening. Hij had vorige week de afspraak voor de eerste chemokuur (die de artsen voor hem hadden ingepland zonder hem te vragen of hij dat eigenlijk wel wil) op het laatste moment afgezegd omdat het hem allemaal wat te snel gaat.

Ik weet niet of hij al helemaal beseft hoe ziek hij is. Ik betwijfel eigenlijk ook of dat besef hem wel enig goed zou doen.

Volgens mij neigt hij qua chemo nu meer naar nee dan naar ja, en stelt de beslissing zo lang mogelijk uit. Hij praat er nu liever ook niet meer over.

Als hij er uit zichzelf niet over begint, zou het dan beter zijn om het zo te laten? Of is het beter om het wel ter sprake te brengen omdat hij wellicht meer rust (minder stress) heeft zodra hij de knoop echt heeft doorgehakt?

Reageren

Als hij er uit zichzelf niet over begint, zou het dan beter zijn om het zo te laten? Of is het beter om het wel ter sprake te brengen omdat hij wellicht meer rust (minder stress) heeft zodra hij de knoop echt heeft doorgehakt?   Lastig…..Ik persoonlijk zou het zo laten…hij zal toch zelf vanuit zijn eigen gevoel die beslissing moeten nemen, tenzij hij dat gesprek erover wil aangaan. Maar zelfs dan raad ik aan om daar voorzichtig op te reageren. De partner van de kennis waar ik het eerder over gehad, zag de chemokuur niet zitten en gaf dat aan. Hij kreeg daar een zeer pijnlijke reactie op. Maar ook dit is natuurlijk heel persoonlijk…

Een zeer ingrijpende situatie, waarbij ik jullie heel veel sterkte wens, in deze zeer moeilijke tijden.

Reageren

Dank je, Tandor

Reageren