zwanger (32wkn) en galstenen

Goedenavond dames en heren,

Ik vroeg mij af of iemand tips had/ hetzelfde heeft mee gemaakt en mij misschien kan vertellen wat ik moet doen want ik zit met mijn handen in het haar.

11 januari in de nacht begon het, koliekpijn aanvallen, en jeetje wat zijn die dingen heftig. Kruipend en spugend kroop ik s nachts over de vloer schreeuwend tegen mijn man dat hij het moest laten stoppen maarja dat kon hij natuurlijk niet ( arme schat). Contact gehad met de verloskundige om 5 uur s ochtends en na paracetamol hield het niet op dus ik mocht langs komen zondag. Urine en bloeddruk waren super, dus ze heeft me naar huis gestuurd met maagbeschermers. S avonds werd het steeds erger en de aanvallen hielden niet op. Toen via de verlosk naar de HAP gegaan en die zei meteen al; galstenen.. Volgende dag huisarts en ik kon meteen door naar het ziekenhuis voor een echo en jahoor,.. galblaas vol stenen.. Zei heeft mij toen in overleg met de dienstdoende chirurg en gyn oxycodon (!) en tramadol (!) gegeven.. welke ik dus echt niet wilde slikken ondanks dat het heel verleidelijk was want de pijn was zeer intens. Woensdag 15 e in de ochtend toch maar een tramadol, want de pijn begon ook op te komen tussen de aanvallen door. In de middag kwam er koorts dus toen ben ik meteen doorgestuurd naar de SEH. Daar de hele dag gezeten maar vanwege mijn zwangerschap ( toen 30+2) konden ze niet opereren en ik moest gaan starten met 3 x per dag 2 tramadol en buscopan 3 x per dag, een spierverslapper. Ik ben daarmee aan de gang gegaan, met veel moeite. Het is totaal niet goed voor de kleine maar telkens als ik dat tegen een arts zei zeiden hun ja maar het moet eerst goed gaan met de kleine. CRP was trouwens 16, dus niet erg verhoogd. Daarna verliep alles redelijk oke. De pijn viel te onderdrukken en met de spierverslappers had ik geen koliekpijnen meer. Maandag waren deze helaas op, en ik moest weer terug naar de huisarts. Hier was de CRP 22, koorts 38,6 maar helaas konden ze nog steeds niks doen zei ze. Opereren is te gevaarlijk. Maar continu aan de pijnstilling zitten ook. Dus ik moest stoppen zodra de pijn minder werd. Maar die werd alleen maar meer. S avonds weer met de SEH gebeld. Die heeft ons meteen opgenomen en na overleg moest ik daar in het Moederkind huis blijven. Daar kreeg ik de spierverslappers via infuus ( 120 mg ipv de 30 die ik heb via de pillen) en voor het eerst sinds tijden ging het beter. Na de 2e nacht hadden de zusters ook door dat het goed ging dus de buscopan moest eraf. Toen ging het weer snel achteruit en moest ik weer aan de pijnstilling. Uiteindelijk wilde ik zelf die avond naar huis. De chirurg was langs geweest en hij zei het zelfde; opereren kan niet, pijnstilling moet je mee stoppen, als het echt niet gaat halen we de baby met 37 weken. Aangezien ik dezelfde medicatie nog thuis had liggen en het gevoel alsof ik voor niks in het ziekenhuis lag want er ging toch niks gebeuren ben ik naar huis gegaan. Daar voor het eerst sinds tijden wel lekker geslapen, alleen nu begint het dus vandaag overdag allemaal weer terug te komen. Ik heb 1 pilletje buscopan op maar ik heb al 2 aanvallen gehad waarbij ik weer over mijn nek ben gegaan en de pijn tussendoor is zo heftig dat ik niet wil praten/ aangeraakt wil worden/ stil kan zitten. Ik nijg weer heel erg naar de buscopan/ pijnstilling maar ik wil dit niet ivm de baby aangezien ik al sinds de 13e ongeveer al aan de pillen zit. Inmiddels zit ik echt met mijn handen in het haar. Het enige wat me nu van totaal in elkaar zakken helpt ( ik heb dagelijkse huilbuien want ik hou die pijn amper) is dat de baby het super super goed doet, lekker voor op schema ligt, hartje klopt mooi, wiebelt heel veel en echo’s zijn ook super. Helaas voel ik mij een stuk minder en kan ik totaal niet meer genieten.

Ik hoop niet dat iemand hetzelfde heeft meegemaakt maar ik hoop toch dat iemand tips heeft. Ik hou me al 2 weken aan de regel van kleine porties en geen vet eten en vaak eten.. Verder naast rust zou ik niet weten wat nog helpt..

Alvast bedankt..