Beste lezer,

Ik kam zo nu en dan met dwangmatige gedachtes. Of dat nou op seksueel gebied is of uberhaupt in het dagelijksleven. Veel in mijn leven is gebaseerd op de ‘gedachte’  alles of niks. Dat wil zeggen dat ik me ergens volledig in of op stort of het plotsklaps helemaal links laat liggen.

Zo kan ik dus weken achtereen met een bepaald iets bezig zijn, alles van een artiest verzamelen en er ober lezen, beeldmateriaal bekijken etc.. en het volgende moment is het weg/overbodig/oninteressant. Ik ben mij er van bewust dat dat een probleem is, maar ik probeer daar zelf een manier voor te vinden om het obssesieve te blokkeren.

 

Nu heb ik sinds 1 week a anderhave week ineens de gedachte dat ik misschien wel eens op mannen zou kunnen vallen, daar schrik ik dan van en blijft de gedachte van het misschien in mijn hoofd (tot vermoeiens toe) rondmalen. Ik ben 26 jaar oud en heb verschijdene relaties met vrouwen gehad, de ene relatie intensiever dan de ander. Zo heb ik sinds 2014 tot vorig jaar ook erg intensief gedate. Daar zaten logischer wijs vrouwen tussen waar ik minder voor voelde, maar ook vrouwen waar ik stapel gek op was en een seksuele relatie mee had.

 

Ik ben recentelijk ook gestopt met roken(en alles wat daar bij hoort, wiet e.d.). In dat proces kwam ik in een behoorlijke negatieve gedachte gang en een (tijdelijk vermoed ik) verminderd zelfbeeld en een hoop tijd om te malen.

De gedachte op mannen te vallen of te kunnen vallen komt ineens vanuit het niks opzetten en heb ik eenmaal eerder gehad toen een relatie met een vriendin uitging en dat een soort raar psychologisch spel werd wat maar door en door bleef gaan (en ook in mijn belevingswereld) waardoor ik de gedachte had; wil ik dit allemaal nog wel? Ligt het niet aan mij? Zijn alle vrouwen op deze leeftijd zo?

Nu naar het nu. Sinds 1.5 week is dat idee er weer en het blijft terug en op komen. Ik heb geen directe aanwijzingen dat ik homoseksueel zou zijn. Ik heb gek genoeg geen seksuele gevoelens bij mannen (voel me er niet door aangetrokken en raak ook niet opgewonden) en kan me een seksuele relatie met een man ook niet voorstellen. Ik heb daar verder dan ook 0 gevoel bij, tijdens het schriiven is het voor mij dan ook zo klaar als een klontje dat dit dwanggedachten zijn en eigenlijk op niks zijn gebaseerd. Ze blijven echter rond malen.

Resultaat is dat ik op dit moment oogcontact met mannen vermijd omdat ik het gevoel heb daar wat bij te moeten voelen en ergens misschien ook een van deze gedachten/fieps zou kunnen beantwoorden, terwijl me dat twee wekem geleden bijvoorbeeld niet zou interesseren en volgende week waarschijnlijk ook niet. Daarnaast lijkt het me gewoon mensenlijk om een reactie (dan heb ik het niet over een seksuele reactie) te hebben op als er een ‘knap’ persoon voor je staat, of dat nou man of vrouw is.

 

Op momenten dat die gedachtes san malen zet ik ze tegen elkaar uit en blijkt dat de gedachtes op niks zijn gebaseerd en dat ik vooral niks heb om over te twijfelen en raak dagelijks opgewonden van vrouwen (al overheerst soms ook de vermoeiende gedachte dat ik bij elke vrouw zo’n vonkje moet hebben, maar lijkt me ook onmogelijk).

Weet iemand wat het precies betekend? Of tips/tricks om dit soort gedachtes (makkelijker) te laten vliegen?

Groet,

Peter

 

Misschien is het goed om daar eens met een psycholoog over te praten.

Reageren

In de tussentijd raak ik gewoon opgewonden van vrouwen en, om het zo even te omschrijven, kom ik er ook mee over mijn hoogtepunt.

Ik heb een aantal dagen geleden ook gelezen op het internet over HOCD, en dan lees je allemaal reacties van manmen did dromen over seks met mannen, geslachtsdelen etc. Ik heb daar dus echt geen last van. Ik heb geen drang of behoefte aan seksueel contact met hetzelfde geslacht. Dan maal ik met de volgende gedachte of ik dat dan niet zeg en denk uit ontkenning, maar ik zit hier niet om mezelf of eventuele lezers voor de gek te houden.

Ik heb dus geen behoefte aan seks met het zelfde geslacht en krijg het ook niet warm bij de gedachte aan een penis. Verder droom ik gewoon af en toe, dat lijkt me verder ook gewoon heel normaal (wat ia normaal?) Over seks met vrouwen.

 

Toch schiet afentoe die gedachte door mijn hoofd: misschien ben ik wel homo. Terwijl het echt op helemaal niks gebaseerd zou zijn. Buiten dat het niet iets is zo als ik mezelf zie, voel en leef zou ik er verder denk ik geen moeite mee hebben als ik eventueel op mannen zou vallen. Maar tot op heden is dat niet zo, de gedachten schieten soms omhoog…raar verhaal.

 

Met een psycholoog praten voelt als een te grote stap (dat heb ik met al mijn dwanggedachtes, waar ik soms niet vanaf lijk te komen maar na verloop van tijd toch verdwijnen)

 

Grt. Peter

Reageren

Sinds jaren heb ik tevens last van homogerelateerde gedachtes, ik heb altijd alleen seksuele betrekkingen gehad met vrouwen altijd enorm opgewonden op en door vrouwen maar heb depressies gehad in mijn jongere jaren waarbij ik ging twijfelen omdat het mij niet lukte de charmeur te zijn en vrouwen aan de haak te slaan iets wat mijn vrienden wel lukte, daarbuiten als ik een serie kijk met homoseksualiteit of een scene met 2 zoenende mannen is dat een startsein voor aanhoudende ontkenningen en dwalen in mijn hoofd continue homoseks, naakte mannen, penissen, gayporno om te controleren of ik opgewonden raak(wat niet gebeurd krijg eerder een jakkes gevoel maar toch) ik ga mannen uit de weg, ik ben eem fervent vechtsportliefhebber maar in deze periodes kan ik hier ook niet normaal.naar kijken, kijk tussen benen van mannen, voel mij ongemakkelijk rond mannen, let op hoe ik loop mijn handen zet en hoe ik naast mijn vrouw lig(ben getrouwd en heb kinderen) , dit alles vervaagd na een lange slopende periode en dan is het weg op het moment dat ik eenmaal.weer wat zie op.tv omtrent homoseksualiteit of homos die zoenen op het station of iets dergelijks komen de gedachtes en ideeen weer terug en blijven mij manipuleren tot ik zelfs ging neigen naar zelfmoord ik ben geen homo het is niet mijn natuur als ik logisch nadenk is het in mijn ogen niet natuurlijk maar ik blijf hier last van houden toen ik 13-14 was had ik een jongen gekust waardoor ik moest overgeven dit gebeurde niet nadat ik met een meisje eindelijk jaren later hetzelfde deed ik snap niet waarom ik hier niet vanaf kan komen deze dwangneurose en gedachtes en rare gevoelens alsof ik iets homoseksueels moet doen wetende dat ik dan enorme spijt zal hebben omdat het niet iets is wat bij mij past soort van hardleers ,  iedere keer lijkt het alsof mijn penis vreemd doet bij het zien van een man die ” knap” is maar in werkelijkheid gebeurd er niks zie ik een vrouw met rondingen krijg ik spontaan een erectie(dat ik dit woord typ geeft ook weer een gedachte alsof ik een erectie krijg maar dat is niet het geval maar ik ga mij hierdoor op mijn penis focussen) ik kan niet zo verder leven, heb het via religie gezocht praat er met een psycholoog over ik weet het niet meer

Reageren

De psycholoog is toch eigenlijk degene die je hierbij zou moeten helpen. Misschien met Cognitieve Gedragstherapie

Reageren

Dag allemaal ik ben een jonge van 14 jaar en zit hele dagen te piekeren over of ik al dan niet homo zou zijn.
Ik zie me zelf niet als een homo en een maand geleden was ik zelfs nog verliefd op een meisje. Maar sinds ik die piekerende gedachten heb is de aantrekkingskracht naar vrouwen gedaald. Ik probeer zoveel mogelijk oogcontact met mannen te vermijden omdat ik dan bang ben of ik een verliefd gevoel ga krijgen. Als ik op straat loop en er loopt een man dan moet ik ook altijd kunnen zeggen tegen mezelf of die homo of hetero is. Ik ben bang dat ik nooit meer normaal ga leven als vroeger door deze dwanggedachten.

Reageren

Ik vond hier de antwoorden op mijn vragen
https://mens-en-gezondheid.nl/home/psyche/oorzaken-van-homoseksualiteit-interview-met-dr-nicolosi-the-becket-cook-show/

Reageren