hallo iedereen,

ik ben een jongen van 20 jaar met autisme. Ik pak al van men 10 jaar 2mg risperdal per dag. Over de jaren heen ben ik toch wel 25 kilo bijgekomen. Geen slaapproblemen en relatief weinig bijwerkingen behalve dat ik altijd honger heb en alleen maar bijkom. overlaatst ben ik naar een psychiater gegaan en deze heeft mij abilify voorgeschreven. Dit zou het bijkomen stoppen volgens hem. Volgens hem zou de overgang tussen risperdal naar abilify vlot moeten gaan. Na het lezen van verschillende slechte ervaringen begin ik toch wel een beetje schrik te krijgen. Vooral ook mensen die slecht gaan slapen en dat wil ik koste wat kost vermijden. Ook worden mensen er onrustig van.. heeft er iemand ervaring mee? Maak ik mij zorgen om niets? Zou ik door de overgang ook overtollige kilo’s verliezen? of juist nog meer bijkomen?

wat zijn jullie ervaringen?

alvast bedankt

Tim

Antipsychotica remmen de aanmaak van melatonine en zorgen voor tekorten aan tal van vitaminen, mineralen en andere stoffen, waaronder Q10 en vitamine A, B, D en K en carnitine. Een tekort aan melatonine kan onrustige dromen, slechter slapen of gewichtstoename teweegbrengen. Melatoninepilletjes zijn dan niet de oplossing.
Alternatief kan zijn om je gezondheid te ondersteunen via de natuurlijke weg: darmflora verbeteren; ontgiften van zware metalen en andere stoffen; voedingspatroon aanpassen, zoals exorfinenrijke voedingsmiddelen vermijden; gebruik van bepaalde vitaminen, mineralen, vetzuren en aminozuren, zoals magnesium, zink, vitamine B en D, omega 3 en carnitine; gebruik van natuurlijke middelen als CBD.

Reageren

Hey Tim33,

Het is de eerste keer dat ik online iets op een forum schrijf en antwoord omtrent risperdal. Als er iets is in mijn leven waar ik mee gevochten heb, dan is het risperdal. Toen ik 16 jaar was, diagnostiseerde ze (twijfelend) autisme bij mij. 1 mg risperdal kreeg ik vrijwel direct, om mijn heftige gevoelens te kalmeren. De eerste weken dat ik begon met risperdal, sliep ik alleen maar. Ik was op vakantie in Frankrijk met mijn ouders en het enige dat ik me herinner, is dat ik keer op keer in slaap viel, waar ik ook ging zitten/liggen. Lekker rustig, dat zeker. Alleen, wie zag dat ik niet meer het meisje was wie ik was? Mijn hele karakter veranderde, altijd slank geweest en na een aantal weken begon ik aan te komen. Geleidelijk werd ik dikker en dikker. Ook merkte ik dat ik onzekerder en voorzichtiger in contact werd, dan ik altijd was geweest. (nu ik afgebouwd ben is dat onzekere weer verdwenen gek genoeg, nooit eerder zag ik dit in relatie met risperdal, ik heb het wel echt zo ervaren).Mijn bijbaan als broodverkoopster, was het slechtste wat ik had kunnen bedenken: elke zaterdag om 6 uur paraat staan: het was alsof mijn lichaam een blok beton was, die ik op moest tillen. Zo zwaar en vermoeid. Die vermoeidheid was ook erg zwaar op school en werd een probleem, toen der tijd totaal niet herkent door niemand. Met mij ging het persoonlijk niet veel beter. Ik was rustiger en minder snel boos, maar ik kon niet bij mijn gevoel en had vele (ook lichamelijke) klachten. De studie die ik begon en de tijd op mijn studentenkamer herinner ik me heel vaag. Ik weet nog dat ik na elke lesdag in slaap viel in mijn kamer en me afvroeg hoe anderen dat deden met hun energie. Mijn moeheid werd ‘normaal’ voor mij. Als ik maar ging liggen, viel ik in slaap. Vanaf mijn 16e kreeg ik ook veel darmklachten. Altijd buikpijn en niet fit. Door de vermoeidheid, lichamelijke klachten en geestelijke pijn (verdoofd gevoel, niet bij mijzelf kunnen, totale slachtoffer van het GGZ systeem) kon ik helaas niet door naar mijn vervolgstudie in de kunsten. Ik belandde in een depressie en ik was helemaal in beslag genomen door de karaktereigenschappen die ze me hadden gegeven. In mijn jeugd was mijn zelfbeeld al niet heel fijn gevormd door de band met mijn ouders, al die lijsten met dingen die ik niet zou kunnen door autisme maakte mijn zelfbeeld niet vel sterker. Na een sociale vaardigheidstraining kon ik werkelijk een jaar mensen niet in de ogen aankijken, terwijl: dat was nooit het probleem geweest! Zo zie je wat een geest kan doen en hoe je alle gedachten kunt gaan geloven en ze ook werkelijkheid worden. Afijn, ik werd somber, heel somber. Mijn ritme veranderde: ik ging vaak na 2 uur snachts slapen en ik stond 12 uur smiddags op. Vaak heel warm en chaotisch. Ik at erg ongezond en rookte. Goed om te vertellen dat ik sinds mijn 17e een vriend heb en ook snel met hem samen woonde (tot op heden mijn vriend). Natuurlijk gaven ze me meer pillen: ze hoogte de risperdal op. Uiteindelijk zat ik in 2009 in mijn diepste sombere periode op 5 mg en ik kreeg er ook antidepressiva bij. Dat werd mij zelfs te veel: die verdoving was ik gewend, maar dit? Ik stopte zelfstandig met anti-depressiva (dat gaf heel wat weken ontwenningsverschijnselen, zoals ik me herinner dat ik voelde dat ik de hele dag in de draaimolen zat, zo draaierig). Ze gaven me ook oxazepan als ik angstig was. O men, als ik zo terugdenk was dit zo, zo duister. Totaal gevangen in het psychische gezondheidsspel van deze tijd.
In 2011 kwam er opeens een ommezwaai: 25 kilo dikker: ik was het zo zat. Ik stopte per direct met roken, begon met sporten en gezonder eten. Binnen 6 maanden waren de 20 kilo’s eraf: ik was dan ook erg gedisciplineerd en voelde me geweldig in geest en lichaam, al blee f ik niet helemaal mijzelf voelen en het verlangen zonder die medicijnen te zijn. Ik weet niet meer precies hoe, maar in die jaren bouwde ik af van 5 mg naar 2,5. Bij elke 0,5 stap die ik afbouwde, kreeg ik hele heftige verschijnselen. Meerdere malen lieten ze me weer teruggaan naar de oude dosis. Hoevaak heb ik van psychiaters wel niet gehoord dat ik er niets van kon merken, dat ik het me in mijn hoofd haalde dat ik last had ergens van of dat ik gewoon nooit zonder het medicijn zou kunnen. Kleinere stappen was uit ten boze: met 1 mg afbouwen zou prima kunnen. Tot 2,5 risperdal was een lijdensweg. 1 keer ben ik op 1 mg gekomen: iets te snel. Het was de winter van 2013. Ik viel veel te snel, veel te veel af en ik kon niet meer lopen/soort verlamming in mijn benen (en nog veel meer bijwerkingen). Het was namelijk zo: ze gaven me een ander middel om op over te stappen. Iets te overmoedigd, maakte ik een te grote sprong. Toen na heftige weken ben ik weer terug gegaan naar 2,5 mg risperdal. Elke keer dat ik weer omhoog ging, was ik binnen een aantal weken weer de ‘oude’. Weer goed verdoofd en rustiger in mijn geest. Want dat is het allerergste geweest met afbouwen: die enorm drukke geest. Als dat kon stoppen, vond ik alles best. Maar dit was niet wat ik wilde! In 2016 besloot ik dat het genoeg was: ik wilde van deze troep af. Teveel verhalen gelezen over wat het aanricht aan het lichaam en de geest: deze gifstof uit mijn lichaam! In de jaren ervoor had ik veel goede ervaring met een holistisch natuurlijke kijk op gezondheid. Meditatie (TM), yoga, gezonde voeding, ayurveda. Ik dacht het aan te kunnen en ik ging weer de strijd aan. Ik las zelf over met hele kleine stappen afbouwen en samen met mijn huisarts, bouwde ik met een risperdal drank per 3 weken elke keer 0,1 af. Het was een lijdensweg. De boosheid, slapeloosheid etc. Het was verschrikkelijk. Op een gegeven moment lukte het met ayurvedische kruiden om door heftige ontwenning te komen en toen ervaarde ik dat het na 2 maanden stoppen met verder afbouwen weer rustiger werd! Ik had nu echt het vertrouwen dat het niet is dat ik niet lager kon of zonder die risperdal: Het waren de ontwenningsverschijnselen!! En als ik daar doorheen kwam, werd ik weer mijzelf! Dat besef was in 2016 voor het allereerst en vanaf dat moment had ik echt vertrouwen: ik kan dit en ik ga dit doet. Ik zag ook een youtube film van een psychiater die ook het boek schreef: your drug may be the problem. Met ayurvedische kruiden en begeleiding was het net te doen en toen in feb dit jaar 2018 stopte ik volledig.
En toen begon de ellende pas echt. De eerste maand leek het goed te gaan en toen begonnen de echte ontwenningsverschijnselen. Ondertussen heb ik sterk ondergewicht, enorme buikklachten, slaapproblemen, nu lig ik alweer nachten wakker van een kriebel in mijn keel, ik moet continue plassen, ik ben alleen maar moe, tintelingen in mijn handen en voeten, ik voel me soms heel warm en dan weer heel erg koud, ik ben supersnel geirriteerd, ik voel me opgejaagd, onrustig, in tijden zo depressief dat ik het niet meer zie zitten, ik praat de hele dag aan een stuk door, heb zoveel gedachten: 5 dingen per keer. En alles wat me vroeger hielp, helpt niet meer. Meditatie, yoga, slaap, voeding: niets lijkt verbetering te brengen. Mijn lichaam voelt zo slap en alles om me heen komt zo heftig binnen. Een wandeling buiten is snel teveel, een kleine fietstocht is zo intensief. En al die slapeloze nachten, ik denk dat ik in 2 jaar tijd zo veel slaaptekort heb gehad, daar heb ik 8 maanden diepe slaap voor nodig om in te halen. Al het eten doet pijn in mijn buik. Ik heb geen zin meer om te eten/drinken, mijn huid is droog, ik heb snel ademhalingsproblemen en geestelijk is het een mess. Ondertussen ben ik bijna geisoleerd thuis. Ik luister geen muziek meer, kan nauwelijks iets lezen. Mijn vriend kookt, doet het huishouden. Van even stofzuigen word ik al te moe. En alle dagen bestaan voor mij alleen maar uit: hoe word ik weer beter? Hoe kom ik hier doorheen? Wanneer stopt het? Wanneer word ik weer mijzelf? Veel herinneringen uit mijn jeugd komen weer boven en dat maakte alles nog extra heftig. Op mijn 16e ben ik geblokkeerd/stop gezet door die medical drugs. En nu pas kan ik trauma’s uit mijn jeugd verwerken en mijzelf gaan leren kennen. Bizar: het medicijn verplaatst alleen het probleem. Medcijnen zijn nOOIT NOOIT NOOIT de oplossing: het is enkel verdoving en de medcijnen brengen zelf veel meer schade aan het lichaam toe, dan dat ze goed doen.
En of ik autistisch ben? Ik geloof niet in die diagnoses. Zoek maar eens op Ayurveda en de dosha Vata, wie weet herken je je er ook in. Iedereen is gewoon zoals ie is, alleen uit balans is niemand gelukkig.

Die medicijnen hebben mij kapot gemaakt en als ik hier van kan herstellen (waar ik op vertrouw, dat het lichaam zichzelf weer kan helen) dan ga ik hoe dan ook mijn leven in het teken zetten, van echte informatie geven over deze verschrikkelijke troep.

Ik zal je zeggen en antwoord geven op je vraag na mijn lange verhaal: Je maakt je zorgen om iets! Je gevoel klopt! neem geen andere medicijnen. Medicijnen zijn er niet om mensen beter te maken, maar om heel veel geld te verdienen. Ik zou zeggen: kijk of je onder begeleiding kunt afbouwen van de risperdal, om je leven weer terug te krijgen. Er zijn zoveel verschillende natuurlijke manieren om weer in balans te komen. Nu je 20 bent: je hebt je leven nog voor je! En ik kan je vertellen: als je van de risperdal af bent: verlies je al je gewicht weer. Dat aankomen is 100% van de risperdal en heeft niet veel te maken met jou. Als je vroeger niet snel dik werd, word je dat ook niet van jezelf op je 20e (als je een beetje normaal eet en niet elke dag fastfood natuurlijk ;-). Risperdal en alle andere medicijnen zijn niet ok. Ze zijn zelfs erg gevaarlijk. Ze zijn verslavender dan je denkt en slecht voor je, op langere termijn. Afbouwen alleen met hele kleine stapjes en zorg voor een goed team van ondersteuning om je heen. En over autisme: denk je werkelijk dat je autistisch bent? Of ben je een jongen die niet binnen deze maatschappij past, omdat je veel dichter bij de natuur staat? Door jou gaat de maatschappij veranderen, samen met jou zijn er zoveel mensen die buiten dit bizarre systeem vallen. Dat laat de wereld iets moois zien en dat gaat verandering brengen.

Het is een heel lang verhaal geworden. Misschien heb je er niets aan. Misschien leest iemand anders het en heeft die er wat aan? Geen idee. Het is de eerste keer dat ik mijn stem laat horen online, over het verschrikkelijke middel risperdal. Ik hoop met heel mijn hart dat mensen hierdoor twee keer nadenken voordat ze dit middel gaan gebruiken of het aan hun kind geven (en eigenlijk direct de beslissing nemen om andere wegen te zoeken). Succes met alles! Hoe dan ook en wat je doet en kiest: vertrouw op je gevoel.

Reageren

@sofie,

ik herken mezelf echt helemaal in jou berichtje. Zelf heel veel darmklachten kan geen gezond leven meer lijden, kom echt langzaam maar alles bij helemaal niet leuk. Ik wil er al langer vanaf van al die medicatie, nu pak in abilify ik lig al 3 nachten wakker. Genoeg is genoeg ik wil er mee stoppen. Ik vind het zo spijtig dat ze dat als kind aan me hebben gegeven. Ik heb ook (als jongen) borsten gekregen, en voel me heel onzeker over vanalles. Maar sta wel redelijk goed in het leven, eigenlijk pak ik de medicatie ook meer uit gewoonte. De pyschiater heeft omdat ik niet slaap me slaapmedicatie voorgeschreven?? waar gaat de wereld naartoe..

je hebt me overtuigd ik ga stoppen met die brol.. gewoon rustig afbouwen moet lukken dankje voor de tips.

groetjes,

tim

Reageren