Dokter.nl

Bel met medische vragen of voor advies Dokter.nl
Tel: 0900-1992 (€ 0,9 p/m)
 Klik hier voor info en beschikbaarheid
Welkom, Gasten
Gebruikersnaam: Wachtwoord: Onthoud mij

Antwoord discussie: Klaplong, ervaringen uitwisselen met lotgenoten

Het Forum is niet bedoeld ter vervanging van een medisch consult.
Neem bij een medische noodsituatie altijd contact op met uw (huis)arts of bel 112!
Uw naam of alias
Forumcode
Bericht
Vergroot /  Verklein
Bijlagen
Beveiligingsvraag

Discussiegeschiedenis van : Klaplong, ervaringen uitwisselen met lotgenoten

Toon max. de laatste 7 berichten - (Laatste bericht eerst)
30 aug 2015 21:38 #

Anoniem

's Profielfoto

Hallo,

Ik heb eind afgelopen februari een klaplong gehad. Ik was 22 jaar oud. Van de keuken naar de woonkamer gelopen en ik zakte ineens in elkaar van de pijn ergens bij de linkerschouder. Ik ben toen eerst terug gaan liggen in bed, omdat ik dacht dat het van de hypomobiliteit vandaan kwam (aandoening aan de gewrichten), hierdoor zakte de pijn voor een deel en centreerde het zich meer rondom de sleutelbeen. Uiteindelijk maar de huisartsenpost gebeld, aangezien het een zondag was, en ik moest direct langskomen. Daar doorgestuurd naar de longarts en ik mocht meteen blijven.
Uiteraard zijn de meeste hier wel bekend met de drain, o zo'n pretje is dat toch. 4 dagen later bleek de drain tussen de 2 longkwabben te liggen en die hebben ze voor een deel teruggetrokken om z'n werk te kunnen doen. De volgende dag besloot de longarts dat ik maar beter geopereerd kon worden.
Dit is 3 dagen telkens opnieuw uitgesteld. En aangezien je nuchter moet zijn voor de operatie, heb ik 3x mijn ontbijt pas met avondeten gekregen. Geweldig.. Operatie uiteindelijk dus gehad, VATS, het "plakken" van de longvlies en ribvlies via "opruwing" . Ik kreeg een ruggenprik voor de operatie tijdens de verdoving en erna morfine. Alleen bleek ik allergisch te zijn voor morfine, dus dikke pijn en paracetamols wanneer het echt niet meer ging (ik ben niet zo'n fan van medicatie). Op sites van andere ziekenhuizen had ik gelezen dat je daarna nog zeker 3-5 dagen moest blijven voor als er iets niet goed ging, maar ik kon 2 dagen na de operatie al naar huis.

Eenmaal thuis viel me de napijn pas heel erg op rondom het borstbeen en de ribben bij de beschadigde long. Ook was de huid rondom die plekken en mijn buik links ongevoelig en tintelend. ik kon er in knijpen wat ik wou, ik voelde niks.
De eerste 2 maanden rust gehouden en bij de controle gevraagd hoe het zat met de ongevoeligheid en de napijn. Ze hadden geen flauw idee, longarts en de chirurg niet.Toen was de ongevoeligheid grotendeels verdwenen, alleen de napijn was er nog. De chirurg wist nog steeds niks, ik moest over 2 maanden maar weer eens terugkomen als de pijn en ongevoeligheid bleef aanhouden.
Nu zijn die 2 maanden ook al bijna om en ik ga dus alweer terg naar het ziekenhuis, want die napijn is nog steeds niet weg. Het centreert zich voornamelijk op de rib die het dichtste bij het litteken van de drain zit, doorstromend naar het borstbeen.
Ik ben bang dat de hypomobiliteit er ook zeker mee te maken heeft. Origineel moest ik in de week dat ik in het ziekenuis heb gelegen naar de fysio om mijn rug, nek en schouders terug recht te zetten. Een andere mogelijkheid is de acute bronchitis die ik als kind heb gehad, maar volgens de huisarts was ik hier overheen gegroeid.

Ik weet niet of anderen hier iets aan hebben, maar ik wou mijn ervaring delen.

Met vriendelijke groet,
Janice uit Breda
09 jul 2015 15:58 #

Anoniem

's Profielfoto

Hallo, hier weer een update van Roland uit Eindhoven

Sinds mijn VATS operatie na 13-1-2015, zit ik nog steeds te tobben met de naweeën.
De pijn en zwelling onder de ribbenboog is nooit weggegaan. Ik heb hiervoor 2 echo s, 1 CT scan en een EMG mogen laten maken.

Het goede nieuws is dat mijn longen er perfect bijliggen. Het slechte nieuws is dat mijn buikwandspier niet meer of nauwelijks functioneert. Op de EMG was wel te zien dat de zenuw nog wel intact is.
Ik ben 2 weken geleden begonnen met fysio, om te kijken of we het eea weer aan de gang kunnen krijgen. Tijdens de behandeling is wel te zien, dan mijn navel,ruggenwervel helemaal uit het lood staat. Volgens mijn behandelaar komt dit omdat mijn lichaam het als een groot trauma ervaart, en dat mijn andere spieren in de buurt van die buikspier,die het nog wel doen overcompenseren.

Ik werk nu nog steeds maar 50% en iedere extra inspanning wordt beloond met veel pijn en weer een extra dagje bedrust.

Ben heel benieuwd of het nog allemaal goed komt, de ene dag geloof ik er nog wel in, op een slechtere dag zie ik het niet meer zitten.

Ik hou jullie op de hoogte en wens jullie sterkte met je herstel

Gr Roland uit Eindhoven
09 jul 2015 11:56 #

Anoniem

's Profielfoto

Hallo allemaal,

Ik ben blij te lezen dat ik niet de enige ben met napijn. Op 26-12-2015 kreeg ik tijdens een kerst-diner last van me long en wat uiteindelijk in een ziekenhuis een klaplong bleek te zijn. Ik heb 2 weken in het ziekenhuis gelegen en ben toen zonder enige advies of begeleiding naar huis gegaan. Volgens de arts moest ik rust nemen en ben toen een maand thuis gebleven en een week op bed blijven liggen (genoeg rust dus, en met mijn werk was dit goed geregeld) Maar helaas sinds een maand weer veel last van me long en sinds 2 maanden last van hyperventilatie waardoor ik nu bij een mensendieck loop (echt een tip) en sinds gisteren heb ik een coach die me weer leert "normaal" te worden. Deze coach is tevens een Yoga leraar en leert mij weer flexibel te worden qua spieren/long-blaasjes rondom mijn longen en ribben (dit omdat een gedeelte van mijn longblaasjes nog niet goed werkt en ik last heb van korte spieren omdat ik lang niks heb gedaan omdat ik bang was voor me long)

Ik had nooit verwacht dat het zo lang zou duren en je wordt er echt wel een beetje naar van, af en toe wil ik gewoon een apparaatje hebben waarbij ik kan zien of me long niet heel is ;)

Ik zal als ik een maand verder ben met mijn mensendieck en coach nog een verhaal posten over hoe het nu met me gaat en of het werkt, ik voel me nu 60% en wil weer naar 100% en hopelijk helpen de mensendieck en coach.

Groet Boy
07 jul 2015 16:39 #

Anoniem

's Profielfoto

De bovengenoemde fysiosport kreeg ik overigens 5 jaar geleden nog vergoed door mn zorgverzekering. Wel nadat ik huilend bij mn longarts in het ziekenhuis zat, omdat ook mijn conditie 6 maanden na mn VATS maar niet verbeterde (hij schreef het toen voor).
07 jul 2015 15:57 #

Anoniem

's Profielfoto

Wat een vreselijk verhaal! En het onverdoofd opereren er ook nog bij op zo'n jonge leeftijd! Heb echt met uw zoon te doen. Ik ben een vrouw van 32 (lang dun, 1.80m). Heb vanaf mijn 19e klaplongen. Was tot mn 19e een stiekeme gezelligheidsrookster, meer ook niet. Sportte veel. Bij mij zijn allebei mn longen tussen mn 19e en 27ste levensjaar respectievelijk 3 en 4 keer ingeklapt. Ook heel veel pijn gehad in het ziekenhuis. De herstelperiode duurt lang. Aan allebei mn longen geopereerd ook. Mn laatste VATS is nu 5 jaar geleden.

Vervelend om te moeten melden dat ook ik bij het sporten niet meer boven een bepaald niveau uitkom.. Ik kan gelukkig sporten, maar op een gegeven moment stopte bij mij ook de vooruitgang.. Echter heb ik geen pijn (meer) bij het sporten. Heb wel gehoord dat dit voor kan komen en had het in het begin ook. Persoonlijk denk ik dat als ik er harder voor zou werken (dat doe ik dus niet) ik nu (5jaar later) wel meer vooruit zou kunnen komen met sporten.

Het heeft echt meer tijd nodig dan 1,5jaar denk ik.. Zou het nu zeker niet 'forceren' en door de pijn heen gaan sporten. Wat ik zelf duidelijk merk is dat als ik frequenter sport (dus bijv. elke dag even!) het sneller beter gaat en je je conditie echt opbouwt. Ik zocht alleen niet mn grens te lang op door te 'diep' te gaan (dan krijgt hij waarschijnlijk die pijn!). Maar door vaker te sporten bouw je het ook op en zal je vanzelf gaan merken dat je het sporten langer volhoudt, je meer aankunt en het telkens ietsje langer duurt voordat je tegen die pijn 'aanloopt'. Of hij weer op het niveau van voor de klaplongen kan komen betwijfel ik.. Mij is het niet gelukt, maar ik heb er ook niet alles aan gedaan! Ik denk echt dat het meer tijd nodig heeft en elke dag (zo vaak mogelijk) even sporten helpt!

Bij mij heeft het vooral tussen mn oren enorm veel gedaan. De onzekerheid en het gevoel dat het elk moment mis kan gaan met je lichaam zijn echt heel heftig om mee te maken te krijgen op je 19e. Je voelt jezelf echt minder dan een ander, je lichaam laat je in de steek ('Waarom gebeurd mij dit?'). Die boosheid is ook heel herkenbaar. Het is ook echt een stukje acceptatie en dat wil je niet op die leeftijd. Ik heb ook een tijdje Fysiosport gedaan na mn operatie. Het is wel fijn om na zoiets wat begeleiding te krijgen bij het sporten! Iemand die je tips en adviezen kan geven. Een positieven mindset helpt uiteraard ook, maar die was bij ver te zoeken na die ellende! Mentaal gezien zou er echt 'nazorg' moeten zijn naar mijn idee. Ik wens u en vooral uw zoon heel veel sterkte! Het gaat langzaamaan echt nog wel verbeteren!
28 jun 2015 14:27 #

Anoniem

's Profielfoto

Mijn zoon heeft in 2009 op zijn 15e zijn eerste spontane klaplong gehad, gewoon in rusttoestand. En ja, hij is 1.90 lang, dun, weegt 60 kilo, dus modelvoorbeeld voor een spontane klaplong.
2013 was voor hem een rampjaar! Vijf spontane klaplongen, beide zijden, op een gegeven moment waren twee longen tegelijkertijd geklapt. Vijf ziekenhuisopname, waarvan de langste 23 dagen. Hij is uiteindelijk binnen een periode van 8 maanden aan beiden longen geopereerd, waarbij bij de eerste operatie de ruggenprik niet goed gezet was, waardoor hij voor het grootste gedeelte onverdoofd geopereerd is. Traumatische ervaring dus!Nu zijn we ruim anderhalf jaar verder na de laatste operatie en nu komt de klap nog een keer. Dit keer niet in de vorm van een klaplong, maar mijn zoon heeft nog steeds pijn bij het sporten en is nu op een punt, waarop hij al geruime tijd geen vooruitgang meer ziet. Hij is altijd supersportief geweest, maar heeft nu met sporten soms zoveel pijn dat hij moet stoppen. Hij is 21 jaar en loopt nu tegen zijn lichamelijke beperkingen aan en kan daar maar heel moeilijk mee omgaan. Heeft ook steeds weer momenten dat er flarden terugkomen van dat hele jaar, wat hij allemaal heeft meegemaakt. Hij is kwaad op de longartsen die hem verteld hadden, dat als hij zich drie maanden rustig zou houden hij dan weer kon gaan opbouwen en dan alles gewoon weer kon doen. Niemand heeft hem ook maar iets verteld over napijn en hoe lang dit eventueel kan gaan duren. Hij heeft grote angst dat het niet meer beter wordt dan hoe de situatie nu is en wil zich hier niet bij neer leggen. Heb hem zo ver gekregen dat hij een keer naar de huisarts gaat om te vragen of er nog verbetering te verwachten valt. Ik ben zelf op zoek gegaan naar de lichamelijke en emotionele gevolgen en ervaringen op lange termijn na een klaplong, maar merk dat er vanuit de medische wetenschap weinig tot geen informatie beschikbaar is. Ik begrijp dat ieder geval anders is, maar heeft iemand hier misschien ervaring mee? Die mij kan vertellen of er wellicht twee jaar na meerdere klaplongen toch nog verbetering mogelijk is, of dat hij moet accepteren dat dit het is en dat hij hiermee zal moeten leren leven.
Een bezorgde moeder
08 jun 2015 14:17 #

Anoniem

's Profielfoto

Ik heb zelf een klaplong gehad door een ongeval. Gebroken rib heeft het longvlies aangeprikt. Ik heb 5 dagen een drain gehad. Moet zeggen dat het inbrengen niet bepaald een pretje is .... Nu na 6 weken nog steeds doof gevoel in de zij en bij m'n oksel zit een behoorlijke vochtophoping. Soms spontaan snachts veel pijn. Hiermee naar huisarts gegaan en kreeg advies het rustiger aan te doen ( doe al niet veel). Ik wil weer graag aan het werk, maar met zo'n advies schiet het niet op.
Mijn conditie is nog steeds niet goed. Snel buiten adem. Helaas moet je de adviezen over wat wel en niet mag lezen op internet. Ik ben daar zeker niet blij mee en bij vragen aan arts wat wel en niet mag krijg je vaag advies...... Doe maar op geleide van de klachten.....

Vind Dokter op