als ik plas doet het zoiezo al zeer en als iemand
kijkt dan doet het nog zeerder

graag een beetje nuttige info en tips

Ik heb er ook last van, met name bij het uitgaan.
Heb in de loop der jaren een flinke blaas gekregen.
Ben voor mezelf gaan oefenen, door me te ontspannen en mn gedachte af te leiden.
Begin maar met de tegels te tellen als je naar de muur staat, of aan andere dingen zoals werk etc.

Soms werkt het en soms niet.

Het zit inderdaad tussen de oren, omdat je denkt dat mensen naar je kijken ben je daarop gefocust.

Succes! Het laat even weten of het bij jullie werkt.

Grtn.

mijn vriendin kan ook nooit ergens anders plassen, echt een ramp, ik kan zeggen wat ik wil, niemand hoort je, iedereen plast enz.enz.
Ik zou als ik jullie was even in therapie gaan, denk dat dat de beste oplossing is want zoiets beperkt je echt.
Sterkte! Brenda

Ik heb dat ook, maar ik heb ontdekt hoe het komt.

Ik word te snel opgewonden...

En als je opgewonden bent kun je ook niet plassen.

Dus ja...

Ook kan ik niet plassen als ik met iemand anders in de toiletten zit (apart toilet) en dat het heel stil is dus dat je het geluid van je plas hoort..

Dat is echt heel ambetant...

Ik heb ook veel last gehad van plasparanoia. Dat werd nog verergerd door softdrugsgebruik. Toch ging ik veel uit en naar festivals en bleef stug bier drinken. Vooral onder vrienden vond ik het vervelend en durfde er ook niet over te praten. Op een gegeven moment vermijdde ik allemaal situaties waar het plassen problemen zou op kunnen leveren en begon het deels mijn leven te beheersen. Vaak was ik zo gespannen dat het op een afgsloten toilet, zonder dat iemand iets kon horen, ook niet lukte. Fora als deze hebben mij goed geholpen. Daar las ik dat anderen er ook last van hadden en zelfs nóg erger, met het gebruik van catheders toe. Sindsdien is het stukken beter geworden en tegenwoordig plas ik ook in openbare urinoirs, als er niemand is of de toiletcabine bezet is (of defect...). Toch ben ik er in mijn hoofd nog veel mee bezig als ik op reis ga of naar een concert. Bijvoorbeeld eerst checken of er een rustige plasplaats is. Dat vind ik nog wel vervelend want het is niet echt meer nodig. Maar het zit er nog zo ingebakken uit het verleden. Soms heb ik nog wel eens een terugval.

Het is vooral de schaamte dat anderen jouw afwijkende plasgedrag opmerken. Bang dat men zich afvraagt waarom je voor het toilethokje wacht terwijl er een urinoir vrij is en vrienden bijvoorbeeld denken dat je moet poepen. Of dat je na 5 minuten alweer 'moet' of bang bent dat iemand hoort dat je niet plast. Dat maakt het een fobie. Maar dat gaat een ander geen zak aan. Wij herkennen deze symptomen maar de gemiddelde toiletbezoeker niet. Ga daar maar van uit. Belangrijk is te accepteren dat je meer behoefte aan privacy hebt dan de 'gemiddelde medemens'. Als je het toilet verkiest boven het urinoir is dat je goed recht en je bent heus niet de enige.
Soms moet je even je trots opzij zetten als het een ander waarschijnlijk wel opvalt. Dan wacht je tot hij/of zij weg is en ga je rustig plassen.

Nog een truc is aan iets leuks te denken op het toilet. Ik focus mijn gedachten altijd op hetzelfde leuke waardoor het een soort meditatie is geworden. Dat leidt af zodat ik al plas voordat ik het door heb. Ik ervoer het aanvankelijk als een hele overwinning wanneer er dan anderen in het toilet kwamen. Als het eenmaal loopt vind ik het uiteindelijk toch niet prettig als er iemand vlak naast me komt staan (maakt niet uit of het een vriend is of een onbekende). Dit geeft aan dat ik een grotere behoefte aan privacy heb.

Bovenstaande is gemakkelijker gezegd dan gedaan maar dat moet je denk ik ook de tijd gunnen. Elke keer als het wel lukt in een situatie waarbij het eerder niet lukt geeft vertrouwen voor een verdere overwinning op de plasfobie. Neem echter niet te veel risico en zoek een veilige back-up plasplek. Probeer bijvoorbeeld een rustig urinoir uit wanneer je weet dat je vlakbij of erna ook op een rustig toilet kunt plassen. Komt er dan iemand binnen waardoor je blokkeert dan kun je blaas altijd nog elders legen.

Veel succes en sterkt ermee!
Zo, eerst maar eens een plasje doen...

Helaas ken ik het probleem van niet kunnen urineren in openbare toiletten ook. Een Duiste psycholoog heeft hier een erg grappig hulpboek over geschreven. Ik ben er mee aan de slag gegaan en het gaat me al een stuk makkelijker af! .....Wel voor sommige onder ons een probleempje. Het boekje is niet als hardcopie te verkrijgen en alleen in het Duits......

Hallo allemaal,

heb ook last van plasangst, en het doet me goed te lezen dat er meer mensen zijn die er mee zitten.

Heb er nu zo'n 8 jaar last van en wil er echt graag een keer vanaf. Vooral met uitgaan en vakantie (wat ik graag doe!) levert dat problemen op!

Kan er wel over praten maar volgens mij levert dat weinig op voor mij, ik stel voor om een keer met een paar mensen bij elkaar te komen en het probleem bij de bron aan te pakken.... het toilet! Ik wil hier wel wat voor regelen dat heb ik er graag voor over want al die vage cursussen lijkt me ook geen optie!

Hoop dat er meer mensen zijn die er zo over denken, laat het dan ff horen, ander e-mail mij even gijs.verbeek@live.nl

Sterkte!

(Deel 1)

Hallo,

Ik zit zo even alle verhalen hier te lezen, en een heleboel dingen komen me bekend voor.
Ik loop al 20 jaar met dit probleem, het niet kunnen plassen als anderen in de buurt zijn.
In m'n dagelijks leven heb ik er weinig last van, thuis is geen probleem, en op m'n werk ook niet.We hebben daar meerdere toilletgroepen, en er is altijd wel ééntje waar het rustig is,en ik ging altijd tussen de pauzes door als er niemand was, zo heb ik dat jaren gedaan.
Maar de problemen kwamen als ik ergens heen ging, en dat begon dan vaak al thuis voor vertrek, want je weet van je zelf dat het buiten de deur erg lastig kan worden, dus de keer dat je nog thuis kunt gaan is voorlopig de laatste keer dat het normaal kan, dus wil je nog snel even, en tja... daar begint de ellende...er gebeurt niks.Er gaat zich van alles afspelen in je hoofd en dat maakt het alleen maar erger.
Zo heb ik daar jaren lang last van gehad in minder en meerdere mate, maar altijd aanwezig en altijd als je ergens aankomt de omgeving checken of er ergens een rustige toillet is.
Ik mag graag reizen, en de laatste jaren ga ik ook wat verder weg met het vliegtuig, je zit al gauw zo'n 11 á 12 uur in het vliegtuig, en plassen lukt niet, dus op het moment dat je geland bent heb ik al zo'n 16 uur m'n plas opgehouden ( de laatste keer was dus thuis).
Het gekke is dat het op het toillet van het vliegveld van de bestemming het wel lukt.
Maar goed, ik kan zo nog wel een uurtje doortypen met al mijn plas-ervaringen.

Waar ik heen wil is dat ik zo'n 5 maanden geleden naar m'n huisarts ben gegaan, ik werd schijtziek van me zelf en ik wilde er van af. m'n huisarts heeft me doorgestuurd naar een psychiater.
Deze heeft me cognitieve gedragstherapie gegeven, en nu, 5 maanden later, ben ik er grotendeels van af.
Het is eigenlijk (en achteraf) heel simpel:

Je stelt voor je zelf een lijstje samen van 10 plas-situaties, beginnend bij de situatie met de minste spanning, in mijn geval was dat thuis, dus thuis plassen is spanning nul.
Bij vrienden of kennissen thuis was spanning 10, op het werk was spanning 20, in een openbare ruimte waar geen bekenden zijn was spanning 30, en zo liep dat op tot spanning 100, wat voor mij een urinoir was zonder deuren.

(vervolg: zie deel 2)

Deel 2

Wat moest ik nu doen? "Gewoon" het lijstje afwerken, oefenen met plassen in verschillende situaties, dus op m'n werk niet meer tussen de pauzes door naar de wc, maar na afloop van de pauzes op het zelfde moment als m'n collega's er ook waren, voor het werk en na het werk bij de kleedkamers waar m'n collega's ook waren. Plassen in openbare ruimtes (Hema, VenD Macdonalds etc.)
En ik moet zeggen dat het in het begin vreselijk zwaar was, het zweet brak me uit, en vaak na 10 minuten gebeurde er nog niks, echt waar vreselijke momenten, en dan ging ik maar weer naar huis, soms werd ik er moedeloos van. Maar soms lukte het na enig aarzelen wel en dan was ik zo blij als een kind. Het ging met vallen en opstaan. Maar ik moest gewoon door gaan, ook al lukte het een paar keer achter elkaar weer niet, ik moest me zelf voorhouden dat het de volgende keer wel zou lukken, en langzaam en zeker ben ik vooruit gegaan, en nu gaat het in veel situaties vanzelf, geen enkel probleem.
Het mooie is dat doordat het steeds beter gaat, je veel zekerder van je zelf wordt. Toen en toen en toen lukte het, dus waarom nu niet? Stapje voor stapje ga je verder.
Ik ben nu 5 maanden bezig, en ik ben nu ergens bij punt 70, de behandeling is stopgezet. Ik hoef niet meer naar de Psychiater, maar wel moet ik blijven oefenen, of ik punt 100 ooit haal weet ik niet, ik weet ook niet of dat erg is, maar wat ik wel weet is dat ik voorlopig door moet gaan met oefenen, dus iedere dag me in situaties begeven waar andere mensen zijn.
Een paar maand geleden had ik het even druk thuis, ik gunde me zelf geen tijd om even naar de VenD te fietsen, dus sloeg ik twee dagen over, Tja... de derde dag kon ik wel weer overnieuw beginnen, ik dacht dat ik er al was, daarin had ik me dus behoorlijk vergist. Ik weet nu dat ik steeds op m'n hoede moet zijn voor verslapping, dus nog steeds zo veel mogelijk buiten de deur plassen, in ieder geval twee keer per dag, en als het kan nog vaker. Oefenen, oefenen en nog eens oefenen.
M'n Psychiater zei: "er zit een knop, en die moet om, die knop zit bij jou, ik kan daar niet bij, jij wel, en jij bent de enige die die knop om kan zetten" Dat heeft me zo aan het denken gezet, jaren lang ben ik moeilijke situaties uit de weg gegaan, en nu zoek ik juist die situaties op, dat is een hele omslag in je leven. 20 jaar lang ben ik op de vlucht geweest voor mijn probleem, 20 jaar lang schaamde ik me er voor om naar een openbaar toillet te gaan in de angst dat ze er achter zouden komen dat ik niet kon plassen, 20 jaar lang heb ik excuses bedacht om niet naar personeelsfeestjes te hoeven of me in andere moeilijke situaties te begeven.
En nu maakt het me niet meer uit, en als het toch even wat langer duurt dan normaal, dan is dat gewoon zo, dan wachten ze maar even. Ik sta er nu heel ontspannen in, en dat alleen al helpt enorm.

Ik kan iedereen die hier mee rondloopt en dit leest alleen maar aanraden om hulp te zoeken, ga naar je huisarts, neem die eerste stap en vertel hem of haar al dan niet met het schaamrood op je kaken wat je probleem is. écht, er is hoop, je kunt hier een einde aan maken, maar jij moet die eerste stap zetten, er is niemand anders die dat voor je kan doen, het heeft bij mij 20 jaar geduurd voordat ik hulp heb gezocht, en ik wou dat ik dat 20 jaar eerder had gedaan...

Plasangst ik heb nooit hulp gezocht en ik heb het ook en heel lang en heel erg maar ik heb wel gemerkt dat het er op aan komt om je gedachten te verzetten. Ik ging een keer naar het heren toilet van een speeltuin ik dacht ik probeer het een keer het lukt toch niet maar je weet maar nooit er stonden op dat moment nog een paar heren te plassen dus kon ik het wel vergeten. Daar ik stond uitgebreid voor de plasbak te wachten op iets wat toch niet komen zou maar op dat moment kwam mijn 4 jarige dochtertje binnenstormen dus ik was helemaal afgeleid met als gevolg ik stond heerlijk te wateren.Dit was natuurlijk maar éénmalig maar ik vind het een beetje moeilijk om hier hulp voor te zoeken. ruud

Ah een forum waar mensen hetzelfde hebben als ik.

Lastig om over dit onderwerp fora te vinden of cursussen of groepen of iets dergelijks.

Anyway, ik heb het al sinds ik 14 was, ben nu 21. Ook al 7 jaar aan de gang. Het zit nu op het hoogtepunt dat ik zelfs thuis helemaal blokkeer, maar dat kan ook door de stress. Kost me veel moeite om thuis nog te plassen. Verder is het op mijn werk ook lastig en andere plekken tevens ook. Nu hebik het wel tegen mijn dokter en psychogoloog gezegd, en krijg ik als goed ik cognitieve gedragstherapie, onder invloed van antidepressiva.

Dus ik ben benieuwd.

Lijkt me ook wel prettig om hier met andere over te kunnen babbelen/mailen; dus wie me wilt mailen kan op jor87@live.nl

Ik ben al heel lang een paruresis-lijder en met mij nog heel veel meer mensen die hun leven vergooien door niet meer uit te gaan,geen reizen te maken, niet meer te sporten,niet naar te school gaan,enz.

Het probleem wordt Mega-erg onderschat door alle hulpverleners.

Er moet een specialisme komen waar mensen met of zonder doorverwijzing naar toe kunnen gaan en ook daadwerkelijk geholpen kunnen worden en daar het om een hele grote bevolkingsgroep gaat is het voor mij een raadsel dat het er nog niet is.

gr.marcel

Hoi,

Ik heb ook het probleem dat ik niet kan plassen als er mensen in de buurt zijn. Ik ben al vaak in een kroeg weggegaan omdat ik modig moest plassen, maar het gewoon niet lukte in de drukte.
Ik weet niet of het goed is als mensen met die plasangst veel met elkaar praten. wordt het dan niet erger omdat je de angst dan "normaal" maakt?
Wat bij mij helpt;
Ga je gedachten op iets anders brengen. Wat bij mij helpt is afleiding. Ik duw wel eens langzaam spuug naar beneden met mn tong en laat dat langzaam over mn kin naar beneden gleiden. Op één of andere manier denk ik dan dingen van :"shit ik moet niet op mn shirt kwijlen" ( ik kijk trouwens niet naar beneden) of ik doe een soort spel waarbij er eerder plas in de urine moet komen dan dan mn kwijlsliert in de plee valt. Klinkt allemaal vies en zo haha. Ook kijk ik vaak naar zoiets als een "brilschoonmaak" doekjes-geval. Dan probeer ik te denken wat voor woorden je met die letters kunt maken en zo.

Maar goed..dat soort afleidings maneuvres werken niet altijd. ik zoek het liefst wc's op met meerdere hokjes op en ben het liefst alleen. Ga naar iets met een gang naar de wc. Ik vind het vreselijk als je bijvoorbeeld met mensen in een kamer zit en de wc zit praktisch om de hoek. Wanneer er veel ruimte tussen de wc en de plek waar je verblijft zit, kun je tijd voor het lopen rekenen en zo en valt het minder op dat je er langer over doet om plas uit je te laten komen dan een normaal iemand.

Ik vind het soms verschrikkelijk averechts werken om "het gevaar" op te zoeken. Ik loop eens in de zoveel tijd wel eens mee met een vriend of zo en dan gaan we tegelijk pissen. Als je hem dan hoort en het lukt bij jou niet, geef je vaak op. En elke keer dat het niet lukt en je weggaat zonder te plassen werkt als een mokerslag in je ego. Dan vloek ik het van binnen uit waarom ik geen controle over zoiets kan hebben. ik had nog liever een fobier gehad waarbij ik het licht 2 keer moet uitdoen of zo.

nou iedereen succes!

Mensen, er is echt een oplossing hoor voor dit probleem. Kijk hier maar eens:

plasangst.blogspot.com/2008/09/plasangst...we-samen-wel-op.html

hey ik lees net ook al die verhalen. Ik heb er ook al zeker vanaf mijn 18 wel last van. Kan zelfs soms thuis niet als ik weet dat ik komende uren niet kan. Ook als ik bezoek heb thuis is het soms erg moeilijk of het lukt dan ook niet. Ik ben nu wel op punt dat ik echt wil veranndere. ZOu ook wel fijn vinden om er met anderen over te praten. Ik woon dan wel samen met een jongen en die heeft er niet last van dus hij begrijpt het ook niet. Daarom zou ik het wel fijn vinden om er met iemand er over te praten die er ook last van heeft. Mijn mail adres is rw75@live.nl Wie weet hoor ik snel van iemand wat.

Groetjes Remco

Er is een blog waarop een aantal oefeningen aangeboden worden die kunnen helpen. Ik heb vooral plasangst op een vliegreis die lang duurt. Het hokje is klein, er zijn veel mensen omheen (geen aparte toilet ruimte) en de afzuiginstallatie of de motor maakt veel lawaai.

plasangst.blogspot.com/2008/09/plasangst...we-samen-wel-op.html

Ik hoop dat het mij en anderen kan helpen.

bedankt voor de link, heb hem meteen doorgestuurd naar een vriendin met plasangst.

Ik heb ook hetzelfde probleem,
ik heb het al een jaar ofzo.
Ik heb 3 keer zo verschrikkelijk nodig moeten plassen dat ik er een zere rug van kreeg.
2 keer op dezelfde vakantie, we stonden in een stacaravan en 's nachts rond 12 uur moest ik onwijs nodig plassen.
Toen heb ik het mijn zusje verteld en zij respecteerde het ook.
Het toilet was naast de kamer waar mijn ouders sliepen en het lukte dus echt niet, toen ben ik naar mijn ouders gegaan en zei gewoon dat het echt niet lukte (Kheb ze niet over het probleem verteld).
Toen heb ik even wat gedronken en ben ik in het donker in de wc gaan staan een beetje door mijn knieen gebogen en toen uiteindelijk lukte het.
Dat gaf we een soort gevoel van overwinning.
Op de terugweg naar huis met de auto heb ik helaas 25 uur niet kunnen plassen en dat deed onwijs zeer en wens ik niemand toe.
Ik ga sinds kort ook naar de kroeg enzo en het lukt me daar ook gewoon echt niet, gelukkig is het makkelijk om uit de kroeg weg te gaan.
Maar in de disco is het lastiger, er hangen alleen urinoirs en je hebt entree betaald enzo.
Toen ben ik helaas ook naar huis gegaan en heb onderweg geplast.
Ik heb het die dag ook tegen een vriend verteld.

Ik vind het fijn te horen dat er meer mensen zijn met die probleem.
Het probleem zit hem er gewoon in dat je bang bent dat het niet lukt en daarom lukt het niet.

Mischien dat ik later denk, wat boeit het mij ook dan lukt het niet dan wat?
Ik denk dat op het moment dat ik dat begin te beseffen dat ik van het probleem af ben, maar daar zal ik dus nog even op moeten wachten.

Heej allemaal!

Had geen idee dat er meerdere mensen (laat staan mannen, NO OFFENSE) hier last van hadden.
Ik denk dat het sowieso geen kwaad kan het te vertellen aan je beste buddies, heb ik wel gedaan en die vonden het alleen maar heel vervelend voor me. Natuurlijk is het iets psychisch en niet iets fysieks, maar door dat duizend x te zeggen maakt het niet beter. Ik vind daarom ook dat mensen die hier alleen maar posten door heel hard te schreeuwen, zoek een psychiater en zelf niet weten hoe het voelt hier niet meer moeten posten!!!
Ik heb die link ergens op deze site bekeken, en ga het gewoon uitproberen, die oefeningen!
Veel sterkte en succes allemaal, ik weet hoe het voelt!
kus

Ik heb wel een tip die heel goed bij mij werkt.
Het zit tussen de oren ja. Moet ik heel erg plassen, sta ik bij een plasbak met iemand naast mij, dan lukt het niet. Loop ik naar het afsluitbare toilet, dan plas ik meteen. Heb het vooral als er iemand naast mij staat. Stond ik dus laatst in de kroeg, sta ik net, komt er iemand naast mij staan. Shit..... lukt dus niet meer. Maar hij deed er ook erg lang over, zegt hij " Kut is dat he." Dus dat was dan wel weer grappig.
Maar de tip die bij mij bijna altijd wel werkt is dat ik iets lees wat op de muur voor mij staat. Wat dan ook. Vaak heb je wel van die reclame blokjes of een stuk graffiti. Doe ik net alsof ik het heel erg interessant vindt. Het lukt dan 9 van de 10 keer, ook al staat er iemand naast mij. Moet me wel goed concentreren op de tekst. Hoe klein ook, dan lees ik het wel 10 keer. Maw, voor mij is het dus gewoon mijn aandacht richten op iets anders.

Ik hoop dat jullie er wat aan hebben.

Goeie tip Ed, ik herken het helemaal!

Hee,

Hier ook een lid van de Paruresis vereniging. Ben nu 32 jaar en heb er al zo'n 15 jaar last van. Ik heb een aantal jaren geleden eens contact gehad met lotgenoten en zijn toen ook bij elkaar gekomen. Dit heeft geresulteerd in een aantal plassessies waarbij we op verschillende plekken samen gingen plassen. Heel grappig (en confronterend) om te doen. Ik heb hier echt veel aan gehad. Helaas verwatert het en word je arrogant ("Ik ben er!")en komt de diepgewortelde angst weer terug.

Wie staat er open voor een samenkomst waarbij we elkaars ervaringen eens delen en kijken of er mogelijkheid is om plassessies te organiseren. Er is helaas geen easy way out en de weg naar verlossing is lang en zal nooit helemaal 100% slagen. Maar het kan allemaal wel een stuk dragelijker.

Ik hoor het wel.

Gr Joop

Hi,

Ik heb mijn emailadres in een bericht achtergelaten maar dat schijnt verdwenen te zijn...? Nogmaals, je kunt me bereiken op joop9999@chello.nl

Groeten Joop

Hai,

Door plasangst kan ik (vrouw) niet plassen in een vliegtuig; dat belemmert mijn leven want langer vliegen dan 4 uur lukt echt niet. Na heel lang aarzelen heb ik het bespreekbaar gemaakt met de huisarts en via de uroloog heb ik zelfkatherisatie geleerd. Ik ben dolgelukkig, want ik kan nu eindelijk langere reizen maken en naar verre landen toe. Daarnaast ga ik bekkenbodemtherapie doen voor het ontspannen van mijn bekken.
Mogelijk hebben jullie iets aan mijn verhaal.

Succes ermee!