Faalangst overwinnen

Hey, ik ben een meisje van 16jaar. Ik ben compleet TEGEN pilletjes die faalangst zogezegd onderdrukken. Zelfs als ze niet verslavend zijn. Je verdoezelt het probleem alleen maar zoals een pleister op een wond. Je lost de oorzaak niet op, integendeel je duwt het probleem gewoon tijdelijk op de achtergrond in plaats van het proberen op te lossen. Je moet de oorzaak vinden om faalangst voldoende te begrijpen via een psycholoog en pas dan kun je écht verder met je leven. Een half jaar geleden heeft een dokter ontdekt dat ik faalangst heb en dat mijn lichaam daar heel sterk op reageert. Telkens wanneer ik in een stressvolle situatie zit, dan versnelt mijn adem, wordt ik misselijk, krijg ik hoofdpijn, heb ik steken in mijn onderbuik en mijn rug en kan ik soms niet meer bewegen door plotse spierpijn. Doordat dit jaar heel zwaar was voor mij en ik constant onder druk stond, werd het alleen maar erger en mijn weerstand brokkelde af waardoor ik steeds vaker ziek werd. De dokters geloofden niet eens dat ik mijn examens nog kon afleggen omdat ik fysiek en emotioneel uitgeput was. En ja ik moet toegeven dat het heel zwaar was. Ik kreeg nog meer stress en nog meer pijn. Buiten het ‘normale’ kreeg ik ook darmklachten en ik heb de hele examenperiode steken gehad in mijn rechterborst en af en toe ook aan mijn hart. Het was heel moeilijk om me te concentreren, maar dat was niet het ergste. Voor het eerst kreeg ik paniekaanvallen gevolgd door langdurige hyperventilatieaanvallen. Ik ben natuurlijk meteen naar verschillende dokters gegaan, maar die stonden machteloos omdat het over iets psychisch gaat. Het enige wat ze deden, was medicijnen voorschrijven tegen de pijn en kalmeerpilletjes. Ik weigerde ze te nemen. Dat klinkt best gestoord, maar ik zou slaperig van die pillen worden en dat kon ik me niet permiteren tijdens het studeren. Ook zou dat zoals ik al eerder zei, het probleem niet oplossen. Het enige wat mij die examenweken overeind heeft gehouden, waren mijn vitaminen en het feit dat ik alles wou doen wat ik kon zodat ik op het einde van de examenreeks kon zeggen “Ik heb alles gedaan wat ik kon. Ik heb gevochten, ik heb geleden, maar ik heb niet opgegeven.” Ik moet zeggen dat de pijn soms te veel was en ik daarom later nog examens heb moeten inhalen. Ik was echt kapot en gebroken. MAAR ik heb mijn examens kunnen afleggen EN ik heb een A-attest gekregen. Sommigen zouden zeggen dat ik dat niet verdien, omdat mijn punten niet al te best waren. Maar dat zijn de mensen die niet weten hoe hard ik daar voor heb moeten vechten. Het was het waard. Doorzettingsvermogen brengt je zo ver als je wilt. Wether you think you can or you think you can’t, you are right. If you don’t give up, you can not fail. Life isn’t about how hard you hit, it’s about how hard you can get hit. How much you can take and keep moving forward. Als er iets is dat ik geleerd heb dit jaar, dan is het wel dat niets onmogelijk is. Als niemand in je gelooft, geloof dan zelf in je. Pijn is tijdelijk, laat het je leven niet verpesten. Ookal ben je geen vechter, vecht. Dat is wat ik deed en wat ik doe. Ik weet dat mijn probleem nog niet opgelost is, dat ik nog altijd via een psycholoog de oorzaak van mijn faalangst moet vinden. Maar ik weet dat ik dit ooit zal overwinnen. Zonder stomme nutteloze pillen.