Klaplong, ervaringen uitwisselen met lotgenoten

Bereken hier je BMI

De Body Mass Index (BMI) geeft uw gezondheidsrisico weer o.b.v. uw lichaamsgewicht en lengte. Vul het in en ontvang direct per mail de uitslag met het bijbehorende gezondheidsadvies

  • #1

    Graag zou ik in contact komen met mensen die ook een klaplong hebben gehad, om ervaringen uit te wisselen. Waar ik mij vooral mee bezig hou, is de zgn napijn. Longarts bevestigt dat iedereen na genezen klaplong last heeft van pijnen en pijntjes, maar kan er verder eigenlijk niets mee. Zelf heb ik (nu 8 weken geleden) best wel last van zeurderig gevoel en soms steken en regelmatig een drukkend gevoel op de borstkast.
    Komt de napijn voornamelijk van de drain? Zijn er zenuwtjes beschadigt? Speelt angst (op herhaling) een grote rol? Hoe lang duurt het voor je conditie weer een beetje op peil is?
    Kortom, wat zijn jullie ervaringen?

    Reactie
    #2

    Hoi heb een klaplong gehart is nu een paar jaar truch en ben er nog elke keer mee bezeg dus praat mij er niet van 1 x een kloplong en 1x een kloplong en paar dagen er naar een operatie dus mij leven kan niet meer stuk ! meer weeten hoor ik het graag van jullie

    Reactie
    #3

    Hoi Linda,

    Ik heb geen spontane klaplong gehad maar eentje omdat er een biopt genomen moest worden om te kijken welke longziekte ik zou hebben. Er is mij nooit verteld over na-pijn maar ik herken jouw verhaal wel. De pijn op / tussen de borst(en) / ribben en daarbij ook angst om te ademen. Net na de operatie ( 6 maart ) was dit nog niet zo hevig. Het lijkt de laatste tijd steeds erger te worden en dat terwijl ik nu prednison slik !! Waar het vandaan kan komen weet ik ook niet maar het maakt je wel bang. Ik heb toen wel aan de arts gevraagd nu de long ??nmaal was ingeklapt of de kans op herhaling eerder aanwezig was en daarop zei zij dat dat juist niet zo was. De long zou juist sterker zijn!! Maar goed, ik moet 7 juni weer op controle komen en wilde de pijnen die ik nu heb ter sprake brengen en ben zeer benieuwd wat er gezegd wordt. Als je wil dat ik je op de hoogte hou dan hoor ik het wel.

    Groetjes, Sjanna

    Reactie
    #4

    Hoi, ik ben een vrouw van bijna 30 en heb 11 jaar geleden een klaplong gehad.

    Ik kreeg ineens erge pijn in mijn rug ( tussen mijn schouderbladen )

    Ben toen naar de huisarts gegaan en die dacht dat ik een spiertje had verrekt, dus die stuurt mij naar huis en zei tegen mij dat ik maar pijnstillers in moest nemen.

    Ik heb die nacht afgezien van de pijn. Heb zittend op mijn bed voorover gebogen geslapen. En als ik lag had ik een flinke ratel in mijn long. Ondertussen bijna een heel doosje paracetamols opgevreten van de pijn.

    Ben de andere dag terug gegaan naar de huisarts en gezegd dat dit echt geen verrekt spiertje kon zijn, dus toen kon ik door naar het ziekenhuis en daar bleek dat ik een gat in mijn longen had zitten ter grote van een rijksdaalder zoiets. Mijn long was niet ingeklapt ofzo hoor.

    Ik moest een week plat liggen en het zou vanzelf wel weer over gaan. Het was mijn linkerlong die geklapt was en ik merk dat die altijd wat gevoeliger is dan de rechter.

    Ben toen wel een jaar gestopt met roken, maar daarna toch weer begonnen. Mijn vriend waar ik mee samenwoonde destijds rookte heel veel dus op een gegeven moment is de verleiding niet meer te weerstaan.

    Ik rook nu nog steeds ( ben ik helemaal niet blij mee ) want ik heb ook nog astmatische bronchites, dus savonds in bed lig ik echt te hoesten.

    Ik doe weleens pogingen om te stoppen of te minderen maar ik val altijd weer terug.

    Het is best moeilijk hoor.

    Reactie
    #5

    Beste Linda,
    Afgelopen nov ben ik geopereerd (VATS) nadat ik voor de tweede maal in 5 jr tijd een ingeklapte long had.
    Hoofdoorzaak is volgens mij in mijn geval een combinatie van stess cq spanningen (jawel medici!) in combinatie mjet stevig roken gedurende een langere periode.
    Na de eerste keer heb ik veel minder last gehad van napijn en nu na de VATS lijkt het probleem zich helemaal niet meer op te lossen. Dagelijks heb ik het gevoel dat ik gekneusde ribben heb met af en toe vervelende steken aan de kant van de geopereerde long.
    Mijn longarts destijds wist mij te melden dat het 6-8 maanden na een operatie duurt voordat er sprake is van volledig herstel. Deze periode is bijna verstreken en de klachten zijn niet verminderd.
    Wellicht dat dit blijvend is??
    Ook bij mij volkomen onduidelijkheid en bij deze een oproep aan een ieder met soortgelijke klachten te reageren om zijn/haar ervaring te delen.

    Met vriendelijke groet,
    Erik Oostermann

    Reactie
    #6

    Hee! Dit is precies waar ik info over wilde hebben. Heb in januari een klaplong gehad, VATS gedaan, en nu, 6 maanden later, nog steeds af en toe stekende pijn, en een vreemd plekje op mijn borst dat gevoelig is als ik er op druk. Ook heb ik het gevoel dat mijn longinhoud flink is verminderd, ik adem voor mijn gevoel veel minder diep in dan voorheen, en als ik sport voel ik mijn longen in plaats van mijn benen. Ik was net van plan om toch nog maar eens naar de dokter te stappen. Ik heb bij mezelf het idee dat het herstel gewoon niet helemaal 100% is, ik moest ook langer dan gepland in het ziekenhuis blijven omdat mijn long bleef dichtvallen bij het uitnemen van de drain. Maar als ik het hier zo lees, krijg ik het idee dat het wat meer erbij hoort als je nog een tijd last hebt…

    Reactie
    #7

    Hoi Linda,

    Het plekje op de borst welke meer gevoeliger cq pijnlijker is, is bij mij de plek welke opgeruwd is. Daar waar de long aan de longwand is ”geplakt".
    Bij (in-)spanningen lijkt het wel alsof er een soort extra spanning op deze plek komt te staan en qua gevoel/pijn strekt dit dan uit over een grotere plek dan in een normale situatie alleen de gevoelige plek voor op de borst. In het begin denk je dat je long weer gaat inklappen, maar geleidelijk en na een pijnstiller neemt dit nare gevoel gelukkig weer af.
    Wat ik echt aan alle kanten mis, is de input van de medici (Drs. J.vd Zeyden-longarts, u mag best reageren hoor!). Ook mijn behandelend arts laat heel weining info los. Voor vragen word ik verwezen naar de chirurg….en geloof me, die laat al helemaal niets los over de naweeen na de operatie. Kort gezegd wordt je herhaaldelijk van het kastje naar de muur gestuurd. Wat de medici naar alle waarschijnlijk zich niet realiseren cq interesseren, is dat dit behoorlijke frustraties oproept en tevens dat door de ontwetendheid patienten een behoorlijk psychische optater krijgen! Continue met de angst rondlopen omdat je door de pijntjes bang bent geworden op herhaling! Een begeleiding danwel een betere uitleg van de napijn en de gevolgen zou iedere patient die een VATS is ondergaan beter doen, daar ben ik voor 100% van overtuigd.

    Met vriendelijke groet,
    Erik

    PS. Laat me svp weten hoe de huisarts reageerde, ben zeker benieuwd!

    Reactie
    #8

    Ben inmiddels op controle geweest bij de longarts en aan haar reactie te merken had ze nog nooit van na-pijn gehoord.
    Na het omschrijven van mijn pijntjes heeft ze voorgesteld een hyperventilatie-test te doen al denkt ze niet dat dat het is.
    Voor mijn gevoel ben ik wel goed voorgelicht over de vats-behandeling en heb daar ook geen klachten over. Alleen dat je echt letterlijk vast op bed moest liggen vanwege de drain die in de muur vast zat had ik zelf verkeerd begrepen!! Dat viel dus tegen.

    Groetjes, Sjanna

    Reactie
    #9

    Hallo iedereen,

    Afgelopen Januari had ik voor de 2e keer een klaplong gehad aan mijn linkerlong. Heb 20 Januari een VATS gehad. Bij het verwijderen van de zuigdrain klapte mijn long weer in. Moest meteen weer een nieuwe drain. In totaal heb ik toen 5 weken in het ziekenhuis gelegen. Toen ik 1 weekje thuis was klapte (jawel) de long weer in. Toen moest ik een zware longoperatie ondergaan, die erg heftig was. Ze hebben, zeg maar , de long met de hand geplakt. Hebben mijn ribben uit elkaar moeten sperren. Errug pijnlijk. De operatie is vandaag precies 5 maanden geleden en heb nog steeds last van pijntjes. Ook heb ik last van hartkloppingen, of wat het dan ook mag zijn. Heb door dit alles veel angst. De herhaling op een volgende klaplong is uitgesloten volgens de arts. Ik moet nu diepzeeduiken en parachutespringen tegelijk wil er weer iets misgaan. Let wel…aan de linkerkant dan. Heb nog een rechterlong….
    Graag wil ik weten of er iemand is die ook last heeft van hartkloppingen na een klaplong..

    Groetjes Claudia

    Reactie
    #10

    Ik ben nu 53 jaar en heb in mijn hele leven al meerdere keren een klaplong gehad.
    De eerste was op mijn was op mijn 16e en werd zonder verdoving geopereeerd!!!
    De laatste keer heb ik eerst een drain gehad, en toen dit niet goed ging hebben ze me
    geopereerd en daarbij ook het hele zaakje opengehaald en alle ribben omgeklapt.
    Ook zijn verschilende zenuwen doorgesneden die niet meer zijn aangegroeid.
    Ik heb een maand in het ziekenhuis gelegen en dat is nu vijf jaar geleden en het heeft
    mij zes maanden gekost om te revalideren.
    Eingelijk ben ik te ziek om gezond te zijn en te gezond om ziek te zijn.
    Ik ervaar elke dag de naweeen hiervan en tot overmaat van ramp kreeg mijn dochter
    vorig jaar dezelfde ellende over zich heen.
    Dit heeft wel geleid tot het feit, dat zij de enige in de familie is die begrijpt hoe ik me voel
    en andersom ook natuurlijk.

    Omdat ik alle facetten van deze ziekte heb meegemaakt (het heeft me uiteingelijk ook mijn
    baan gekost) wil ik graag verder hierop ingaan.
    Ik heb vluchtig de andere topic’s gelezen, maar het is op dit moment te laat om alles te beantwoorden.
    Ik kom hierop graag terug……

    Reactie
    #11

    Zo zie je maar wat een impact een klaplong kan hebben op je leven…
    Veel mensen weten niet eens wat het is. Maar inderdaad is het allemaal zeer heftig. Net wat ik eerder schreef, in mijn geval is het 5 maanden geleden. Je zou dan toch denken dat het een heel eind over moet zijn, maar dat is dus niet zo.
    Ook mij bij zijn er zenuwen doorgesneden en ik heb dus geen gevoel in mijn bovenarm, aan de zijkant van mijn borst en m’n oksel. Dit is erg irritant. Soms wordt ik er moedeloos van, maar weet nu dat dit waarschijnlijk mijn hele leven zo zal blijven.
    Kan ook pas sinds een paar weken op mijn linkerzij slapen. Dit gaat nog moeizaam maar ik lig er wel op!!!!
    Zo, echt vervelend dat u dochter het ook heeft gekregen. Heeft zij ook "die" zware longoperatie moeten ondergaan??
    Heb zelf ook een zoon van 11 jaar en heb weleens zitten denken, ..wat als hem dit ook mocht overkomen, afschuwelijk, probeer er maar niet aan te denken.
    Afschuwelijk al die drains…. en dan nog de ellende in het ziekenhuis dat je op de postoel moet…Ik heb in totaal 7 weken mogen liggen en bijna continue aan de zuigdrain.
    Heb dit alles als traumatisch ervaren. Dacht zelfs dat ik dood zou gaan. Dat ik niet meer van de IC af zou komen. Loop nu ook bij een psycholoog om het allemaal even op een rijtje te zetten.
    Zeer prettig om alles op deze manier eens op te "schrijven" Vind het ook prettig om ervaringen van andere mensen te lezen die zo’n beetje hetzelfde hebben meegemaakt.
    Lees graag weer reacties!

    Groetjes Claudia

    Reactie
    #12

    Beste Claudia,
    Zoals ik al schreef heeft het mij 6 maanden gekost om te revalideren.
    Ik heb de eerste weken uit het ziekenhuis thuis zittend geslapen
    met een touw aan de kast, zodat ik mezelf overeind kon helpen om op te staan.
    Uit het ziekenhuis had ik een zak met zoutoplossing (infuus) meegekregen.
    Deze warmde ik op in de magnetron en zo kon ik een beetje slapen.

    Toen ik na de tweede operatie op de IC lag, heb ik een hartstilstand gehad.
    Ik dacht echt dat het was afgelopen.
    Dat ik nu nog leef geeft me tevens de kracht mij over de pijn heen te
    zetten die ik meemaakt als het weer omslaat, en dat gebeurd heel vaak.
    In de tijd dat ik in het ziekenhuis lag zijn vier patienten, die bij mij op de kamer
    lagen, overleden.
    Wat ik hiermee zeggen wil is eingelijk dat, ondangs de ellende die je nu meemaakt
    met de ongevoeligheid, je nog steeds in leven bent, geniet hiervan met volle teugen!!

    Mijn dochter is het overkomen omdat het voorspelbaar was, en niet erfelijk.
    Ze is mager, rookt en op haar leeftijd (28 jaar) schijnt dit voort te komen.
    Al met al is ze best wel goed er doorheen gekomen en het gaat goed vooruit.

    Een klaplong ontstaat meestal omdat enkele (zwakke) longblaasjes knappen.
    Hierdoor wordt bij inademing lucht tussen het longvlies en de longen ‘gepompt’
    waardoor de long in elkaar gedrukt wordt en er als een slap ballonnetje bijhangt.
    Als je je bezorgt maakt om je zoon dan zou je de huisarts kunnen vragen om
    uit voorzorg jaarlijks rontgenfoto’s te laten maken.

    Je hebt nog een lange weg te gaan en ik wil dan ook zeggen:
    geniet van je kind(eren) en probeer met de pijn om te gaan.
    Het trauma zal altijd blijven, voor mij dus al bijna 40 jaar, maar het is
    gewoon hoe je er zelf mee omgaat.
    Laat het niet je verdere leven bepalen!!
    Pluk de dag.
    Sterkte,
    Andr

    Reactie
    #13

    Hoi Linda,

    Ik zie jouw berichtje nu pas, maar wil nog even reageren.
    Ik heb vorig jaar 3 keer een longontsteking gehad, alle 3 keer opgenomen in het ziekenhuis.
    De tweede en derde keer heb ik zelfs 3 weken erin gelegen.
    Hoe het kan, ja dat weet niemand en het was voor de longarts ook zeer frustrerend dat het ieder keer terugkwam, voor mij evenzo.
    Ook ik had drains, zodat je maar moeilijk je verplaatsen kon, de tweede keer ben ik geopereerd, de derde keer deed hij het met een longspoeling, 3 keer op een dag.
    De derde keer had ik er ook een klaplong bij, hij liet mij alle foto’s zien en inderdaad zag ik duidelijk wat een klaplong was.
    Maar nu na 9 maanden had en heb ik ook zeer regelmatig napijn zoals ik het betitel.
    Ik heb het wel aangekaart bij de longarts, die ging er ook serieus op in, liet alles bij de laatste controle die ik had in juni, een foto maken, bloed nakijken en zelf ging hij mij ook weer goed nakijken.
    Aangezien alls goed was, ik heb ook nog wel een controle in november, denk ik ook vaak aan napijn, vooral omdat alles zeer heftig was.
    De longarts zei, dat wanneer ik weer een longontsteking zou krijgen, dat hij dan weg zou gaan. Niet serieus bedoeld hoor!!! Maar ik kan mij voorstellen dat dit hem ook erg frustreert, hij was altijd erg serieus en betrokken.
    Ik wens je verder een goeie gezondheid toe en hoop dat het niet weer terugkomt.
    Groeten Tida.

    Reactie
    #14

    Beste allen,

    Even een reaktie op de zgn napijn.
    Ik ben nu 9 maanden verder na het hebben ondergaan van een VATS. Hierbij wordt de long geplakt middels een operatie tegen de longwand waardoor de kans op herhaling verkleind wordt.
    Echter..dagelijks nog word ik hieraan herinnerd. Dat wil zeggen dat bij enige inspanning..lichamelijk of mentaal, dat er een druk ontstaat aan de zijde waar de eerder ingeklapte long is geopereerd. Die druk zorgt voor een beurs en soms benauwd gevoel. Tijdens de diverse gesprekken met de longarts is dit ter sprake gebracht, maar er was geen reden om me druk hierover te maken, "want de fotos zagen er toch goed uit?"
    Nou..druk maken doe ik dus nog steeds. Buiten het pijnaspect blijf ik worstelen met het idee dat het hele (nare) proces zich zou kunnen herhalen..ziekenhuis..operatie..foto’s..pijn..herstel..ect
    Geen enkel woord over napijn in het ziekenhuis.

    Volgende week voor de laatste maal op controle, foto maken. Ook dit maal hoop ik dat alles nog goed zit.

    Ten slotte nog een vraag die niet helemaal in deze context past..maar wie van jullie met de ervaring van een ingeklapte long heeft gerookt, is gestopt en is naderhand weer gaan roken? En zo ja, hoe is de ervaring nu..last van de long(en) of niet?

    Mvg.,
    Erik

    Reactie
    #15

    Even nog een reactie op Andre.
    Bedankt voor je opbeurende woorden.
    Het belangrijkste is inderdaad dat ik er nog ben. Er was helemaal geen sprake van dat ik het niet zou halen hoor, dacht dat zelf, zo bang was ik…

    En Erik. Heb jou verhaal ook gelezen onder het kopje "OPERATIE"
    Ja napijn …..
    Weet je wat het is, je wordt geopereerd, alles is goed gegaan en vaak mag je 1 weekje later weer naar huis. ….en dan… er is inderdaad niemand die tegen je zegt van..je kan deze pijn verwachten of je kan dit of dat gaan voelen……helemaal niks
    Dus je moet jezelf gaan wijsmaken dat de dingen die je voelt er allemaal bijhoren. Mijn vriend is de afgelopen maanden ook gestoord van mij geworden. Hij moest mij steeds weer geruststellen.
    Ik heb ook heel erg, als ik moet schaterlachen dat ik dan vanbinnen een enorme druk voel, bijna ’n pijn op de borst zeg maar en als ik moet niezen dan lijkt het wel of mijn ribben uit elkaar ploffen. Ik heb de 1e tijd na de operatie niet eens durven niezen of lachen. Was zelfs bang om adem te halen, vooral als ik buiten was. Dit alles is gewoon pure angst. Ik denk dat het allemaal heel veel tijd nodig heeft om te slijten. Maarja hoelang gaat dat duren………………………….???????????

    Gr.Claudia

    Reactie
Reageer op: Klaplong, ervaringen uitwisselen met lotgenoten
Blijf op de hoogte met onze wekelijkse nieuwsbrief
Dokter.nl maakt gebruik van cookies, onder andere om de website te analyseren, het gebruiksgemak te vergroten en advertenties te tonen. Je geeft door gebruik te blijven maken van deze website, of door op 'ga verder' te klikken, toestemming voor het gebruik van cookies. Wil je meer informatie over cookies en hoe ze worden gebruikt, bekijk dan ons cookiebeleid.
Ga verder