Er zijn twee verschillende soorten slaapapneu: het obstructieve slaapapneu-syndroom (OSAS) en het centrale slaapapneu-syndroom. De behandeling en symptomen lijken wel op elkaar maar de achterliggende oorzaken zijn heel anders. Ook zijn er mix vormen van beide soorten bekend.
Slaapapneu (obstructief slaap apneu syndroom, OSAS) wordt vaak beschouwd als synoniem voor snurken, vooral in gevallen waar het snurken zeer erg is. Hoewel dit een veel voorkomend symptoom van de ziekte is, hebben niet alle mensen die snurken slaapapneu. Om hier meer over te lezen, gaat u naar Snurken en slaapapneu.
Als we slapen, ontspannen de spieren in de bovenste luchtwegen zich (neus, mond, keel en larynx), precies zoals de spieren elders in ons lichaam. En vooral als deze spieren zich te ver ontspannen kan dat obstructie van de luchtwegen veroorzaken. Dit veroorzaakt snurken bij veel mensen, en leidt soms zelfs tot ademhalingsproblemen.
Nu en dan kunnen de luchtwegen helemaal geblokkeerd raken, waardoor een “apneu” wordt getriggerd, wat gewoon “ zonder (a) lucht (pneu)” betekent. Een apneu kan 10 seconden tot 1 minuut duren. Obstructief slaapapneu, de meest voorkomende vorm van de aandoening, veroorzaakt herhaalde onderbrekingen in de ademhaling tijdens de slaap. Bij sommige mensen gebeurt dit wel een paar honderd keer per nacht.
Tijdens deze episodes daalt het zuurstofniveau in het bloed. De hersenen reageren met een ontwaakreactie, waardoor de ademhaling weer begint. Deze reactie is volkomen automatisch en de betreffende persoon zal zich vaak helemaal niet herinneren dat hij of zij 's nachts herhaalde malen wakker is geworden.
Niet alleen wordt de slaap verstoord, maar de inspanning om na elke apneu weer met ademen te beginnen, vormt een grote belasting voor het lichaam. Als gevolg van het lagere zuurstofniveau in het bloed moet het hart veel harder werken en gaan zowel de bloeddruk als het niveau aan stresshormonen omhoog. En als de aandoening niet wordt behandeld wordt dit effect steeds weer herhaald, nacht na nacht.
Steeds meer wetenschappelijke onderzoeken identificeren onbehandeld slaapapneu als een risicofactor voor een groep ernstige medische aandoeningen, inclusief hoge bloeddruk (hypertensie), cardiovasculaire stoornissen, beroerte (CVA), diabetes en depressiviteit.
Berekeningen suggereren dat omstreeks 4 % van alle Nederlandse mannen en 2 % van de vrouwelijke populatie lijden aan deze aandoening1.
Obstructief slaapapneu kan nu met zeer goede resultaten worden behandeld.
Bij centraal slaapapneu worden de onderbrekingen in de ademhaling niet veroorzaakt door een blokkering van de luchtwegen, maar door een slechte werking van de signalen die worden uitgewisseld tussen het ademhalingscentrum in de hersenen en de spieren die de ademhaling regelen. Centraal slaapapneu treedt het meest op bij oudere mensen, in combinatie met hartfalen of na een beroerte, als resultaat van beschadiging van de hersenen of zenuwcircuits.
Als de huisarts slaapapneu vermoedt, zal hij de patiënt voor onderzoek doorverwijzen naar een ziekenhuis of slaapcentrum. Het vaststellen van de diagnose is een vrij moeilijk proces waarbij de samenwerking van verschillende specialisten nodig is. Van de bijna 200 ziekenhuizen en klinieken in Nederland hebben zo'n 50 ervaring met diagnose en behandeling van apneu. Dat kunnen gespecialiseerde slaapcentra zijn zoals Kempenhaeghe in Heeze en Dekkerswald in Groesbeek, die zich met een breed scala van slaapstoornissen en longaandoeningen bezighouden. Soms zijn het gespecialiseerde poliklinieken van een algemeen ziekenhuis zoals Albert Schweitzer in Dordrecht of Medisch Centrum Haaglanden (Westeinde) in Den Haag. Samen namen deze vier de afgelopen jaren méér dan 40% van de diagnoses voor hun rekening.
De laatste jaren zijn er veel poliklinieken en slaapcentra bijgekomen. Sterk gegroeid is bijvoorbeeld Amphia in Oosterhout. Alle slaapcentra en poliklinieken met ervaring in de diagnose en behandeling van apneu vindt u op:
www.nvsap.nl/diagnose_slaapcentra.html
Favoriet: 0
