Hoi allemaal,

Ik ben Jessy, 17 jaar en ik zit in mijn eindexamenjaar van de Mavo. Al jaren kamp ik met het eten in het bijzijn van anderen. Ik voel me bekeken en zelfs bij goede vrienden durf ik niet te eten. Ik verhonger mezelf op school en kan hierdoor niet goed nadenken. Ik heb de hele dag het idee dat ik ga flauwvallen.
Als ik thuis ben heb ik er geen last van. Het is echt voornamelijk op school.

Ik volg al een aantal jaren therapie voor oa depressie, persoonlijkheidsstoornissen en angst. Wel heb ik dit nooit specifiek durfen delen met mijn hulpverleners.
Ik maak me zorgen omdat ik niet weet hoe ik ooit zelfstandig zal moeten worden.
Hopelijk word ik aangenomen op mijn nieuwe school en dan wil ik opnieuw beginnen en geen angst meer hebben voor dit sorry onnozele dingen.

Ik ben bang dat CGT mij niet verder zal kunnen helpen. Ik voel me radeloos en heb hulp nodig.

Heeft er iemand tips of ervaringen voor ditzelfde probleem?

Dankjewel voor het lezen en ik hoop voor tips, want wie weet word ik ooit weer gelukkig 🙂

zoiets had ik vroeger ook, maar toen dacht ik van iedereen eet op school en niemand die zich daarover schaamt, toen dacht ik erbij fck it ik eet ook;)

Reageren

Ik zou ook aandacht besteden aan het lichamelijke aspect, zoals de juiste voedingscombinaties – eiwitten, vetten en vezels bij elk eetmoment – en zorgen voor wat extra voedingsstoffen, waardoor je lichaam allerlei hormonen en neurotransmitters kan aanmaken. Als je laag in je energie zit en niet de juiste voedingsstoffen binnenkrijgt, kan je eerder angstiger worden.

Ik zou er ook op school over praten. Misschien dat in een bepaalde ruimte kan zitten, waardoor je je veiliger voelt. Dit als tussenstap. Ter ondersteuning, naast je gewone hulpverlening, misschien bepaalde bloesemremedies.

Reageren

mijn vriendin heeft dit ook. op school eet ze bijna nooit omdat je verplicht in de refter moet eten. Ze heeft dan ook vaak weinig tot geen energie. tegen mij zegt ze dat ik me geen zorgen hoef te maken maar dat doe ik wel, omdat ze soms een hele week lang nauwelijks eet. ik weet dat ik er weinig aan kan doen, maar is er iets dat kan helpen?

Reageren

@marcy. Kan natuurlijk niet zo en logisch dat je je zorgen maakt. Beter dat ze het bespreekt op school bij een mentor of vertrouwenspersoon. Ik weet  niet hoe oud ze is en wat voor school maar misschien via haar ouder(s). Moet toch wel een oplossing mogelijk zijn. Desnoods op de wc eten. Niet echt een oplossing natuurlijk. Korter voor de schooldag ontbijten kan ook schelen.

Misschien dat ze professionele hulp nodig heeft. Tegenwoordig heb je in een huisartsenpraktijk ook een praktijkondersteuner die kan helpen bij mildere problemen. Een kleine ondersteuning kan zijn in de vorm van bloesemremedies. Op alternatief  vlak zijn ook methoden waarmee je bepaalde problemen via energetische manier kan aanpakken. Zoals bijvoorbeeld Nei.

 

Reageren