ik kan niet plassen als iemand kijkt of als ik weet dat iemand op me staat te wachte, of als ik dit al zelfs denk.
ik heb dit nou sinds 2 jaar denk ik al en wil er nou wels van af.
vorig jaar ben ik met de bus op vakantie gegaan en moest ik ook 22 uur in de bus zitten ik heb gelukkig op de heen reis bij een pit stop even uit het zicht kunne plassen.
maar op de terug weg had ik minder geluk ik kon gewoon niet dus heb ik toen meer dan 24 uur mijn plas opgehouden ( dat is geen pretJe).
ook al ga ik uit drienk ik zo wat niks omdat je dan sneller moet plassen.

dit jaar ga ik weer met veel vrienden op vakantie en niemand weet of vermoet het ook maar denk ik van mij.
maar ik wil hier graag van af heeft iemand tips / trics / ervaring...

plaats gerust dan een bericht

Ik heb daar ook ( een beetje ) last van. Ik trek al een keer door tijdens het plassen.
Dan hoort niemand het geluid.....Ben blij met stortbakken die veel herrie maken.
Volgens mij hebben vrij veel mensen hier last van. Vooral zo`n rij wachtenden achter de deur is vreselijk.....

Dit werkt natuurlijk psychisch, he. Eigenlijk moet je er helemaal niet mee bezig zijn of er nu wel of geen mensen staan te wachten, terwijl jij een plas moet doen. Probeer eens een houding aan te nemen zo van "niemand heeft zich er mee te bemoeien als ik naar het toilet wil". Zo simpel ligt het in feite. Ikzelf ben altijd iemand geweest van op 't laatste moment snel naar de WC. Dan heb ook geen problemen dat iets niet wil komen, want je staat al op springen.
Ik weet wel hoe lastig het is, dat je bv voor een lange reis toch nog even een grote wil. Dit lukt dan vaak niet, terwijl 10 min. later er geen enkel probleem meer is.
Durf eens een WC helemaal voor jezelf op te EISEN. Probeer het maar eens en oefening baart kunst!!! Succes er mee.















.

Klinkt niet onbekend. Laatste tijd kamp ik met obstipatie, waardoor ik lang op de WC zit. (heel lang) en neem dan mijn IPOD mee, ben ik even afgeleid van alles.Misschien helpt dat jou ook, als je ergens anders bent, om een MP3 spelertje mee te nemen. Daardoor denk je ook minder en hoor je zelf ook minder.
(PS ik woon in een studentenhuis dus moet de WC delen, daarom schaam ik me ook dat ik er zo lang op doorbreng)

Hallo,
Ik heb dit probleem als sinds mijn 13de en ben nu begin de 30.
Het is gewoon een klote probleem en heeft mij in het verleden al serieus wat kopzorgen opgeleverd bv.school,legerdienst,uitgaan en ga zo maar verder.
Ik kan je verzekeren als je uitgaat en je drinkt al eens graag een pint en je na een pintje of 4 naar de wc moet en maar niet kan plassen hoe hard je ook probeert dat het een lastige zaak is!
Ik heb in het verleden al wat stappen ondernomen om dit probleem op te lossen maar niets heeft mogen baten.... spijtig genoeg ;(.
Als er lotgenoten zouden zijn die dit lezen en manieren weten om van dit probeem af te raken laat het me dan weten, ik vele anderen zouden hierdoor een stuk gelukkiger worden.

Hallo,
Op dit forum kan je er meer over lezen en kan je zien dat er meer mensen zijn die met dit probleem te maken hebben.
arjanhooiveld.web-log.nl/arjanhooiveld/2...onderzoek_drie_.html

ik kamp ook met het probleem, ik vraag me af of er in Nederland ook een vereniging van lotgenoten is, zodat je ervaringen en tips kunt uitwisselen of zelfs een training zou kunnen opzetten

Ik heb hetzelfde probleem, dat is echt heel erg vervelend want het beheerst je wel als je ergens langdurig bent.
Er zijn wel enkele dingen waardoor ik het soms kan beperken. Urinoirs vermijd ik altijd en het liefst ook de toiletten waarbij het boven of onder open is. Ik heb dus het liefste een volledig afgesloten toilet. Voordat ik naar een openbare gelegenheid toe ga of als ik lang onderweg zal zijn drink ik never nooit koffie, dat scheelt in mijn geval al een boel.
Als ik naar het theater ga of andere gelegenheden met een pauze, of iets anders wat lang duurt en waar veel mensen zijn probeer ik altijd naar het toilet te gaan voordat het begint. Dat zijn momenten dat mensen het minst naar het toilet gaan omdat ze vooraf thuis al geweest zijn en het dus nog rustig is. Meestal gaan mensen immers in de pauze massaal naar het toilet of na afloop nog effe snel voordat ze naar huis gaan en gelukkig hoef ik dan juist niet omdat ik vooraf al geweest ben. Wat soms nog wel eens helpt is gaan zitten i.p.v. staand plassen.
En verder probeer ik te gaan als de grote drukte op het toilet voorbij is. Soms gaat dat niet maar probeer ik mezelf steeds achter in de rij te krijgen zodat ik als laatste kan. Bij meerdere toiletten zoals in een pretpark of zo kies ik het toilet dat het meest ongunstig ligt voor mensen, dus niet bij het restaurant en zo, dan is het ook vaak niet zo druk.

Pas gaan als ik heeel erg nodig moet heeft bij mij totaal geen zin; het heeft bij mij niks te maken met wel of geen druk op de ketel. Dat werkt zelfs averechts want dan moet ik zo nodig dat ik uiteraard perse wil dat er wat komt maar dan komt het juist niet, en dan zit je er mee. Ik kan daarom beter gaan als ik nog niet zo nodig hoef en ik een toilet kan kiezen die me het gunstigste ligt.
Maar als er nog meer tips zijn, ik lees ze graag.

Groet,
Paul

Is er in Nederland ook een bond of een andere belangenorganisatie voor mensen die last hebben van paruresis? Er was ooit een site op dit gebied, maar die is een aantal jaren geleden gestopt, voorzover ik weet. Ik zou graag in contact komen met lotgenoten om ervaringen en tips uit te wisselen en mogelijk trainingen mee te doen

Dag Paul,
ik herken je problemen volledig. Ik ben momenteel serieus bezig om e.e.a. ter hand te nemen, want ik ben het zat om leuke dingen (theater, voetbalwedstrijd enz) te laten lopen, omdat ik bang ben niet te kunnen plassen. Ik weet dat er veel meer mensen aan "lijden", maar je komt ze niet tegen helaas. Er rust een zwaar taboe op. Ook heb ik de angst dat als je er wat gemakkelijker over zou praten met anderen, de problemen alleen maar groeter zouden kunnen worden (men gaat dan helemaal op je letten), maar misschien heb ik dat mis. Weet jij of er een belangenorganisatoie of zo is? In Engeland is men op dit punt verder. Ik heb er best wat voor over om met anderen in contact te komen. Misschien jij ook wel.
groet,
T.

Hallo Tacitus,

Of er een belangenorganisatie is weet ik niet. Ik heb me daar nooit zo in verdiept, mede omdat ik ook altijd dacht dat ik de enige was. Gelukkig lees ik nu dat er meer mensen last van hebben. Ik noem het bewust niet 'er aan lijden' want zo voel ik dat niet. Ik heb het namelijk aardig onder controle op de manier zoals ik beschreven heb en wil het daarom voor mezelf niet 'erger' maken dan het is. Gelukkig ben ik zelf sowieso geen mens voor gelegenheden waar massa's mensen op af komen zoals een pretpark (heel af en toe wel eens) of grote concerten, ik ga ook nooit op stap naar een cafe e.d. dus het blijft beperkt tot theater en dat soort kleinere dingen en dat gaat nu prima. Je gaat er een soort routine in krijgen om het ongemak te beperken.
Helaas heb ik er daarom ook geen behoefte aan om zover te gaan dat we er over gaan praten in een belangengroep of iets dergelijks, zoals ik al zei om het niet erger te maken want ik denk inderdaad dat we elkaar dan alleen maar verder vanalles aanpraten. Het is uiteindelijk toch iets dat tussen de oren zit en ik denk dat je dat alleen zelf kunt overwinnen. En ik denk dat dat het beste gaat door er niet teveel aandacht aan te besteden want anders zou het nog wel eens een obsessie kunnen worden. Maar misschien heb ik dat inderdaad ook wel mis.
Ik vind het wel erg prettig om op deze manier te lezen dat er meer mensen zijn die er last van hebben. Maar ik kan me voorstellen dat als je naar voetbalwedstrijden gaat of op vakantie gaat met busreizen en dat soort dingen wat ik hier al eerder gelezen heb dat het een heel stuk vervelender is, zeker als je de plasmomenten niet zelf voor het zeggen hebt. Dus ik hoop voor je dat er wel andere mensen zijn die wel behoefte hebben om er over te praten.

Groet,
Paul

Hoi Paul,
Dank voor je reactie. Ik ben het met je eens dat je het probleem niet te veel lading moet geven. Daarom praten we er ook niet over, althans niet met anderen.
Anderzijds beperkt het mijn mogelijkheden toch best wel, al dan niet bewust. Een soort vermijdingsgedrag is hierdoor ontstaan. Ik ga het probleem uiit de weg, door me voor bepaalde zaken (reizen, langdurige evenementen) niet enthouisiast te laten maken. Valt mee te leven, oké, maar ik zou eigenlijk meer uit m'n leven willen halen. En dat zou best kunnen door je grenzen steeds een beetje te verleggen, d.w.z. daar te plassen waar je voorheen niet kon of durfde. In je eentje is het beklimmen van zo'n succesladder niet echt een gezellige aangelegenheid. Ik zoek daarom iemand met wie ik het aangename met het nuttige kan verenigen: Nederland wat beter verkennen en en passant het plasprobleem aanpakken en oplossen. Als er iemand is die zich aangesproken voelt, laat t me weten; ik wil best mn emailadres hier prijsgeven, zodat het corresponderen wat makkelijker gaat.
Tacitus

Hallo allemaal ik ben ook op zoek naar een oplossing voor dit probleem want het heeft me nu lang genoeg geduurt. alle tips of voorstellen zijn welkom!

Ik ben 31 en heb precies hetzelfde probleem als sjaak al begon te vertellen.
Rond mijn 16 begon ik dit probleem te krijgen en in de periode dat ik in het weekend uit ging heb ik heel wat keren een taxi terug naar huis genomen in plaats van de bus. Dit omdat ik zo nodig moest en ik niet kon plassen in een drukke kroeg met het idee dat andere op mij staan te wachten. Laat staan dat ik kan plassen in een pot waar meerdere mensen omheen staan. Ik heb het overal en altijd in openbare gelegenheden. Dit heeft heel wat gezellige avondjes verpest en is tijdens vakanties ook een zeer groot probleem. Vooral als ik langdurig in een vliegtuig of bus moet zitten. De keren dat het mij wel lukt om te plassen zijn de keren dat ik simpel niet ''denk'' en bewust bezig ben met het plassen op zich. Het is dan ook een psychische situatie die ervoor zorgt of plassen lukt of niet. Een tip die ik enkel kan geven is dat je dus ''Zeker niet je pas moet ophouden"!
Het is helaas met deze klacht zo hoe langer je de eerste plas uitsteld hoe nodiger je moet waardoor die aandrang alleen maar zorgt dat je bewuster naar het toilet gaat waardoor je dus sneller in de gedachte komt van ow het gaat niet lukken nu te plassen. Hoe vaker je negatieve ervaringen krijgt hoe meer deze bij je toilet gang op gaan spelen, Ik ben nu 31 en heb heel wat nare ervaringen op dit gebied gehad, maar zo nu en dan ervaar ik ook dat het plassen wel goed lukt wat weer vertouwen geeft. Een werkelijke oplossing weet ik niet behalve dat het probleem tussen de oren zit en daarvoor geen pil beschikbaar lijkt te zijn. Een wezelijke oplossing zou een catheter kunnen zijn maar de
ongemakken die dat met zich mee brengt geeft ook te denken. Dus als wanneer iemand
echt de oplossing weet hoor ik dat graag.

ik wil het probleem niet wil voorleggen aan familie en vrienden wel momenten gehad dat ik op het punt stond het te vertellen maar niet de moed gehad om dit daadwerkelijk te doen uit schaamte voornamelijk en gevoel dat het erger wordt. Al heb ik wel het vermoeden dat ze toch wel iets doorhebben zo langzamerhand en dat is geen prettige gedachten...Deze plasangst tast mijn mannelijkheid aan en tot op zekere hoogte ook mijn sociale leven want het pissen met vrienden is toch ook een sociale bezigheid. Die enkele keren dat ik in het bijzijn van vrienden en ook vriendinnen heb kunnen pissen was ik toch wel trots en het voelde goed. Ik ben er ondertussen wel achter dat er veel mensen zijn met een vorm van een "verlegen blaas" en ik heb heel veel herkend en aangezien er geen medicatie of andere middelen zijn om dit lastige probleem te verhelpen zou ik willen proberen om op een persoonlijke manier in een relaxe sfeer gezamelijk hierover te praten en eventueel het oefenen mbv de zogenoemde plasbuddy's. Ik ben 31 en heb er al heel lang hinder van....gelukkig niet in een hele zware vorm...maar iritant genoeg om deze stap te ondernemen hopelijk denken jullie daar ook zo over....
Het is een toch wel hoge drempel om hier aan te beginnen maar als er meerdere mannen en vrouwen zijn die dat ook willen proberen moeten we maar eens actie ondernemen.
Misschien kunnen we de knop omzetten en er wat aan doen.....

denk jij er ook nog zo over ,tacticus?

hebben de meeste mannen last van hoor!
heeft mijn vriend ook. die kan ook niet plassen in het bijzijn van anderen.
xxx

en.. hoe ga jij daar mee om?

ja mij maakt dat niet uit hoor hahaha...
ik hoef niet bij zijn plasactiviteiten te zijn. weet alleen dat hij in een discotheek bijv. ook daar last v heeft om in die pisbakken te plassen. dan gaat hij gewoon naar een gesloten wc.
mijn probleem niet hoor!!!!!
succes ermee allemaal zit puur tussen de oren.

zeer relax hoe je er mee omgaat .. ben je er trouwens zelf achter gekomen of heeft je vriend het tegen je gezegd? is het iets tussen jullie twee of heb je het er ook met andere mensen over gehad?

Na het google-en op "verlegen blaas" kwam ik ook hier uit. Natuurlijk google-de ook ik niet zonder reden. Ook ik heb sinds mijn 16de ongeveer last van dit probleem. Ik ben nu 18 en probeer mijn uitgaansleven, activiteiten met vrienden en vakanties er niet door te laten verpesten. Maar ik ben vaak genoeg 3 keer in 5 minuten naar de wc gelopen omdat er dan niemand meer was, zodat ik eindelijk kon plassen. Ik heb het in principe niet als ik een gesloten ruimte kan urineren, maar wel bij uriniors met tussenschotten en allemaal bij open bakken.

Ik heb geen idee hoe ik er mee om moet gaan, maar wil mijn leven er niet door laten beïnvloeden. Een praatgroepje op internet (in de vorm van een apart forumpje?) of eventueel een echte bijeenkomst lijken mij dan ook prettig. Dan weet ik in ieder geval zeker dat ik niet de enige ben.

Ik heb het ook (vanzelfsprekend, anders was ik hier nooit terecht gekomen)
Ik ben nu 21 en loop er al vanaf mijn 14e mee rond. Ik weet de eerste keer nog dat het me overkwam, in een frans tankstation, en ik werd totaal verrast. Sindsdien speelt het.
Meestal lukt het me wel als ik op een rustig plekje ben, maar soms zijn die gewoon niet voor handen. Denk eens aan een koniginnendag-feestje ergens in een binnenstad. Overal pisbakken, pispilaren enz, maar om dan in de wetenschap te zijn dat het toch niets uit haalt, is verschrikkelijk frustreren. En bij alle vrouwen in de rij voor de DIXIES aansluiten is ook niet bevorderend voor je ego.
Consequent een afgesloten wc opzoeken werkt voor mij wel vrij goed, en zo niet dan biedt (zoals hiervoor ook al genoemd) erbij gaan zitten 99% van de keren de uitkomst nog. Ook dat is echter geen luxe. Het heeft me al wel eens wat opmerkingen opgeleverd, als ik een hokje in loop terwijl er zeeën van ruimte bij de urinoirs zijn. Daarbij komt dat er ook kroegen/ discotheken zijn die dat zelfs gewoon niet hebben. Daardoor moet ik gewoon af en toe naar buiten op zoek naar een verlaten steegje, waarbij je weer risico op een boete loopt en ook dat rare gezichten geeft als je elke keer 10min 'kwijt' bent.

Opmerkingen dat de meeste mannen dit hebben, geloof ik niet. Anders zouden er echt niet zoooveel urinoirs en zo weinig 'normale' toilethokjes zijn.
Het "maak je geen zorgen, zit allemaal tussen de oren" stelt ook niet echt gerust. Dat maakt het zelfs alleen maar erger, want het bevestigd de onmacht die je hebt om er iets tegen te doen. Was het iets puur fysieks, dan was er vast een hele simpele oplossing tegen.
Zoals ik hierboven lees is er niet echt een oplossing voor handen en op de Wikipedia-pagina die 'steve' getipt heeft, is het enige bruikbare de cognitieve therapie. Ik ben nu dus serieus van plan er gewoon mee naar een arts te gaan, want met gewoon maar proberen en blijven hopen dat het overgaat, kan ik geloof ik nog lang wachten.

Voor iedereen hier, sterkte ermee. En het enige zinnige advies is denk ik: zet je schaamte opzij en doe er wat mee, al ga ik het daar ook nog wel lastig mee krijgen denk ik

Mijn man heeft er al ruim 20 jaar (erge) last van. Sinds kort loopt hij bij een bekkenbodemtherapeut. Die vond hem een “ernstig geval”.
Hij krijgt aanwijzingen en oefeningen om zijn bekkembodemspier te ontspannen (en aanspannen). Hij is nu een keer of 4 geweest en gaat met sprongen vooruit!!!!!!
Mijn (en zijn) advies: Wacht niet langer en maar gelijk een afsrpaak!

Hoi ik ben 32 jaar en heb ook al jaren dit probleem. Wel is het ene periode erger (vooral in stres periodes) dan andere momenten. Het is pas sinds kort dat ik op internet ben gaan zoeken of anderen ook dit probleem hebben. Ik dacht altijd dat ik de enige was, nou ja die het dan zo erg had. Ik weet van mijn vader dat hij het ook heeft. Dus dat gaf me ook al geruststelling. Alleen heb ik wel erger omdat ik ook gewoon niet bij anderen thuis kan plassen soms. Alleen bij mijn ouders en bij mijn zusje thuis omdat het dan vertrouwd of zo is.

Tijdje terug ben ik door arts doorgestuurd naar psycholoog. Dit ging ook om andere problemen. Uiteindelijk kwam eruit dat ik paniekstoornis had en ook een sociale fobie. De reden waren niet het plasprobleem. Dit heb ik later verteld. Ik las later op internet dat hetneit kunnen plassen onder kopje van sociale fobie hoort. Binnen kort word ik behandeld voor mijn paniekstoornis en ook voor mijn sociale fobie. Ik krijg cognitieve therapie en ik hoop dat het plas probleem daarna ook minder word.

Vooral het weer kunnen plassen bij anderen thuis zou ik al fijn vinden en in kroegen etc waar een dichte wc is. In de pisbakken zou ook super zijn, maar dat hoeft niet perse.
Daarnaast ben ik nog homosexueel wat het plassen in openbaar bij de pisbakken me soms nog meer druk gaf. Voelde me dan helemaal niet op mijn gemak.

Wat ik wel fijn zou vinden om over dit probleem met iemand mail of chat contact te hebben op msn of zo. Ik merk dat ik het "fijn" vind om te lezen dat ik niet de enige ben met dit probleem.

Als iemand mijn mail adres wil laat het me weten dan geef ik die. Verder ieder succes om het probleem aan te pakken. Ik ben er wel van overtuig dat het echt tussen je oren zit en dat het probleem wel is aan te pakken.

Groetjes Remco