Beste lezers,

Ik ben een meisje van 20 en heb al zo’n 10 jaar een tic dat ik wondjes op m’n hoofd kapot krab. Ik kan me herinneren dat het begon in groep 6. We hadden met enige regelmaat op school ‘luizenpluizen’, en de vrouw die het bij mij deed wees me op 2 wondjes op m’n hoofdhuid. Ik was me hiervan niet bewust, maar toen wel. Sindsdien krab ik die twee wondjes open. Voor m’n gevoel zijn dit nog steeds dezelfde twee wondjes als toen. Het klinkt heel naar, maar het korstje eet ik daarna op. Zodra het bloedt (en ik dat onder m’n nagel zie zitten en proef) stop ik, en ga ik een paar uur later weer verder als er weer een korstje op zit. Ik heb op dit moment zo’n 8 wondjes op m’n hoofd waarbij ik dit doe. Ik merk aan mezelf dat het erger wordt door stress, bijvoorbeeld als ik aan het studeren ben. Ik heb nog wel enig bewustzijn dat het er raar uitziet, dus in het openbaar doe ik het veel minder. Dan probeer ik het ook minder opvallend te doen. Mijn moeder en zusje is het al heel lang opgevallen dat ik het doe. Zij denken dat ik gewoon op m’n hoofd krab en hebben volgens mij niet door dat ik aan wondjes krab (en ze opeet). Als het hun opvalt zal het vast veel meer mensen zijn opgevallen.

Ik heb een paar jaar geleden een diagnose ADD gekregen, en voor dat onderzoek heeft mijn moeder ook een gesprek moeten voeren met de psycholoog. Toen wees zij de psycholoog er al op dat ik dwangmatig op m’n hoofd krab en dat staat dan ook in m’n diagnose.
Mijn kapster ziet het ook.

Ik weet niet zo goed wat ik moet doen. Ik wil er graag vanaf, maar het mezelf afleren lukt niet. Zodra ik alleen ben ga ik de korstjes gelijk weer open trekken.

Heeft iemand misschien een goede tip voor me?

Praat er dan eens met je psycholoog over

Reageren

Hi,

Stap 1. Je zegt dat het erger wordt bij stress. Dan kan het zijn dat bepaalde gebeurtenissen oftewel triggers voor jou dit gedrag uitlokken. Het is goed om erachter te komen wat de aanleidingen zijn. Dat kunnen overigens ook gedachten en gevoelens zijn.

Ik denk dat het daarna belangrijk is om uit te zoeken waarom het je helpt. Welke functie heeft het voor je? Wat lost het krabben op?
Door dit uit te zoeken, vind je wat er goed aan is of werkt. Dat is stap 2. De positieve gevolgen van krabben bedenken.

Stap 3 is dat je onderzoekt wat de negatieve gevolgen zijn of kunnen zijn. Ik zelf heb bv blijvend haarverlies door littekens op mijn hoofd. Dat is niet mooi.
Ook kan het zijn dat het andere negatieve gevolgen gaat hebben of heeft. Bv dat iemand je raar gaat vinden en dit uiteindelijk voor een negatief zelfbeeld zorgt?

Als je de positieve en negatieve gevolgen helder hebt, en weet wat de functie van dit gedrag is, kun je nadenken of je dit zo wil houden. Of dat je bv ander gedrag bedenkt dat ook helpt als je wordt getriggerd of stress hebt.
Om dat te veranderen, heb je veel uithoudingsvermogen nodig. Dat gaat niet 1, 2, 3. Voor mij zou kaalheid me helpen om een andere manier te vinden om met stress om te gaan. Een die niet zo schadelijk is.

Ik hoop dat je hier wat aan hebt.

Reageren

@John: bedankt voor je reactie. Ik heb sinds de diagnose geen contact meer gehad met mijn psycholoog (inmiddels zo’n 3,5 jaar geleden). Enkel nog eens met de huisarts voor een periodieke controle door de medicijnen. Ik zou hier inderdaad eens naar de psycholoog voor kunnen gaan, maar dat voelde een beetje als een stap omdat ik dan weer opnieuw een verwijzing van de huisarts nodig heb etcetera…

Reageren

@andere reactie: heel erg bedankt voor je uitgebreide reactie! Ik denk inderdaad dat stress en focus tijdens het studeren het oproept. Ik ben een erge friemelaar, dus vermoed ergens ook dat het te maken heeft met m’n vingers/handen die actief willen zijn. Ik ga proberen manieren te vinden om ermee te stoppen. Nogmaals dank!

Reageren

Ik denk dat het toch goed is om te doen

Reageren

Hoi Sandra,

Ik heb helaas geen tip, maar herken mij zo in je verhaal dat ik wilde laten weten dat je niet alleen hierin bent.
Bij mij is het op precies dezelfde manier begonnen op de basisschool toen en er luizen onderzoek werd gedaan. Sindsdien krab ik als ik schilfertjes zie aan mijn hoofd, dagelijks.
Het is een erg tijdrovend en vervelend iets, ik heb het met een huisarts en psycholoog (kort) erover gehad, veel konden ze daarin niet voor me betekenen maar de tips de hierboven werden gegeven dat blijft de essentie. Ik hoop dat het beter met je gaat.

Reageren