Klaplong, ervaringen uitwisselen met lotgenoten

  • #16

    Erik,

    Nog even over roken.
    4 jaar geleden heb ik ook een klaplong gehad. Ik rookte toen. Ben na de klaplong ongeveer 2 maanden gestopt. Daarna heb ik weer gaan roken. En veel... rookte 1 pakje per dag en soms nog wel iets meer. Tja last van de longen..... Als ik inademde dan deed het allemaal erg zeer. Maar ik weet niet of dat door die klaplong kwam of dat dat natuurlijk altijd zo is.
    Afgelopen Januari heb ik dus weer 'n klaplong gehad, aan dezelfde kant en nu rook ik nog steeds NIET!!!!!!
    Ben nu echt gestopt. Ben hartstikke trots op mezelf. want ik rookte echt veel.
    Ik vind het nu vies en erg stinken. En jij, rook jij wel of weer ?
    Als je rookt, probeer echt te stoppen, het is zoveel beter. De oorzaak van een klaplong is niet direct roken,. maar het speelt wel een rol..........
    Zowiezo het roken in het algemeen. Je hebt zelf op de longafdeling gelegen........
    Er is geen afdeling zo erg als deze. In die 7 weken dat ik er lag zijn er dagelijks mensen overleden. Ook een mevrouw die 3 weken naast me heeft gelegen. Ik wil hier niet zeggen dat alles door het roken komt, maar veelal is dit wel het geval.
    Dus zet hem op en STOP... dat rijmt.... hahaha

    Gr.Claudia

    Reactie
    #17

    Erik, wat het roken aangaat,
    Ik heb na de operatie nog gerookt en ik moet eerlijk zeggen, ik had
    minder last van de onderhand bekende pijnen dat dat ik
    nu heb, nadat ik gestopt ben.
    Trouwens een dikke pluim dat je bent gestopt, maar het eerste jaar
    ligt de verleiding nog steeds op de loer.
    Ik heb 35jaar gerookt en ik ben er in 2000 spontaan mee gestopt.
    Dit was ongeveer 1jaar na de operatie.
    En het is inderdaad waar, je ruikt het heel erg als anderen in
    de rook hebben gestaan of zelf roken.
    Ik heb dan nog het nadeel dat ik absoluut niet tegen parfum en
    andere sterke geuren kan.
    Ook in schoenwinkels, kledingzaken, en drogisterijen hou ik het niet lang vol.
    Tevens krijg ik het benauwd als ik met meerdere mensen in dezelfde ruimte ben.
    Ik heb bij al dit soort zaken het gevoel dat ik te weinig lucht binnenkrijg
    en als het dan ook nog warm weer is ga ik spontaal tegen de vlakte (letterlijk)

    De meeste mensen hier hebben de operatie pas kort achter de rug.
    Ik ben voor het eerst geopereerd in 1969 en de laatste was in 1999.
    Na "99 heb ik al diverse klachten, ziekenhuisbezoeken en behandelingen gehad.
    Zo heb ik voor de pijn een paar jaar met een zenuwstimulator gelopen.
    Dit was een apparaatje waarmee ik via elektroden op de huid een prikkel
    kon toedienen om de ergste pijn op te vangen.
    Mijn collega's schrokken af en toe als ik de knoppen per ongeluk
    te ver opendraaide, want dan danste ik echt de 'electric boogie'
    Omdat dit erg omslachtig was heb ik uit gif de hele zaak aan de kant gegooid.

    De controles werden gedaan door een oudere arts die meer met de neus in de
    papieren zat, dan dat hij aandachtig naar me luisterde.
    Ik stond dus weer buiten, zonder dat ik een klap er mee opschoot.
    Door een stom toeval kreeg ik bij de volgende controle een andere longarts.
    Via hem heb ik nu een inhaler waarbij ik twee keer per dag een soort poeder
    inadem, ik merk hier verder niets van.
    Sinds ik dit doe heb ik minder last van weersomslagen en ook bij het niezen
    is de pijn niet zo erg als voorheeen.

    Het is een heel verhaal geworden en misschien een beetje rommelig.
    Maar ik kan onderhand een boek schrijven wat er allemaal over je heen
    komt en met welke ellende en ziekenhuis-onbegrip je te maken krijgt.
    Het is heel moeilijk om het in een paar regels je leven op dit forum samen te vatten.
    Zou het misschien een idee zijn om elkaar eens te ontmoeten
    om ideeen uit te wisselen of er over te praten?
    Groeten, Andr

    Reactie
    #18

    Beste Andre en Claudia,

    Bedankt voor jullie reakties.
    Het onderwerp roken heb ik bewust ter sprake gebracht, want ik denk dat de oorzaak, van mijn ingeklapte long tot twee keer toe zeker er mee te maken heeft. Nadat zoiets gebeurd is, ga je je toch afvragen hoe zoiets uberhaupt kan gebeuren, want een huisarts of een arts in een ziekenhuis heeft hier echt geen antwoord op dus ga je het jezelf wel afvragen.
    Ik denk voor mij persoonlijk dat de hoofdreden een combinatie is geweest van hoge werkdruk, stress niet tijdig kunnen verwerken (ook in de prive sfeer) en daarnaast stevig roken gedurende een langere periode.
    Daarnaast was ik, voor ik stopte met roken 20 kilo lichter, slank en lang. Slankere jonge mannen met deze bouw zouden er aanleg voor hebben werd er gezegd door de longarts. Goed, nu dat ik zoveel ben aangekomen zal dit de reden niet meer zijn, mocht het nog een keer gebeuren.

    Ik ben wel weer begonnen met roken. Slecht excuus misschien, maar als je in zo'n korte periode zo erg bent aangekomen wordt je ook niet echt bepaald zekerder en dan is de stap terug wel weer een optie. Ben nu dan ook weer al enige tijd op een constant gewicht.
    Verder moet ik eerlijk bekennen dat ik letterlijk gezegd heb ik dat ik definitief zou stoppen met roken toen ik op de longafdeling lag. Ook ik heb niet de meest leuke ervaringen daar mogen opdoen, maar zelfs..ondanks dat, blijft het spoken in je hoofd. Na ruim 7 maanden niet gerookt te hebben heb ik toch er weer voor gekozen te beginnen. Tot nu toe geen spijt. En Claudia, ik heb het nooit als vies ervaren, ik vond het zelfs lekker ruiken ook in de periode dat ik gestopt was.
    Ook herken ik de problemen die jouw vriend heeft moeten ervaren, de klachten van de patient aan de niet-patient. Mijn vriendin heeft mij prima opgevangen tijdens de periode in het ziekenhuis en erna tijdens het herstel, maar zelfs nu nog, maanden later moet ze het nog zeker een paar keer per week aanhoren. Gelukkig is ze zeer sociaal en begripvol want anders had ze zeker gillend weggerend....

    Andre, je had het o.a. over weersomslagen. Dit is iets wat ik herken. Als het stevig waait of als er onweer op komst is, dan voel ik me benauwder als anders en ontstaat er een druk aan de zijde waar ik de klaplong heb gehad. Ongeacht waar ik ben, ik word er onrustig van. Ik ervaar het nu als een zesde zintuig. Wellicht dat het KNMI nog iemand zoekt...

    Mvg,
    Erik

    Reactie
    #19

    Nog vergeten te melden Andre, maar jouw stukje over het benauwd worden in winkels, drukke omgevingen, warmte,ect, lijkt me een vorm van een paniekaanval of hyperventilatie welke ontstaat door een niet juiste ademhaling op dat moment.
    Ik ken dit van dichtbij in de persoonlijke sfeer en er is aan te doen. Niet ontwijken, maar juist proberen te overwinnen. Dit schrijf ik nu heel eenvoudig, maar weet dat het helemaal niet eenvoudig is maar wel haalbaar en zeker met de juiste hulp. (denk aan mensendieck, ademhalingstherapie, cursussen)
    Misschien zit ik er helemaal naast maar dit lijkt er wel sterk op.

    Mvg,
    Erik

    Reactie
    #20

    Dankje Erik, maar ik heb al deze paden al bewandeld.
    Doordat men mij een stuk van de longen hebben weggehaald
    heb ik gewoon meer zuurstof nodig om gewoon te kunnen ademen.
    In een gewone omgeving gaat dat goed.
    Maar als er meerdere mensen in dezelfde ruimte zijn en er is geen
    voldoende ventilatie, kom ik in ademnood.
    Als er dan ook nog een sterke nicotine, parfum, stof enz. hangt
    is het helemaal niet te harden.
    Er is absoluut geen sprake van paniek of hyperventilatie.

    Wat het roken aangaat, ik ben 15 kilo aangekomen nadat ik gestopt ben.
    Heeeeel af en toe zou ik best een sigaretje lusten.
    Maar ik weet dat ik dan verloren ben en er weer mee zou beginnen.
    Met het geld dat ik uitspaar (ca.2800,00 euro per jaar, destijds 6000,00 gulden)
    doe ik nu hel leuke dingen.
    En nogmaals, na 35jaar ben ik spontaan gestopt zonder hulpmiddelen.
    Gewoom omdat ik zag hoeveel het kostte en ik zag hoe de buitenwereld
    begon te reageren op rokers, mijn gezondheid had hier niets mee te maken.
    In ieder geval bedankt voor je advies.
    Groetend, Andr

    Reactie
    #21

    Hallo allemaal,

    Wat herkenbaar allemaal! Aug vorig jaar klapte mijn long ook spontaan in en lag ik 11dgn in het ziekenhuis. Ik koos ervoor om niet te laten opereren, al begreep mijn longarts die keus niet helemaal geloof ik. Ook bij mij klapte de long twee keer opnieuw in zodra ze me van de drain probeerden af te halen. Omdat ze me niet konden garanderen dat ik geen klachten in het dagelijks leven zou houden na een operatie VATS bijv, wilde ik het risico niet lopen op dagelijkse klachten en dus niet gedaan.

    Helaas ben ik ook de gelukkige die evengoed dagelijks last heeft van de pijnen en pijntjes, waar ook mijn arts niets nuttigs over kan zeggen, tja hoort erbij schijnt. Er is volgens hem geen onderzoek naar gedaan (zal wel niet interessant genoeg zijn, of te weinig uitdaging bieden).

    Ik heb besloten me niet te laten remmen door deze pijntjes en voor mij geldt gelukkig dat ik nog wel alles kan doen en dat doe ik dus ook. En ik moet toegeven dat het soms lijkt of de klachten minder worden na erg actief te zijn geweest. Vooral in de nacht als ik wil gaan slapen vind ik het wel angstig en heb vaak de meeste last. Heb in het laatste jaar dan ook meer pijnstillers gehad dan de 30 jaar ervoor, maar goed, het helpt.

    Ik begrijp jullie frustratie al heeft ieder zijn eigen verhaal en pijnen en ervaringen. Ook ik baal ervan zo weinig te kunnen vinden over de gevolgen van een klaplong. Behalve het advies te stoppen met roken en niet meer te duiken komt er niet heel veel zinnigs boven water, beetje jammer, want zoals jullie ook aangeven en ik het ook ervaar, zodra de long weer op zijn plek zit, ben je er nog lang niet klaar mee.

    Ben trouwens 31 en rook sinds een jaar of 15 en na de klaplong niet gestopt. Kan niet zeggen dan het roken me nu meer belemmerd dan voor de klaplong maar goed, roken is voor niemand goed, dus we gaan proberen te stoppen.

    Fijn om jullie ervaringen te lezen!

    Reactie
    #22

    Hallo Mas,

    Ik kijk regelmatig of er nog iemand is die zijn ervaring kwijt wil.
    De laatste tijd was het een beetje stil geworden hier.
    Daarom ben ik blij dat je reageerde.
    De anderen hebben, zo lijkt het afgehaakt, zelfs persoonlijke mails
    bleven onbeantwoord.
    Ik hoop dat je over mijn bevindingen van de inhalator hebt gelezen.
    Je bent niet van alle pijn af maar je gaat er een stuk op vooruit.

    Groeten,
    Andr

    Reactie
    #23

    heey

    wat ik hier lees geeft me wel rust
    ik heb zelf 9 maanden geleden een klaplong gehad
    van uit het niets... en ook nooit gerookt en sporte heel veel
    ben oom 10 kilo spieren kwijt geraakt waar van ik ook veel last ondervind

    ik heb eerst keer 1 week alleen aan een drain gelegen en is er alleen afgezogen.
    de dr heeft toen ook te weinig morfine gegeven bij het inbrengen van de drain en ik kwam echt 30 cm los va nde tafel van de pijn...... hier was ik niet blij mee
    toen alles terug op zijn plaas was kon in naar huis.

    alleen een week later was mijn long alweer ingeklapt. het vooruitzicht dat ik weer heen meost vond ik echt verschrikkelijk en uiteraard kreeg ik weer de zelfde arts maar nu na veel aandringen toch exstra morfine gehad bij het inbrengen en had nergens last van.
    omdat het zo snel al weer fout was gegaan moest me long geplak worden.
    dit alles was ook zeer pijnlijk maar het was wel te doen. ik heb wel even goed gelachen toen. maar toch vond ik het emotioneel wel heel heavy.

    na de eerste keer dat ik thuis was voelde ik me prima en nog redelijk op conditie alleen de tweede keer was ik echt zo slap geworden van al het liggen.
    ik heb echt een maand lang amper normaal iets kunnen doen.
    ik heb veel gewandeld om weer een beetje conditie te krijgen.
    ik had ook veel last van niet goed ademen maar ik hapte af en toe naar lucht.
    dat gaat nu wel veel beter.

    Ik ben zelf doktersassistent en heb me in het ziekenhuis ook dood geergerd en ook zusters weg gestuurd omdat het er vaak zo onprofessioneel aan toe ging. veel word hier gedaan door mensen die stage lopen en die lopen zo te prutsen.
    maar het ergste van alles vind ik ook de na zorg. Je komt thuis en hebt geen idee wat je ermee aan moet. Ik lag echt in me bed jaaa en nu.....
    ik voelde me echt behandeld als een stuk vlees. zodra je weer ''gezond'' bent heb je niks meer te zoeken bij hun en is het klaar..... ik vind dit echt geen instelling
    ook op mijn controle afspraak heb ik gezegd hoe ik me er onder voelde en de dr zij ja maar alles is goed dus maak je maar niet druk...
    dit heb ik hier ook al gelezen in een van jullie stukken...
    ik ben iemand die zich nooit druk maakt maar dit is gewoon wat ik ervaar!

    wat ik wel merk is ook als ik wat gespannender ben dat ik ook meer last krijg van pijn.
    ook heirdoor heb ik besloten een jaar naar het buitneland te gaan om even een break te nemen van alles hier.

    Toch moet ik zeggen dat ik er ook veel van heb geleerd.
    ik weet veel beter wat ik wil met me leven omdat ik toch veel minder energie heb dan eerst dus goed moet kiezen wat ik wil.
    en wat ik echt belangrijk vind in mijn leven.
    en daardoor ook veel te weten gekomen over mezelf.

    iedereen bedankt voor zijn of haar stuk
    dit helpt ons allemaal veder
    veel succes en liefde iedereen

    Reactie
    Bereken hier je BMI

    De Body Mass Index (BMI) geeft uw gezondheidsrisico weer o.b.v. uw lichaamsgewicht en lengte. Vul het in en ontvang direct per mail de uitslag met het bijbehorende gezondheidsadvies

    cm
    KG
    #24

    Hoi Daan,

    Zo, jij hebt ook e.e.a.meegemakkt wat betreft 'n klaplong!
    Ik wil even zeggen, kijk ook eens onder operatie bij onderwerp en kies dan longoperatie. Je kunt dan lezen dat het altijd nog erger kan. Dit zeg ik niet omdat ik dit heb meegemaakt, maar om je toch een beetje een hart onder de riem te steken.

    Groetjes

    Reactie
    #25

    Ik ben 2 weken geleden in het ziekenhuis opgenomen met een spontane klaplong. Na een week met een drain gelegen te hebben, mocht ik weer naar huis. Allemaal erg voorspoedig gegaan, alleen het inbrengen van de drain ging erg moeizaam.

    Ik ben nog geen 30 jaar en had niet eerder iets serieus meegemaakt en was doodsbenauwd voor het inbrengen van de drain. Na een roesmiddel (dormicum o.i.d.) en de maximale dosis morfine, bleef ik mij heftig verzetten (kan me dit overigens niet herinneren). Zodoende lag de drain ook niet optimaal.

    Ondanks dat is de long weer keurig aan gaan liggen.

    Nu zit ik een week thuis en heb sinds 2 dagen wat pijn aan mijn onderste linker rib (was ook de linker long die klapte). De pijn breidt zich steeds verder uit en ik heb ook het idee dat het wat dikker wordt. Vooral bij aanraking zijn de onderste twee ribben erg gevoelig.
    Is dit iets wat meer mensen ervaren? Het speelt eigenlijk pas sinds een dag of twee.

    Reactie
    #26

    Dag dames en heren,

    Ik heb afgelopen december voor de tweede maal een klaplong gehad. De eerste keer was 3 jaar terug, ik was toen 17. Ik heb een spontane pneumothorax gehad, heb er toen nog 10 dagen mee doorgelopen, omdat de symptomen afnamen. Ik heb er zelfs nog 2 dagen meegelopen met de 30 km. vierdaagse in Nijmegen. Was erg vermoeiend en kreeg erg veel dorst zullen we maar zeggen. Na 10 dagen ben ik toch maar naar de dokter gegaan en toen heb ik 10 dagen in het ziekenhuis gelegen, in de zomer, het was toen buiten 30 graden. De doktoren wilden het toen zelf laten genezen, dus er is toen een drain ingebracht, waar ik niet al te veel last van heb gehad en de dag voordat ze zouden beslissen om TOCH maar te gaan opereren, was het gaatje dicht gegaan. Toen is er dus géén plakoperatie achteraan gekomen en mocht op dag 11 naar huis gaan.

    Ik heb na de operatie last gehad van napijntjes en af en toe een soort druk. Ik heb zelf altijd flink last van slijm in mijn long, en er komen vaak hoesten uit die niet echt iets uithalen. Na het gehoest blijft het slijm zitten. Ik ben nog een keer terug gegaan naar de dokter, een paar weken na dat het over was, en die zei dat hij niks kon vinden en dat het zou kunnen dat het last van de drain was etc.

    Drie jaar later kreeg ik wederom een klaplong. Nu was het toen ik autorijles had. Ik stap in de auto en krijg ineens een last in mn rechter zij, dezelfde kant als de eerste keer. Ik heb toen mijn rijles afgemaakt, ben nog even een paspoort wezen halen en even naar de tandarts geweest, maar het bleef toch erg vervelend zeer doen. Ook was ik dit keer VEEL benauwder dan de eerste keer. Dus toen ben ik dezelfde dag nog naar de huisartsenpost gegaan. Wat bleek, weer een klaplong. Dus toen heb ik twee weken in het ziekenhuis gelegen. Ze hadden besloten dat ik sowieso geopereerd moest worden omdat het de tweede keer al was. Dus toen moest er een afspraak gemaakt worden, duurde weer even. Mijn long was al spontaan dichtgegroeid en toen moest alsnog de operatie gedaan worden. Dit keer lag ik in het Diakonessenhuis in Utrecht, de eerste keer in het ziekenhuis in Hilversum. In Utrecht heb ik van de drain veel meer last gehad dan de eerste keer. Het heeft pijn gedaan alsof de hel was losgebarsten, heb allerlei pijnstillers gehad, maar de drain bleef zuigen, maar het leek alsof hij klem zat ofzo, de luchtdruk bouwde op en daarna schoot het ineens eruit, en dan zat de lucht weer klem, en dan ineens schoot het er weer uit.

    Na de operatie was de pijn veeeeel minder. Kreeg wel zo''n ding in mn rug als pijnstiller maar dat veroorzaakte een hoop jeuk dus die heb ik niet gebruikt. Na vier dagen stond ik buiten op de stoep, nog precies op tijd om kerst met mn familie te vieren.

    Maar na deze plakoperatie, heb ik nu dus totaal 5 littekens in mijn zij, en er was een zenuw doorgesneden/ beschadigd, dus heb nog steeds niet helemaal 100% het gevoel in mn zij terug, het blijft gevoelig, heb nog steeds af en toe steken in de zij en mijn adem is ook niet altijd helemaal geweldig. Mijn longfunctie is getest en er kwam wel uit dat medicatie wel handig zou kunenn zijn, maar ik merk persoonlijk niet echt iets van de medicijnen (het pufje) dus gebruik het niet heel vaak. Maar goed ik heb ook dat ik heel veel slijm in mn zij voel, veel steekjes en af en toe hoesten maar dan gaat het niet weg. Ik was zelf ook van mening dat dit wel door de 'angst' zou komen voor herhaling, maar ik weet het niet zo goed. Inmiddels is het nu 8 maanden na de plakoperatie, dus je zou denken dat ik er GEEN last meer van zou moeten hebben.

    Nou dit waren mijn ervaringen.

    Groeten, Joffrey

    Reactie
    #27

    Ik had nooit ergens last tot ik me eerste klaplong kreeg (4 a 5 jaar terug). Hierna ging ik psychisch zwaar achteruit en door de angst om herhalen kreeg ik angst en paniekaanvallen en werd ik volgestopt met anti depressiva en anti psychotica. Na nog 3 keer een klaplong te hebben gehad hebben ze een VATS operatie gedaan en ik heb nog steeds veel last en het gevoel dat het niet goed zit. Ik laat mijn leven leiden door angsten en ben beperkt in wat ik doe. Zo was het op vakantie gaan een grote nachtmerrie die me psychisch compleet kapot gemaakt heeft en dit allemaal door die klaplong die ik heb gehad. Ik hoop echt dat het beter word want heb geen zin om zo verder te leven maar echt hopen heb ik opgegeven.

    Reactie
    #28

    Ja die pillen zijn niet echt lekker nee... En ja ik snap het wel van die angsten die heb ik ook wel een beetje, altijd als je een steekje voelt (wat best kan na 2 klaplongen) denk je oh jee als ik maar niet terug moet weer... En als het maar weer niet mis gaat. Maar kunnen ze er verder niks aan doen bij de dokter??? Je geruststellen ofzo? Of is het dus meer een psychisch probleem geworden waar de dokters niets meer mee kunnen. Wel rottig voor je... Hoop dat je snel weer er bovenop komt en je moet niet proberen het je leven te laten beheersen... Want tja ALS het nog een keer gebeurd, weten ze je toch wel weer er bovenop te laten komen... Al is het inderdaad erg heftig want heb zelf na de tweede keer ook een aantal psychische klachten overgehouden, voornamelijk omdat ik door mn klaplong iets van een half jaar achter ben komen lopen qua studie (rechten) en omdat ik bij mijn werk ook problemen ondervond (ziektegeld kreeg ik niet, moest ik zelf achteraan, want ze wezen me eerst af) en daarna ook nog relatieproblemen kreeg... Is het allemaal een beetje teveel geworden. Dus ik kan je goed begrijpen. Maar probeer te genieten van de leuke dingen in het leven en laat de angst niet de boventoon krijgen.

    Groeten

    Reactie
    #29

    He iedereen,

    Fijn om te weten dat ik niet de enige ben met pijn en last en afschuwelijke angst.
    IK heb nu drie keer een klaplong gehad en na de tweede keer heb ik een VATS ondergaan. he laas heeft dit net mogen baten, want in augustis dit jaar was het weer raak. Weliswaar alleen het topje, maar toch. Terwijl ik nu typ heb ik weer pijn en angst en moet ik zo weer naar de huisarts. Ik vraag me af wanneer dit stopt, want ik ga hier geestelijk en lichamelijk aan onder door.

    Hebben jullie dat ook, die afschuwelijke angst van weer op de foto te moeten?
    Is dit eigenlijk wel te genezen?

    Liefs Marjolein

    Reactie
    #30

    heej allemaal,,

    ik kreeg woensdagavond 31 oktober een klaplong,
    donderdag 1 november ben ik daar voor opgenomen, tot 5 nov heb ik gelegen,
    het lucht weghalen lukte toen niet zo erg goed, daarom moest ik aan de zuiger,
    zondag 25 nov dus zeg ma 3 en halve week er na kreeg ik weer een klaplong,
    eerst heb ik tot woensdag met een drain gedaan en woensdag ben ik geopereerd,
    daarna heb ik nog twee dagen een andere dikkere drain gehad,
    als ik op bed lig of op de bank is het net of ik een ratel in mn longen heb,
    heel vreemd gevoel, en ook ben ik weer snel kosrtademig en bij sommige bewegingen heb ik veel pijn,
    dit is mijn ervaring;)
    groetjes

    Reactie
Reageer op: Klaplong, ervaringen uitwisselen met lotgenoten
Selecteer afbeelding
Maximale afbeelding grote is 512kb, toegestande bestandtypes: *.jpg, *.jpeg, .jpe,.gif

Blijf op de hoogte met onze wekelijkse nieuwsbrief