Hallo,

ik heb al een tijdje striae aan de binnenkant van mn bovenbenen.Nu beginnen er ook wat streepjes te vormen net boven mn kont op mn onderrug.Ik ben niet extreem dik of dun gewroden in korte tijd.Ik ben 29 jaar,185 lang en weeg 95 kilo.
Nu ben ik bang dat het mogelijk het syndroom van Cushing zou kunnen zijn want ik heb ook enkele van de andere symptomen zoals vermoeidheid,vaak plassen en slaapproblemen.
Haal ik me nu dingen in het hoofd of zou het goed zo kunnen zijn ?
Welke tests zou ik daar voor kunnen laten doen ?

groetjes

Striae op je buik en je billen ontstaan bij Cushing als gevolg van het dikker worden van de buik en billen terwijl de huid als gevolg van Cushing dunner wordt. Hierdoor ontstaan er een soort scheurtjes in de huid als gevolg van de toegenomen spanning op de huid.

Heb je naast de striae last van een of meer van de volgende symptomen zoals een opvallende vetverdeling rond de buik, en of de laatste tijd een meer rond en opgeblazen gezicht, en of een vetbochel op je rug, en of vaker last van blauwe plekken, en of last van vermoeidheid, en of slaapproblemen, en of spierslapte, en of slapper en dunner haar, en of vaker plassen, en of acné?

Bij patiënten die lijden aan het syndroom van Cushing is er sprake van een verhoogd gehalte van het bijnierschorshormoon cortisol in het bloed. De diagnose wordt vastgesteld met urine- en bloedonderzoek, en in het bloed wordt dan een te hoog cortisol gevonden. Het cortisol kan ook in het speeksel en de urine gemeten worden.

Je hebt in ieder geval last van overgewicht wat op zich al een oorzaak van striae zou kunne zijn. En overgewicht past vaak bij een minder goede conditie dus meer vermoeidheid. Jouw BMI is 28, zie: http://www.voedingscentrum.nl/bmi.aspx voor advies.

Reageren

Ik heb van al die klachten die jij opnoemd last van ernstige vermoeidheid,slaapproblemen,spierzwakte en vaak plassen.

Echter ik ben al 8 jaar ziek en heb nog vele andere klachten zoals ernstige oogklachten,veel gewrichts/spier/pees problemen zoals stijfheid,pijn,ernstige langdurige spierpijn na inspanning.Verschillende zenuwklachten zoals,gevoelsstoornissen,prikkelingen en tintelingen,koude rillingen,trillen,duizeligheid,pijn op de borst,hartkloppingen en psychische klachten

Ik heb echter de afgelopen 8 jaar heel veel onderzoeken gehad en heb in verschillende ziekenhuizen gelegen en heb aardig wat onderzoeken gehad.

Zelf heb ik vaak gedacht aan de ziekte van Lyme maar dat is echter nooit bewezen.De laatste paarr jaar gaat het zo slecht met me dan ik altijd thuis zit of op bed lig en zowat niets meer kan.

Terug komend op het onderwerp de striae op mn dijen en boven mn billen.Het viel me vandaag gewoon erg op toen ben ik gaan zoeken en kwam ik overeenkomsten tegen in Cushing.Ga er volgende week mee naar de dokter

Als je meer wilt weten over mijn ziekte ik heb nog meer topics op dokter.nl staan

bedankt voor je reactie

Reageren

Patiënten die al zolang met zoveel kleine en meest onschuldige lichamelijke klachten te kampen hebben, en waarvoor op geen enkele wijze een oorzaak kan worden gevonden, blijken vaak te lijden aan psychosomatiek. Dat wil zeggen dat deze patiënten vaak niet doorhebben dat er een psychische oorzaak is van de problemen, en het moeilijke is dat deze mensen aanhoudend blijven zoeken naar een lichamelijke oorzaak van de klachten. Heel even de aandacht van een dokter die jou serieus neemt en je (weer) onderzoekt, dat wordt vaak door deze patiënten als zeer prettig ervaren. De eenzaamheid van de vaak diep weggestopte psychische problemen blijken dat vaak de uitweg te zijn uit de ellende, en de beste start is dan vaak bij een psycholoog die de moeite neemt naar het echte verhaal te luisteren.

Als ik jou was zou ik het bij de huisarts maar kort hebben over een eventuele Cushing, en zou ik juist vragen naar een doorverwijzing naar een psycholoog. Je kunt ook je meer gaan verdiepen in jouw eigen gedachten en psyche om te achterhalen wat je nu zo blokkeert en lichamelijk zo rot laat voelen. Dat het al jaren om aandacht schreeut, dat is wel duidelijk na het lezen van jouw verhaal.

Reageren

‘Bedankt voor je mening Thomas
Kan me wel engzins vinden in verhaal echter een bezoek aan de dokter wordt door mij echt niet als prettig ervaren eerder het tegenovergestelde
Ik heb gewoon zoveel pijn en ongemak dat ik constand naar hulp zoek

Ook wil ik zeggen dat ik een paar jaar terug een terug kerende EM Erythema Migrans op mn been heb gehad.Ik heb aan het begin van mn ziek worden nooit een teek of EM gezien maar heb geleerd dat zo’n EM na maanden of zelfs jaren kan terugkeren.Ik had dus 2 jaar terug zo’n typische bullseye op mn been.Ben ermee naar de dokter geweest maar die vond dat hij alweer wegtrok en dat het geen probleem was.Heb ooit mn bloed naar Keulen opgestuurd en daar was de Elisa positief maar de WB negatief.Echter op lymenet wordt me verteld dat de bullseye op mn been genoeg bewijs is voor een persisterende Lyme infectie.Ik ben echter nog steeds onzeker over de oorzaak en ben dus nog steeds zoekende hoewel ik wel zowat 30 klachten van de Lyme klachtenlijst kan aankruizen..

Ik zou je graag geloven dat ik het allemaal verzin maar als jij wist wat ik allemaal voelde en dagelijks meemaak zou jij er ook niet zo zeker van zijn.Ik kan niet eens meer normaal lopen !! Voel mn linkerarm maar half en na inspanning moet ik dagen plat van de pijn.Kan soms amper iets vasthouden van de spierzwakte.En heb zeer ernstige slaapproblemen.Ook moet ik 20 keer per dag pissen.Dit zijn slechts enkele van mn klachten…

toch bedankt Thomas

Reageren

[b]Thomas schrijft:[/b]
[quote]Patiënten die al zolang met zoveel kleine en meest onschuldige lichamelijke klachten te kampen hebben, en waarvoor op geen enkele wijze een oorzaak kan worden gevonden, blijken vaak te lijden aan psychosomatiek.

Dit doet mij trouwens wel pijn dat je dit zegt want als jij helemaal niets meer kan.Niet sporten of zelfs maar een stukje lopen dan zijn volgens mij je klachten alles behalve onschuldig.En al mn andere klachten zoals zeer ernstige pijnen aan al mn gewrichten/pezen lijken me ook niet zo onschuldig.En ernstige gevoelsstoornissen zijn ook niet zo prettig hoor.En als je sávonds wil slapen en je hebt enorme pijn aan je ogen en je linker oog gaat telkens weer open staan is ook niet echt fijn hoor.En als je moteriek daarbij niet meer normaal werkt en je kunt niet eens normaal afwassen ofzo dan zou jij je ook wel gaan afvragen wat er aan de hand is

Het probleem is alleen dat ze niet weten wat het is en het daarom gooien op dingen als fybromyalgie of psychosomatisch terwijl dat gewoon verlegenheidsdiagnoses zijn.Met andere woorden ze weten het niet meer dus dan zeggen we maar dat het psychisch is..

Reageren

Lees:

Onverklaarbare klachten
http://www.dokter.nl/forum/Huisarts/onverklaarbare-klachten.html

Reageren

Er is een speciale kliniek voor klachten die niet goed aan een ziekte kunnen worden toegeschreven. Jij lijkt mij hiervoor een uitstekende kandidate!

Reageren

Hey Anoniem !!

bedankt voor dat bericht
Dat slaat nou helemaal op mij inderdaad
En Roderick sorry hoor maar ik weet gewoon dat er iets anders aan de hand is
Lees bijvoorbeeld hieronder of klik de link aan van anoniem

Onderzoek naar ‘medisch onverklaarde klachten’ is strijdig met basale wetenschappelijke en ethische principes! Bron: GZ-Magazine, Ingezonden Reactie Door Dr. I. Bramsen Het Forum (januari 2010) roept op tot discussie over het artikel van Houtveen en Van Doornen dat ‘een goede reflectie is op hoe psychologen vaak onderzoek doen’. De redactie stelt dat ‘de vraagstellingen beginnen en eindigen in de hersenen in plaats van in psychologische patronen’. Deze bijdrage schetst enkele fundamentele methodologische en ethische problemen bij dit type onderzoek. Houtveen en Van Doornen richten zich op ziekten en aandoeningen die verondersteld worden te liggen op het grensgebied van de medische wetenschap: ziekten waarvan artsen onvoldoende kennis hebben of waarvoor het moeilijk is een biologisch substraat te vinden. Er is een duidelijk waarneembare trend om deze aandoeningen één naam te geven, bijvoorbeeld ‘medisch onverklaarde lichamelijke klachten (MOK)’ of ‘functional somatic syndromes’ (Wessely et al., 1999; Barsky & Borus, 1999). De impliciete hypothese is dat de grenzen van dit psychologisch te duiden syndroom exact overeen komen met de grenzen aan de medisch-wetenschappelijke kennis. Uiteraard is met het geven van één naam aan een groot aantal zeer uiteenlopende klachten en ziektebeelden nog geen verklaring gevonden. Er lijkt eerder sprake van een cirkelredenering of tautologie. Wel leidt deze werkwijze ertoe dat bij een uiterst heterogene groep patiënten voortdurend getracht wordt een dominante psychologische verklaring te vinden voor het ontstaan dan wel aanhouden van gezondheidsproblemen. Psychologische hypotheses reiken van jeugdtrauma’s en persoonlijkheidskenmerken, tot alledaagse stress, coping, perceptie- en attributiefouten, ziektewinst, inbeelding of hysterie. In een recent verleden zocht de psychosomatiek psychologische verklaringen voor allerlei ziektebeelden die tegenwoordig niet meer tot de onbegrepen ziektes worden gerekend, zoals multiple sclerose, kanker, astma, tuberculose en posttraumatische dystrofie (Bramsen 2010). Sontag (1977) beschreef op indringende wijze hoe metaforen en mythes zieken opzadelen met het idee dat zij zelf, hun karakter, of de opvoedmethode van hun ouders verantwoordelijk zouden zijn voor hun ziekte. De metaforen lijken vooral te worden toegepast op ziekten die mysterieus worden gevonden of niet volledig begrepen. De redeneertrant van de hedendaagse MOK-aanhangers, zoals Houtveen en Van Doornen, vertoont overeenkomsten met denkbeelden uit de psychosomatiek en de metaforen die Sontag (1977) verhelderde. Wat daarnaast opvalt is dat men nogal selectief te werk gaat en zich nauwelijks verdiept in onderzoeksresultaten die strijdig zijn met psychologisch georiënteerde hypothesen. Dit is ook een schier onmogelijke opgave, omdat het onderzoeksterrein zich uitbreidt over een groot aantal ziekten en aandoeningen en zij onmogelijk alle verschenen en bovendien uiterst complexe biomedische vakliteratuur kunnen bijhouden, die bovendien veelal de grenzen van het eigen vakgebied te buiten gaat. Het is onder wetenschappers bepaald geen uitgemaakte zaak dat aandoeningen als fibromyalgie, het chronisch vermoeidheidssyndroom (CVS), whiplash of prikkelbare darmsyndroom (PDS) allen gezien zouden moeten worden als ‘functioneel somatische syndromen’. Ook is er geen breed gedragen overeenstemming over de stelling van Houtveen en Van Doornen dat ‘psychologische mechanismen’ bij dit soort ziekten ‘een belangrijke rol spelen’. Integendeel, er is sprake van een wetenschappelijke controverse (Jason & Richman, 2008; Jensen et al., 2009; Pasricha, 2008; Freeman et al, 1994; VanNess, 2010). Zoals gezegd, nemen Houtveen en Van Doornen meerdere ziektebeelden samen en beschouwen deze als één syndroom, het MOK-syndroom. Al doende veronachtzamen zij belangrijke aspecten van elke afzonderlijke aandoening. Laten we dit illustreren met betrekking tot één van de genoemde ziektebeelden, namelijk CVS. Er is de afgelopen jaren gedebatteerd over de diagnostische criteria van het chronisch vermoeidheidssyndroom (CVS) en ook over de naam (Jason & Richman, 2008; Fukuda et al., 1994; Carruthers et al., 2003). In hoeverre kan de diagnose CVS gelijk worden gesteld aan myalgische encephalomyelitis (ME) of postviraal syndroom? Carruthers et al. (2003) definiëren als belangrijk kenmerk van ME/CVS dat geringe inspanning leidt tot een abnormaal verlies van lichamelijk en geestelijk uithoudingsvermogen, snelafnemende spierkracht en cognitieve vaardigheden, malaise en/of vermoeidheid en/of pijn na inspanning. Er is een pathologische lange herstelduur, gewoonlijk langer dan 24 uur. Aan de internationale discussie over en criteria voor de diagnose van ME/CVS (Fukuda et al., 1994; Carruthers et al., 2003) gaan Houtveen en Van Doornen volledig voorbij. In het door hen uitgevoerde onderzoek onder mensen met ‘medicaliy unexplained symptoms’ of ‘numerous functional somatic symptoms’ is de doelgroep in het geheel niet afgebakend, en bevindingen hieruit kunnen dus niet gegeneraliseerd worden naar mensen met ME/CVS (of whiplash, of fibromaylgie, etc.). Een tweede probleem is dat Houtveen en Van Doornen onvoldoende op de hoogte lijken te zijn van biomedisch onderzoek dat organische afwijkingen constateert bij mensen met ME/CVS. Klimas & Koneru (2007) beschrijven onder meer genetische bevindingen betreffende biologische subgroepen, immunologische disfuncties en afwijkingen in de mitochondriën. Biologisch onderzoek laat bovendien het belang van een goede afbakening van onderzoeksgroepen zien (zie ook Jason et al. 2005). Dit staat haaks op de werkwijze van de ‘MOK-kers’. Hickie et al. (2007) lieten middels een prospectieve studie zien dat de ernst van een beginnende infectie met Epstein Bar virus, Ross River virus en Coxiella Burnetii (de veroorzaker van Q-koorts) de belangrijkste voorspeller was voor het optreden van ME/CVS. Psychologische factoren speelden geen rol. Lorusso et al. (2008) zetten de onderzoeksbevindingen betreffende immunologische aspecten van ME/CVS op een rij en recentelijk werden (opnieuw) aanwijzingen gevonden voor de rol van een retrovirus, het XMRV virus, bij ME/CVS (Lombardi et al., 2009). De hiervoor genoemde inspanningsintolerantie of ‘post-extertional malaise’ is in meerdere studies geobjectiveerd (Carruthers et al. 2003; Light et al. 2009; VanNess et al. 2010). De wetenschappelijke bewijsvoering voor neurocognitieve klachten bij ME/CVS, zoals problemen met taken die een beroep doen op het korte termijn geheugen en een vertraagde informatieverwerking, is onlangs in kaart gebracht door Cockshell & Mathias (2010). De relatie tussen fysieke inspanning en verergering van neurocognitieve klachten is middels wetenschappelijk onderzoek aannemelijk gemaakt (Blackwood et al, 1998; Carruthers 2003). Ten aanzien van de stelling in Forum valt derhalve het volgende te concluderen: Onderzoek dat gebaseerd is op de idee dat (1) medisch onverklaard hetzelfde is als medisch onverklaarbaar, (2) er een syndroom bestaat, het MOK-syndroom, dat precies kan worden afgebakend langs de grenzen van de huidige medische kennis, en dat (3) resultaten uit biomedisch onderzoek negeert, is in strijd met de principes van zuiver wetenschappelijk onderzoek. Bovendien is deze werkwijze strijdig met ethische principes zoals vastgelegd in de beroepscode van psychologen (2007). Zo dient de samenleving erop te kunnen vertrouwen dat beroepsbeoefenaren de grenzen van hun deskundigheid onderkennen. Ook hebben zij een informatieplicht; dit geldt zeker ten aanzien van wetenschappelijk onderbouwde informatie die in strijd is met eigen, controversiële, opvattingen. Literatuur Barsky, A.J. & Borus, J.F. (1999). Functional somatic syndromes. Annals of Internal Medicine, 130(11),910-921. Beroepscode voor psychologen (2007). Amsterdam; NIP. Blackwood, S.K., MacHale, S.M., Power, M.J, Goodwin, G.M., & Lawrie S.M. (1998). Effects of exercise on cognitive and motor function in chronic fatigue syndrome and depression. Journal of Neurology, Neurosurgery & Psychiatry, 65, 541-546. Bramsen, I (2010). Evidence(?)-Based Practice. Over valkuilen, mythes en verhalen (in druk). In: Kuiper, C., Letiche, H. & Houweling, L. (red). Praktijkgericht onderzoek in de praktijk. Een spraakmakend project. Utrecht:Lemma. Cockshell, S.J., Mathias. J.L. (2010). Cognitive functioning in chronic fatigue syndrome: a meta-analysis. Psychological Medicine, 1,5-15 Carruthers, B.M., Jairn A.K., De Meirleir, K.L., Peterson, D.L., Klimas, N.G., Lerner, A.M., Bested, A.C. Flor-Henry, P., Joshi, P., Powles, A.C.P., Sherkey, J.A., Van de Sande, M.J.(2003). Myalgic Encephalomyelitis/Chronic Fatigue Syndrome: Clinical Working Case Definition, Diagnostic and Treatment Protocols. Journal of Chronic Fatigue Syndrome 11(1), 7-113. Freeman M.D., Croft A.C., Rossignol,A.M,, Weaver, D.S., Reiser, M. (1999). A review and methodological critique of the literature refuting wiphlash syndrome. Spine 1;24(1),86-96. Fukuda, K., Strauss, S.E., Hickie, I, Sharpe, M.C., Dobbins,JG., Komaroff, A.(1994). The Chronic Fatigue Syndrome, a comprehensive approach to its definition and study. Annals of Internal Medicine, 121. 953-959. Hickie, I., Davenport, T, Wakefield, D., Vollmer-Conna, U., Cameron, B, Vernon, D., Reves, W.C., Lloyd, A (2006) Post-infective and chronic fatigue syndromes precipitated by viraI and non-viral pathogens: prospective cohort study. BMJ, 16;333(7568), 575. Jason, LA, Corradi, K., Torres-Harding,S.,Taylor,R,R.,King,C. (2005). Chronic fatigue syndrome: the need for subtypes. Neuropsychology Review 15 (1). 29-58. Jason, LA., Richman, J.A. (2008). How science can stigmatize: thecase of chronic fatigue syndrome. Journal of chronic fatigue syndrome, 14(4), 85-103. Jensen KB, Kosek E, Petzke F, Carville S, Fransson P, Marcus H, Williams SC, Choy E, Giesecke T, Mainguy Y, Gracely R, lngvar M (2009). Evidence of dysfunctional pain inhibition in Fibromyalia reflected in rACC during provoked pain. Pain. 144(1-2),95-100. Light AR, White AT, Hughen RW, Light KC (2009). Moderate exercise increases expression for sensory, adrenergic, and immune genes in chronic fatigue syndrome patients but not in normal subjects. Journal of Pain 10(10), 1099-112. Lombardi, V., Ruscetti, F.W., Gupta, J.D., Pfost, M,A., Hagen,K.S., et al. (2009). Detection of an infectious retrovirus, XMRV, in blood cells of patients with chronic fatigue syndrome. Sciece 326, 585-589 Lorusso, I., Mikhaylova, SV., Capelli, E, Ferrari D., Ngonga, GK, Ricevuti, C. (2009). Immonological aspects of chronic fatigue syndrome. Autoinimunity Reviews, 8 (4), 287-291. Pasricha, P. (2008). It’s Not all in Your Head: Understanding Irritable Bowel Syndrome. Lecture, March 13, 2008 Oak Room, East Tressider Student Union 459 Lagunita Dr. Stanford University Sontag (1977) Illness as Metaphor. New York: Farrar, Straus and Giroux. VanNess JM, Stevens S, Bateman L, Travis L, Stiles BS, Snell CR (2010). Postexertional Malaise in Women with Chronic Fatigue Syndrome. Journal of Women’s Health, 19(2), doi:10.1089/jwh.2009.1307. Wessely S, Nimnuan C & Sharpe M (1999). Functional somatic syndromes: one or many? Lancet, 354(9182),936-939. Inge Bramsen is methodoloog en gezondheidszorpsycholoog. Zij promoveerde in 1995 (cum laude) op onderzoek naar psychotrauma bij oorlogsgetroffenen.

Reageren

poelman, ik weet niet hoe het nu gaat, maar blijf in je zelf geloven en blijf verder zoeken. Het feit dat er niks gevonden is, wil natuurlijk niet zeggen dat er geen lichamelijke oorzaak is voor je klachten en dat het daarom maar allemaal psychisch is.
Verdiep je wat in de Lyme. Ik ken iemand die jaren heeft rond gelopen met dezelfde klachten als jij niemand nam haar serieus, Lyme testen in nederland waren negatief maar in Duitsland, waar ze een ander onderzoek gebruiken (veel moderner, in nederland lopen ze achter) bleek ze positief te testen op Lyme. In nederland wordt vaak de diagnose lyme gemist omdat hier achterhaalde tests worden gebruikt die in 50% van de gevallen vals negatieve resultaten geven. sterkte!

Reageren