dysthyme stoornis

Bereken hier je BMI

De Body Mass Index (BMI) geeft uw gezondheidsrisico weer o.b.v. uw lichaamsgewicht en lengte. Vul het in en ontvang direct per mail de uitslag met het bijbehorende gezondheidsadvies

  • #1

    ik heb sinds kort te horen gekregen dat ik een dysthyme stoornis had. Een vorm van de depressiviteit en dan een langdurige vorm ervan.
    Ik loop hier al 5,5 jaar mee rond en ben nu 19 dus kan me niet herrinderen ooit echt gelukkig te zijn geweest.
    Ik ga nu in groepstherapie en ben heel benieuwd hoe dat gaat.

    Zijn er mensen die dit ook hebben en zou je mischien je ervaring met een dysthyme stoornis op willen schrijven.
    Wat heeft jou geholpen om eraf te komen.
    Ook reacties van buitenstaanders( die iemand in de omgeving hadden die dat had) zijn van harte welkom. Ik ben wel benieuwd hoe ik overkom op de buitenwereld.

    Heel erg bedankt

    Reactie
    #2

    Dysthymie en ik.

    Ik ben een vrolijke meid,
    maar de dystymie doet me vaak het lachen vergaan.
    Ik ben een sterke meid,
    maar de dystymie maakt me soms zo zwak.
    Ik ben een gezellige meid,
    maar de dysthymie maakt me soms alles behalve gezellig.
    Ik houd van gezelligheid,
    maar door de dysthymie is het me vaak te druk.
    Ik weet best wat ik kan,
    maar door de dysthymie ben ik soms kwijt wat ik kan en wat
    niet.
    Ik heb best zelfvertrouwen,
    maar dysthymie brengt me van mijn stuk.
    Ik ga graag met mensen om,
    maar dysthymie maakt het me vaak moeilijk.
    Ik ben goed van vertrouwen,
    maar dysthymie maakt me vaak wantrouwend.
    Ik ben energiek,
    maar dysthymie maakt me vaak erg moe.
    Ik en mijn dysthymie,
    ik ben de dysthymie niet,
    maar hij reist altijd met me mee.
    Soms laat hij zich zien, soms niet.
    Je kunt alles van hem zeggen,
    een trouwe reisgenoot is hij wel.

    Anita

    Reactie
    #3

    Hallo,

    Wat heb je dat mooi opgeschreven, het lijkt wel of ik dat zelf heb geschreven zie mij er zelf in.

    Heel knap gedaan….

    Groetjes,

    Heidi

    Reactie
    #4

    Hoi,ik heb al heel lang ervaring met een dysthyme depressie. Heb zelf heel veel baat gehad bij de congnitieve aandachtsgerichte therapie, tegenwoordig ook veel in het nieuws als de mindfullnes trainingen alleen ontbreekt daar vaak het cognitieve stuk aan en dat is voor mensen met een dysthyme depressie juist heel zinvol. Hoop dat je hier wat aan hebt!

    Reactie
    #5

    Hoi,
    ik heb zelf geen dysthyme stoornis, maar ik denk dat ik samen woon met een partner die dit wel heeft. Hij zelf wil het echter niet erkennen. Wel is voor hem duidelijk dat hij zich altijd ongelukkig voelt, desondanks alles wat hij wel heeft. Hij ziet alleen te kort komingen, en zijn uitlatingen zijn altijd in negatieve zich. Voor mij zelf begint dit wel heel erg te knagen, en vraag me af wat ik nog bij hem doe. Ik zelf ben een heel erg positief in gesteld persoon, maar ik merk dat ik door zijn invloed afstand aan het nemen ben. Als hij dan diep in de put zit, laat hij me niet toe. Een arm om hem heen, slaat hij van zich af. Op zulke momenten ontloopt en ontwijkt hij. Ik probeer dan positief te blijven, maar denk op een gegeven moment; barst jij maar! Het leven draait nu om hem, maar ik ben er ook nog.
    Hij is ooit bij een psycholoog geweest (burn-out/ overspannen verschijnselen), maar dan doet hij alsof het allemaal wel mee valt. Voor de psycholoog geen rede meer voor behandeling. Zelf wil hij niet naar de dokter stappen (goed dat jij dit wel hebt gedaan!), want…hij is toch niet gek! zegt hij dan, en er is toch niks aan de hand? Tja het ligt aan mij dat hij zo ongelukkig is…en dat meent hij niet (zegt hij als hij in een goede bui is). Hij ziet het leven niet zitten, denk er vele malen aan om een einde te maken aan zijn leven, maar doet het niet.
    Ik vind het echt goed van je dat jij de stap hebt genomen om je te behandelen, en hoop voor je dat je er beter uit gaat komen!
    Groetjes Esmee

    Reactie
    #6

    hallo ik ben kimberly

    ik ben 13 en ik ben geboren met de stoornis ik heb het nog steeds en het verdwijnt nij mij nooit meer omdat ik het niet later heb gekregen maar toen ik al geboren was had bij mij was het zo dat ik in mijn hersenen de stof die je stemmingswisseling reguleert niet aanmaak dus dat schiet niet op ik heb het ook 1 keer in de 2 maanden dat ik zonder reden begin te huilen en dan wordt ik in 1 kker boos en dan bang en dan in paniek en dan moet ik weer lachen binnen 1 min gebeurt dat allemaal dat komt door de stoornis ik heb ook geen zelf acseptatie en ik ben vaak depresief ik heb ook zo’n groeps therapie gehad maar die was te kinderlijk ik doe nu aan een sova training en dat gaat beter heeft iemand dat ook dat je niet met je leeftijds genoten kan omgaan maar wel met oudere of jongere mensen ik heb dat dat zou er ook bij horen zeggen ze ik heb er grotendeels mee leren leven dus ik hoop dat het niet bij jou blijft zitten voor de rest van je leven want dat is echt kut !!! ik hoop dat ik je genoeg geinfomeerd te hebben

    grtjes kimberly

    Reactie
    #7

    Mijn gevoel schommelt zo erg, van huilen en totaal redeloos voelen tot blij voelen maar met een tintje pijn, sta altijd onder spanning ik ben nooit zonder spanning of zonder negatieve gedachten hoe ik die gedachten ook haat. Ik denk over het algemeen met mijn emotie en niet met mijn hoofd, iets dat het niet makkelijker maakt maar alleen moeilijker en onbegrijpelijker voor de ander. Mijn hoofd lijkt soms wel een achtbaan, van het ene uiterste naar het andere uiterste. Meestal ga ik voor één ding totaal op terwijl dat zo maar weer wat anders kan worden maar vaak komt dat wel weer terug. Negatieve eigenwaarde heb ik ook, weet niet precies hoe ik het kan beschrijven maar voel me vaak onzeker en ben makkelijk te invloeden door ander mensen, ook ben ik soms schuw voor mensen en weet niet waarom. Al met al ervaar ik vaak weinig levensvreugde, al besef ik heel goed hoe onwijs goed ik het wel niet heb, maar voel me soms zo leeg en redeloos en heb dan zo weinig zin in wat dan ook. Heb niemand meer over al mijn ”vrienden” van vroeger zijn vertrokken mede omdat ik het zelf wilde al doet het me soms wel zeer. En als het druk is geweest met mensen soms en ik onder spanning heb gestaan ben ik daarna psychisch helemaal leeg heb dan geen energie meer over, eigenlijk kan ik dan alleen nog maar huilen, heb het vroeger gehad dat ik met bepaalde muziek in trance kwam en ging zweven buiten mijn bewustzijn zo vrij voelde ik me, maar ook zo moe en intens verdrietig en leeg van binnen. Nu ik dit zo typ zie ik hoeveel pijn ik gehad heb de laatste twaalf jaar, maar mede omdat het met ups en downs ging wist (weet) ik niet hoe ik hiermee moet omgaan, moet ik naar een dokter? Opzich zou ik me zo verlicht voelen als er inderdaad een stempel op mijn ik komt, dat mensen begrijpen waarom ik ben zoals ik ben, waarom ik zo weinig lach en waarom zo mopper, waarom ik zo stil ben, of waarom ineens zo vrolijk of waarom zo schuw,waarom ik zo vaak alles negatief zie..

    dit is wat ik voel vanaf mijn 12e ben nu 27 waarom zo lang wachten omdat ik zo schommelt de ene dag goed dan weer niks enz.

    Reactie
    #8

    Kimberly,

    Ik begrijp heel goed waar jij het over hebt. Zelf, getrouw (al 30 jr)met een hele lieve vrouw, 2 volwassen kinderen en sinds kort zelfs OPA. Al 37 jr. probeer ik te begrijpen wat er met mij gebeurd. Dat lukt je nooit en kost alleen heeeeel veel energie, waar je zuinig op moet zijn. Op tijd eten, op tijd naar bed en regelmaat in je leven. NIET te veel alcohol en weinig drukte. Ook ik kon vroeger moeilijk overweg met leeftijdsgenootjes en had hier en daar een oudere school maat die voor mij op kwam.
    Ik was eigenlijk “te lief”. (zei men ….)
    Wees niet boos op je zelf en probeer niet datgene wat je dwars zit door heeel veel te doen weg te werken. Dat lukt niet. Als je probeert, en dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan, het een plaatsje te geven en te accepteren gaat het een stuk beter.
    Jij bent er niet mnder om en een ander moet jou maar accepteren zoals je bent. Heel goed dat je al in therapie bent gegaan, ook al was dat niet de plaats waar JIJ je prettig hebt gevoelt. Dat voelde bij mij vroeger ook niet goed, maar toch ……
    Blijven zoeken naar mensen die jou wel het leven wat gemakkelijker kunnen maken, maar vooral er zelf een andere kijk op krijgen. Wees blij dat er nu specialisten zijn die jou ziekte (onze stoornis) wel begrijpen en kunnen behandelen. Toen ik geboren ben in 1954, was je gek als je naar een psychiater ging. Nu is het bijna normaal. Het is trouwens heel normaal. In Amerika gaan de grootste sterren met regelmaat naar de Psych. Ik heb meer dan 30 jaar altijd kei hard gewerkt om deze stoornis “voor te blijven”, om het maar niet te hoeven voelen. En achteraf gezien is het er alleen maar erger van geworden. In de put, uit de put enz. Zet door meid, ik zeg altijd tegen mij zelf dat een mens op 1 poot, sorry been, het ook niet gemakkelijk heeft. JIJ bent een knokker. Het wordt echt een stuk beter, alleen niemand weet wanneer.
    YOU CAN DO IT. Groeten van deze OPA.

    Reactie
    #9

    Dag “iemand”,

    Ook ik heb dezelfde stoornis die jij ook hebt.
    Ook ik werd er rond mijn 20e mee geconfronteerd. Aleen TOEN had men er nog nooit van gehoort. Toen dacht men “hij spoort niet helemaal”. Toen kon men je nog niet gericht behandelen en moesten de psychiaters uit die tijd, zelf maar eens onder behandeling. Dit zijn dus hele positieve dingen voor jou. Mijn geboorte jaar is namelijk 1954.
    Ik ben getrouw (reeds 30jaar) met een hele lieve vrouw, heb 2 volwassen kinderen en sinds “het grote geluk” dat ik OPA ben geworden. Dat ik “het grote geluk” tussen aanhalingstekens plaats is niet, dat ik er niet ontzettend blij mee ben. Zelf heb ik mijn hele leven al het gevoel gehad of ik er niet bij kon …… het gevoel achter dubbel glas te leven …… het gevoel of het leven zich als een film voor je afspeelde. Dus weten dat je blij bent, of voelen dat je blij bent. Jij begrijpt het vast wel. En toch zal deze stoornis straks een plaatsje bij jou krijgen zodat het minder storend op de voorgrond aanwezig is. Vermijd te veel prikkels.
    Een te drukke omgeving, te lang achter een computer beeld of tv, te veel stress. Op tijd gaan slapen, op tijd gaan eten en een balans zoeken voor jou lichaam tussen werken en vrij tijd. Ter motivatie zeg ik altijd tegen mijzelf: Je hebt geen enge ziekte die je leven verkort, dus probeer leuke dingen te doen. Dan komt het gevoel vanzelf, verdijnt weer, komt weer terug etc. Gedachten kun je niet sturen … denk eens om een cursus Minfulness te gaan doen.
    Ook jij kunt het. Dus denk aan de zomer en niet aan de winter.
    Veel succes.

    Reactie
    #10

    Dat klinkt ongelooflijk bekend.

    Reactie
    #11

    Kun je wat meer vertellen wat je herkent in de berichten? Hoe gaat het met jou?

    Reactie
    #12

    hallo,
    ik ben moeder van 2 jongens en gescheiden. mijn oudste zoonm heeft adhd en had odd maar die rolt aardig door alles heen.

    mijn jongste zoon daar in tegen niet. die heeft zwaarste vorm adhd, verstandelijke beperking van 2 jaar, gewone is IQ is redelijk gemiddeld maar zijn EQ is dus een heel stuk lager.
    Nu woont hij sins ruim 2 jr in een woon cq behandelgroep.

    hij heeft de laaste weken verschillende uitspraken gedaan waar ik erg van geschrokken ben, zijn medicatie werkt al een tijdje niet goed meer en zijn dus aan het stoeien wat en hoe verder.

    nu is dus ook dysthyme stoornis ter sprake gekomen en wist niet wat het was dus ben gaan zoeken en herken er veel in van de criteria

    ik weet niet wat ik er mee aan moet, ik weet alleen dat ik mijn mannetje steeds verder weg ziet zakken.

    Reactie
    #13

    Hallo allemaal ..en hier ben ik dan .. sinds gisteren werd de term dythymie op mij geplakt door de psychiater en zo ben ik beginnen te surfen en ben ik op deze site gevallen .. IK BEN NIET ALLEEN.. dat lees ik en dat doet me goed. Ik ben al heel mijn leven ongelukkig..blijkbaar dor een ongelukkige jeugd, strenge vader . Ik ben nu 42, gescheiden , hertrouwd, twee schatten van kinderen maar sinds 4 jaar elke dag ongelukkig en ik huil vaak . IK heb in een dagcentrum gezeten , verschillende psychologen gezien , veel aan zelfdoding gedacht.. Ik ben al lang antidepressiva aan het nemen, maar die dosis is verzwaard ,en alleen srotonine was niet genoeg dus nu nog een andere antidepressiva erbij( dopamine). Ik kan nooit inslapen en neem daar medicatie voor. Ik ben altijd gespannen en vind rust in xanax. Ik heb mijn medicatie wel onder controle en ben onder begeleiding van een goede psychiater . Maar hij zei dat dythemie niet te genezen valt. Dat was gisteren een zware klap . Ik dacht dat ik een depressie had . Die heb ik blijkbaar ook , bovenop de dysthemie, dat noemen ze een dubbele depressie. Mijn nieuwe man begint het niet meer aan te kunnen en ik vind dat hij altijd maar erger maakt.Mijn kinderen kunnen me even een fijn gevoel geven maar ik heb ze maar één week op twee.Sociaal gezien heb ik goede vriendinnen , raar maar waar. Volgens mijn psychiater is het goed dat ik al lang ben gestopt met psychotherapie, het haalt niks uit. Dus ik ‘overleef’ voor de kinderen, elke dag opnieuw. Wakker worden is een hel. Ik kan ook niet werken omdat ik geen druk en geen drukte meer aankan. Ik ben logopediste en heb een mooie baan in het onderwijs..
    Hoe moet het verder???????????????????????

    Reactie
    #14

    Informeer je eens over de antroposofische benadering voor depressie.
    1. http://www.antroposana.nl/info/depressie.htm
    2. http://www.antroposana.nl/info/watachterdepressie.htm
    Er is hoop…!

    Reactie
    #15

    de antroposofische aanpak . nooit van gehoord..Ik ga er meer over lezen .. bedankt 😉

    Reactie
Reageer op: dysthyme stoornis
Blijf op de hoogte met onze wekelijkse nieuwsbrief
Dokter.nl maakt gebruik van cookies, onder andere om de website te analyseren, het gebruiksgemak te vergroten en advertenties te tonen. Je geeft door gebruik te blijven maken van deze website, of door op 'ga verder' te klikken, toestemming voor het gebruik van cookies. Wil je meer informatie over cookies en hoe ze worden gebruikt, bekijk dan ons cookiebeleid.
Ga verder