In 2005 had ik mijn eerste psychose en in 2008 mijn tweede. Ik ben beide keren opgenomen geweest.
Tijdens mijn eerste opname ben ik ingesteld op antipsychotica (Zyprexa). Ik slikte toen al sinds 2001 Seroxat (antidepressivum).

Tijdens mijn tweede psychose is de Zyprexa verhoogd en is de Seroxat vervangen door Citalopram.
Na het herstel van de tweede psychose kreeg ik last van wat ik nu denk dat het depersonalisatie is.
Ik heb al sinds 2 jaar last van wat ik zelf opspelingen noem. Tijdens een opspeling is het alsof ik mezelf waarneem. Het lijkt er steeds op dat ik op een bepaalde manier uit mezelf treed. Tegelijkertijd voel ik vijandige gevoelens naar mezelf toe, alsof ik mezelf niet mag. Ik word hier erg angstig van, ik verstijf en ik krijg het gevoel de controle over mijn gedachten, mijn gevoel en mijn gedrag te verliezen.

Herkent iemand dit en kan iemand me vertellen of dit inderdaad klinkt als depersonalisatie? Op internet lees ik dat depersonalisatie meestal door een trauma wordt veroorzaakt?
Mijn huidige psychiater heeft mijn klachten gediagnostiseerd als zijnde micropsychoses, maar ik heb daar mijn bedenkingen over, want ik hoor geen stemmen, ben niet achterdochtig en heb ook geen last van wanen.

Wat ik geconcludeerd heb is dat de opspelingen zijn begonnen in de periode toen ik over ben geschakeld naar de Citalopram. Ik hoop eigenlijk dat mijn klachten verdwijnen als ik met de Citalopram stop. In de bijsluiter van de Citalopram staat dat depersonalisatie een zeldzame maar wel mogelijke bijwerking kan zijn.

Wie kan me geruststellen of heeft ideeën? Ik loop er nu al zo lang mee. Ik ben aangetast in mijn vrijheid, onbevangenheid en mijn vertrouwen. Ik wil er vanaf!

Ik begrijp je zorg. Het lijkt me erg lastig zo onzeker te zijn of het nu bij jou past of dat het door de medicijnen komt.

Er wordt wel gezegd, the proof of the pudding is in the eating, dus als je het echt zeker wilt weten dan zul je een langere tijd geen Citalopram meer moeten gebruiken.

Ik denk dat de psychiater een afweging voor jou heeft gemaakt waarbij hij denkt dat het toch symptomen zijn die passen bij jouw psychopathologie. Dat neemt niet weg dat jij zelf sterk het gevoel hebt dat het begonnen is toen je begonnen bent met de Citalopram.

Als ik lees dat je vijandige gevoelens hebt jegens jezelf en dat je de controle over jezelf lijkt te verliezen, dan lijken dat meer psychotische symptomen te zijn, maar jezelf waarnemen alsof je uit jezelf treedt zou best wel eens als depersonalisatie beschreven kunnen worden.

Omdat je al tweemaal een psychose hebt gehad en omdat de instelling op medicatie bij psychosen niet eenvoudig is, lijkt het stoppen met Citalopram niet de meest voor de hand liggende manier om het te testen. Wat je misschien wel met jouw psychiater kunt bespreken is wat hij of zij ervan vindt als jouw dosering Citalopram wat verlaagd kan worden uit test en onderzoek om er toch achter te komen of de Citalopram van invloed is op die angstige gewaarwordingen.

Lastig, maar goed dat je ermee bezig bent. Tip: houd de voetjes op de vloer, wees realistisch in je verwachtingen en overleg alles zorgvuldig want nogmaals een psychose kan jouw ziektebeeld doen verergeren, dus wees voorzichtig, en nogmaals voetjes op de vloer. Zelf dokteren is het laaste wat je zou moeten doen, hoe verleidelijk dit ook is in de situatie waarin je verkeert.

Reageren

Bedankt Storm voor je uitgebreide bericht. Hier heb ik wat aan.
Over 2 weken spreek ik mijn psychiater weer en dan zal ik inderdaad overleggen en mijn ideeën aandragen. Zelf stoppen of veranderen van medicatie doe ik niet, dat is gevaarlijk.

Reageren

je hebt een groot probleem
je bent voorgoed naar ‘klote’
sorry om het zo te schrijven

wat jij en ik hebben heet DSNAO

je hebt chronische derealisatie
je leeft in een droom de rest van je leven

WELCOME TO HELL

TRAPPED IN PURGATORY

uiteraard gaan pipo de clowns jou vertellen
dat je PDD NOS hebt en uiteraard heb jij ooit een joint gerookt dus daar komt het allemaal door

ok helemaal niet
je bent gewoon hard de sjaak like me

houd het er maar op dat je of in een hellraiser/matrix scenario bent vastgelopen
of een aanval van aliens

sorry voor hoe ik het allemal vertel
maar ik ben verbitterd en sarcastisch
jou hele leven is waarschijnlijk een leugen
je hebt nooit autisme gehad

Reageren

verder alles goed Searcher5000?

Reageren

leven heb je
dood ga je

ik heb het over klinisch dood
niet fog dead by the way

Reageren

ja daar een psychiater (jaren geleden)
maar maak me er nu echt druk om
omdat ik veel dingen wil ondernemen (toekomst)

klachten:

– chronische derealisatie
– chronische despersonalisatie
– visual snow (chronisch)
– apathie (licht chronisch)
– chronische vermoeidheid
– negatief denken (dood ga je toch etc)
– demonische aangedreven emoties (zelden)
– lusteloos (eigenlijk niks meer willen)
– spiritualiteit (liefst de hele dag zuipen)
– sexueel masochistische inslag (vrouwengekte)

ik doe momenteel niet veel meer,
maar ga weer beginnen met een studie.

ik heb een paar dagen gesport, jaren geleden,
maar had geen enkele effect,
behalve dat ik licht euphorisch gevoel kreeg.

eerlijk; het gaat “kut/klote”
ik zie het zeer somber in.
heb laatste tijd wel 1 x per week gesprek psych.

ik hoop snel wat te horen 🙂

Vriendelijk Bedankt alvast.

Reageren

De frequentie van de klachten (welke ik opspelingen noem) zijn inmiddels sterk afgenomen. Had ik er vorig jaar nog 4 dagen per week last van, nu is dat 2 keer per week. Sterker nog: het is laatst 16 dagen weggebleven voordat het gisteren weer een keer opspeelde. Ik heb inmiddels meer inzicht gekregen in de klachten. De opspelingen worden veroorzaakt door een zekere stemmingsverandering. Het gevoel dat eraan vooraf gaat is moeilijk te beschrijven of te verwoorden.

Ik krijg een vaag, zwevend gevoel in mijn buik dat langzaam iets sterker wordt. Vervolgens voel ik lichte angst en het gevoel van wanhoop en zenuwen omdat ik geen greep kan krijgen op het vage gevoel. Vervolgens wordt mijn visuele waarneming anders. De omgevingsprikkels veranderen en lijken samen te smelten. Hierop volgt het waarnemen van mezelf in de omgevingsprikkels. Het heeft wat weg van een hallucinatie maar die niet doorzet. Uiteindelijk ontwikkelt het zich tot vijandige gevoelens naar mezelf toe. Dit verstijft me.

Mijn psychiater noemde het eerder ‘micropsychoses’ maar daar komt ze nu van terug. Het is volgens haar wat anders. Ik noem het nog steeds opspelingen, mogeljk depersonalisatie.

Reageren

Hoi mensen,
Ik ben estrella een meisje van 14 jaar oud..
Ik heb vet lang geleden geblowt (4maanden) en 4dagen erna
Kreeg ik en ik was bij harders plaza (uitgaans centrum harderwijk) ik werd helemaal duizelig en alleswerd wazig/zwart ik had geen idee wat er gebeurde en ik werd helemaal psygisch . Nou even later gibg het we goed daarna kreeg ik er nog een weer hetzelfde gevoel. En toen gebeurde hettbleef het gevoel ‘een beetje’ hebben hier heb ik heel lang mee gevochtwn en uiteindelijk ging iknaar de huisarts en de eerste x stuurde hij mij weg met even ruztig aandoen en dan verzeker ik je dat het binnen een week over is … nou niet dus ik bleef er last van hebben nou uiteindelijk weer naar de dokte en toen zij hij het woord : depersonalisatie en derealisatie nou ik overal opzoeken wat het ik maar nu heb ik vet vaak neigingen om zelfmoord te plegen en het gwvoel dat ik altijd alleen ben en soms zelfs dood ben ik voel me onbelangrijk en het liefst zou ik weg zijn maar dat kan ik mijn 2 dierbaren niet aandoen ik huil mezelf elke dag in slaap en huil altijd als ik alleen ben help alsjeblieft… ik voel me hopeloos x

Reageren

Leuk he blowen?! Meiseke, ga sporten, ga naar school en doe dit nooit meer. Geef het tijd, het gaat echt wel over maar kennelijk ben je erg gevoelig voor THC.

Lana

Reageren

Ben je inmiddels erachter, wat jij jouw opspelingen noemt aan zijn toe te schrijven. Ik herken heel veen in jouw verhaal. Het is al even geleden dat je hier jouw verhaal hebt gedeeld maar wellicht krijg je nog een melding. Ik ben benieuwd.

Groeten

Reageren

ik herken veel van je klachten. ik ben zelf ook gediagnosticeerd met een micro psychoses maar de hallucinaties die ik had waren voornamelijk voordat ik in slaap viel en de micropsychoses ging gepaard met epilepsie. Het is nu al een aantal jaar geleden en ik vraag me nog steeds af of de juiste diagnose is gesteld. Uit het lichaam treden of het gevoel hebben uit je bed getrokken te worden of auditieve hallucinaties vlak voordat je in slaap valt kan ook een teken zijn van narcolepsie. Na deze periode heb ik zelf amper nog last ergens van gehad, op een paar heftige lucide dromen na en een paar kleine hallucinaties. Ik zou het wel even navragen als ik jou was.

Reageren