Eerst en vooral denk ik dat het misschien belangrijk is om te vermelden dat ik rond de leeftijd van 17 jaar een randpsychose heb gehad.
Het verwondert mij nu wel dat ik ‘slechts’ een randpsychose had en niet erger aangezien de gedachten die ik toen zo sterk had er eigenlijk al waren van toen ik 11 jaar was (mss vroeger maar dat is het vroegste dat ik me nog herinner).
Het resultaat van die gedachten was dat ik onder zware stress stond telkens ik mij tussen mensen bevond, dus eigenlijk zowat altijd. Vanaf die leeftijd van 11 jaar ben ik me ook zonder echt concrete reden beginnen afsluiten van mijn vrienden. Eigenlijk had ik objectief bekeken geen enkel probleem, alles ging me voor de wind, alleen ik kreeg dus rare ideeën. Ik begon me vreemd te gedragen, was enorm schichtig en nogal paranoïde.

Toen ik dus die randpsychose kreeg, ben ik (tegen mijn zin) naar een psychiater geweest en kreeg ik antipsychotische medicatie (heb ook ik weet niet meer wanneer een tijdje ook antidepressiva genomen, volgens mij zonder resultaat). Sindsdien ben ik een stuk verbeterd maar volgens mij kwam dat vooral doordat ik eindelijk met iemand over die gedachten kon praten en nog andere mensen ook zeiden dat mijn opvattingen helemaal niet waar waren. Voordien wist niemand wat er in mijn hoofd omging.
Ik ben nu net 27 geworden en alhoewel het zeker niet zo erg is als vroeger voel ik dat die gedachten nog altijd in mijn achterhoofd zitten, ik ga ervan uit dat die nooit echt zullen weggaan en probeer daar stilaan vrede mee te nemen. Ik ga ook al jaren terug uit met enkele vrienden van vroeger, en alhoewel ik gewoon weet dat ik me eigenlijk zou moeten rot amuseren voel ik me nooit op mijn gemak en doe ik eigenlijk alles op automatische piloot, in afwachting dat ik me beter voel en kan leven zoals het moet.

Wat mij nu enorm stoort is het volgende.
Ik heb constant een vreemd gevoel ergens binnenin de rechterkant van mijn hoofd. Het is moeilijk te omschrijven, ik noem het een soort branderige jeuk. De linkerkant van mijn hoofd heeft hier echt nooit last van en voelt helemaal normaal, en dat begrijp ik niet. En waarom juist rechts? Heb al veel gezocht op het internet naar mensen die hetzelfde voorhebben, maar hetgeen er het dichtste bijkomt is het gevoel dat je arm uit zijn slaap komt, maar dat is het dus niet!
Ik kan mij niet herinneren sinds hoelang ik dit gevoel nu juist heb, maar het is er al zeker een aantal jaren.
Met de jaren is het me ook 100% duidelijk geworden dat dit gevoel rechtstreeks in verband staat met hoe ik me voel en gedraag. Is het gevoel sterker dan ben ik veel minder op mijn gemak tussen mensen, kan ik me moeilijker concentreren, haast niet lachen (mss als het uitzonderlijk grappig is), … Als ik iets aan het vertellen ben of gewoon aan iets denk ben ik veelal plots mijn draad kwijt en moet ik wachten tot mijn hoofd afgekoeld is. Op het moment van die kortsluiting voel ik een soort schok in mijn hoofd. Dit is een aantal jaar geleden nog een stuk erger geweest, toen was ik elke 5 minuten wel mijn volledige gedachtengang kwijt (ik wist misschien nog 1 woord van al wat ik gezegd had). Ook met veranderingen heb ik het heel moeilijk, nieuwe situaties en zo. Ik heb ook constant de neiging om mijn hoofd neer te leggen omdat het gevoel dan het draaglijkst is, maar ik probeer dat zo weinig mogelijk te doen. Dit kan ook alleen maar als ik thuis ben.
Als ik ’s ochtends opsta doet mijn hoofd ook heel raar (en ja, dit is ooit heel anders geweest), weer zon raar chemisch jeukgevoel maar intenser. Ik mag nog zolang slapen als ik wil (heb dit al eens uitgetest, maar probeer anders normaal slaapritme aan te houden), dat gevoel is altijd erger als ik wakker word, waardoor ik me altijd moet dwingen om op te staan (en nee dit is geen klassiek geval van luiheid).
Het meeste stoort me de problemen die ik krijg in de omgang met mensen.
Iemand die mijn situatie niet begrijpt (en dat zullen er veel zijn denk ik) zou in het beste geval kunnen denken dat ik extreem verlegen ben of dat ik niets kan verwoorden en daarom maar zwijg, of dat ik een droogstoppel ben of weet ik veel. Sommige mensen hebben zelfs al gedacht dat ik arrogant ben door mijn gedrag, toont maar aan hoe je kunt overkomen, ik heb namelijk ongeveer 0 zelfvertrouwen. Ik weet bijvoorbeeld van mezelf dat ik een goed gevoel voor humor heb, maar op café of zo zul je dat nooit van mij merken. Het is alsof het dan complete stilte is in mijn hoofd, niet zo dat ik iets zou willen vertellen maar gewoon te bang ben om het te zeggen, alhoewel dat mss wel zo zou zijn als ik wel iets te zeggen had. Maar als ik dan bijvoorbeeld aan het chatten ben met iemand (zelfs als ik die voordien op café gezien heb en maar eens ‘ja’ of ‘nee’ of zo gezegd heb) dan komen er plots wel gedachten in mijn hoofd en kan ik bijvoorbeeld wel grappig en vlot zijn. Het moet wel iemand zijn die ik mag. Ik vind het een bizar contrast en de enige verklaring die ik heb is dat dit door angsten komt.
Ik slaag er totaal niet in om ook maar in de buurt te komen van een verandering hierin, nochtans heb ik een redelijk goed inzicht in mezelf en kan ik goed relativeren en zo, ik weet bvb dat niet alles wat je zegt interessant of grappig moet zijn.

Volgens mijn psychiater (waar ik vandaag nog altijd naartoe ga alhoewel er eigenlijk niets meer verandert) komt dit gevoel in de rechterkant van mijn hoofd door een probleem met de stofwisseling in mijn hersenen en door het opnieuw nemen van medicatie zou alles in orde komen. Ik heb dus opgebouwd naar de maximum dosis (9 mg van Invega als ik het me goed herinner) en alhoewel ik zoals vroeger vanalle soorten bijwerkingen kreeg bleef ik bij het maximum zodat dat gevoel kon weggaan.
Het resultaat was echter nihil, het voelde mss een heel klein beetje anders aan maar niet beter, en ben nu dus sedert een aantal maanden volledig vrij van eender welke medicatie.

Het enige wat iets aan dit gevoel doet is eigenlijk alcohol, maar dat is geen oplossing vind ik en de dag erop is dat gevoel zelfs erger dan normaal erdoor. Ik drink nog wel alcohol, maar enkel als ik uitga en eigenlijk erg weinig, net genoeg om wat rustiger te worden.

Vind van mezelf dat ik veel geduld gehad heb maar vind dat ik lang genoeg gesukkeld heb en begin toch echt wanhopig te worden. Als er dus mensen zijn die ook zoiets voelen/gevoeld hebben of misschien zelfs mij kunnen helpen, ik zou het erg waarderen. Ik vraag dit dan ook hier omdat ik al vanalles geprobeerd heb maar niets helpt.

Er zullen zeker nog zaken zijn die ik vergeten te vermelden heb of niet duidelijk genoeg uitgelegd heb, maar dat mag je altijd vragen, vind al dat mijn tekst meer dan lang genoeg is.

Alvast bedankt

Wat een indringend verhaal. Als ik jouw verhaal samenvat heb je in jouw medische voorgeschiedenis een randpsychose gehad, heb je last van angsten en ben je nu onder behandeling van een psychiater en heb je medicatie. Tevens schrijf je dat de kriebel in jouw hoofd aan de linkerkant toeneemt als je angstiger wordt. Hiervoor heeft de psychiater een verklaring gegeven, die je volgens mij betwijfelt.

Welke medicatie heb je?
Waar ben je bang voor, als je weet waar je bang voor bent?
Wordt je behandeld voor jouw angst?
En belangrijkste, wat is precies jouw vraag?

Reageren

ik heb hetzelfde prikkelend, brand, jeuk gevoel, maar rechts, maar voornamelijk achter aan mijn kleine hersenen.
en ik herken het verhaal. ben nu 37.
ik heb heel men leven al een beetje minderwaardigheidsgevoel, heb in mijn jeugd heel veel gedronken,en de laatste jaren heel hard gewerkt onder hoge druk. Hierdoor laat ik me vangen en zoek overal iets achter (misschien eigen perfectionisme)schrik om iets verkeert te doen? Dit is het karakter, maar dat is niet de oorzaak. de stress komt te snel op en geeft daarbij een onzekerheid, storing.
ik probeer me nu te focussen, natuurlijke focus, balans zoeken…
dit op door tai-chi (zeer moeilijk,maar efficiënt voor de zenuwen, concentratie en zelfzekerheid) en door ayurveda ( gewoon simpel natuur, ik neem 2 kruidepillen om de stress te beheersen, welke kruide is is persoonlijk en voor ieder afzonderlijk denk ik).

Reageren

Wat goed dat je maatregelen genomen hebt om jouw zwakkere plekken te beschermen!

Reageren

ik heb precies hetelfde, ben nu 18 heb nergens zin meer in. dokters weten niet wat het is of waar het vandaan komt. waarschijnijk omdat ik vanaf mijn 13e al begonmet blowen waar ik overigens wel al meer dan maand mee gestopt ben, ik ben er gewoon helemaal klaar mee(ook met sigaretten). zoals ik al zei heb ik nergens meer zin in waardoor het er dus ook slecht voorstaat met school. terwijl ik niet dom ben ofzo, ben begonnen op VWO maar afgestroomd tot MBO niveau 2. heb gewoon geen idee meer wat ik moet doen, word gek van dat gevoel

Reageren

we zijn nu een jaar verder, mijn hoofd jeukt nog steeds. bewustwording, de hersenen stoten al wat overbodige is af. teruggaan naar de oorsprong van ons bestaan. free soul on earth. het leven heeft niets meer te maken met kennis, maar met verbonden zijn met alles en gewoon weten. luister naar je binnenste, you now.(:

Reageren

Hallo!

Ik heb het zelfde probleem.. Ik heb sinds 2 jaar een raar gevoel in de linkerkant vqn mijn hoofd. k ben al meerdere malen naar de dokter geweest maar die blijven maar zeggen dat het stress is. Ook is mijn zicht van mijn linker oog aan het verminderen en ben ik moe futloos en word ik er zwaar depressief van. Ik heb ook het idee (klinkt stom) dat ik een worm of iets in me hoofd heb zitten want ik voel het verplaatsen. Ik ben zo bang en ben met dit verhaal ook langs mijn huis arts geweest die mij vervolgens voor gek verklaarden. Toch bleef ik elke x terug gaan naa de huis arts. Het voelde gewoon niet goed. Mijn huisarts wilde zelfs ons gesprek opnemen voor een klantgerichtheid onderzoek… Yeaah right..nou ik geef de moed op. Word gek van het gevoel en weet geen enkel raad meer!!

Reageren

Had je ook vaker last van een bloedneus?

Reageren

Hallo,

Ik ben in 2013 geopereerd aan een hersen aneurysma. Alles is gelukkig goed gekomen. Sinds april 2014 ervaar ik een brandend gevoel aan mijn bovenste ooglid van mijn rechter oog. Ik heb dan een heel raar gevoel in mijn hoofd,dat gevoel is niet te beschrijven, en begin ik wazig te zien.
Dit brandend gevoel komt en gaat totdat ik in december een zware paniekaanval kreeg kon niet praten ,niet bewegen ,hyper ventilatie .
Volgens neurologen is er niets aan de hand met de bloedvaten.
Afgelopen week kreeg ik op straat weer een kleine aanval.
Mensen brachten me thuis.
Zijn er meer mensen die dit probleem herkennen?
IK durf in eens niet meer naar buiten te gaan.

Reageren

Hi ik ben 49 en heb sinds een paar maanden ontzettend jeuk op mijn hoofd jeukt me helemaal suf, ben er naar de huisarts geweest maar gaf een vloeistof voor in het haar waar het niet heeft gewerkt.
Ook voel ik steeds iets lopen in mijn hoofd zoals je beschrijft en worm of bloed die stroomt weet niet wat het is en maak me erg zorgen over.
Ben bang dat er iets gaat gebeuren en dat ik daar te laat voor ben omdat ik nog niet weet wat het is.

Reageren

als je van de huisarts iets hebt gekregen wat niet heeft gewerkt, ga dan terug naar je huisarts.

Reageren

op dit eigenste moment heb ik enorm veel jeuk over mijn volledige hersenpan. Brandende bloedverplaatsing. De voorbije jaren heb ik aanhoudend veel spanning gekend. Verlies van 2 dierbaren, voortdurende veranderingen op het werk (=zelfstandig), 3 jaar verbouwingen, vader geworden en niet te onderschatten de financiële druk die daar bij komt.

Mijn huisarts heeft mij aangeraden het boek Hyperventilatie ontmaskert aangeraden en dit heeft mij echt wel geholpen. Mijn klachten gingen veel verder dan het bovenvermelde. Ik heb te weinig tijd voor mezelf uitgetrokken waardoor ik constant onder spanning stond. De onverklaarbare klachten kwamen tevoorschijn… en maar voortdoen. Luister naar jouw lichaam.

Ik heb van die momenten dat ik sommige situaties niet kan loslaten met gevolg ik begin te piekeren. Teveel gedachten die opkwamen met beperkingen. Mijn advies is wanneer een klacht weer opduikt doe iets intensief, met gevolg je focus op iets ander ligt.

Reageren

[blockquote]BBCode you used is not allowed.[/blockquote]
[blockquote]BBCode you used is not allowed.[/blockquote]

Ik ken dat jeukgevoel in het hoofd heb ,nog, geen diagnose gehad van psychose slik wel anti deperisiva 2 stuks paroxeteine en mirtazapine,bij mij zit het meer tussen de ogen een soort druk brandend jeukend ,het geeft soms wel onbestemde angst gevoelens soms heftig.Gelukkig heb ik dit niet altijd,maar ik ervaar het als heel erg eng.Helaas kijken mensen dr incluis of ze water zien branden,zelf denk je aan tumor of iets ergs in het hoofd ,er zit ook echt hoofdpijn bij,en als je dan een angststoornis hebt ,vul maar in.Misschien herkennen andere mensen dit ook,ondanks dat de reactie nu 7 jaren na dato is.

Reageren

Mijn dochter van 9 jaar heeft hier heel veel last van. Ze wordt er naar eigen zeggen knettergek van. Ze is hooggevoelig en/of autistisch. Het is een geweldig kind met heftig gedrag. Niet altijd overigens. Geen idee hoe dat in de toekomst gaat lopen.

Reageren

Ik herken heel veel van jouw verhaal. Ik ben benieuwd hoe het nu met je gaat. We zijn ongeveer 10 jaar verder. Ikzelf heb het onbestemde, jeukende, soms branderige, verdoofde gevoel achter mijn rechteroog nu meer dan 10 jaar. Het wordt met het jaar eerder erger dan minder.
Ik zou er graag met anderen over willen praten, maar heb nog nooit iemand ontmoet die iets vergelijkbaars had.

Reageren